บ่วงแค้นแสนรัก

บทที่ 16 ขอร้องนายปล่อยฉันไปเถอะ

โทรศัพท์ถูกตัดสายไป เวินหนิงก็รู้สึกเหงื่อตกจนทำให้เสื้อตัวเองเปียก เหมือนเพิ่งออกมาจากน้ำที่เยือกเย็น อากาศก็อึดอัดจนทำให้หายใจลำบาก

ไป๋อี้อันก็ลุกขึ้นแล้วพยุงตัวเวินหนิงอ่อนแรงไว้ "เวินหนิงเธอเป็นอะไร?"

"ไม่ ฉันไม่เป็นอะไร……" เวินหนิงหนีออกจากมือของไป๋อี้อันแล้วถอยหลังไป เธอกลัวว่าจะทำให้ไป๋อี้อันลำบาก เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่นแล้วเอ่ยลากับเขา "ฉันมีธุระไปก่อนนะ ไว้เราค่อยติดต่อกันวันอื่น"

"เดี๋ยวก่อน" ไป๋อี้อันรู้ถึงความลำบากของเวินหนิง คนที่ถูกใส่ร้ายแล้วเข้าคุกแล้วยังตกอยู่ในมือของตระกูลลู่ หลายๆเรื่องก็ทำอะไรไม่ได้ ถึงเขาจะอยากช่วยแต่ช่วยได้เท่าที่จะไม่ทำร้ายเวินหนิง "บัตรเครดิตฉัน เธอเอาไปสิ ถ้าอยู่ที่ตระกูลลู่ไม่พอใจอะไรเธอก็ออกไปซื้อเอง ใช่ ฉันยังเอาเสื้อผ้ามาให้เธอด้วย เป็นสไตล์ที่เธอชอบแต่ก่อน ถ้าไม่สะดวกออกไปซื้อก็ยังมีเสื้อผ้าเปลี่ยน"

เวินหนิงก้มลงมองตัวเอง นี่เป็นเสื้อผ้าที่เอาออกมาจากเรือนจำ กางเกงยีนส์กับเสื้อขาวแขนสั้นเมื่อสามปีก่อน ดูตลกมาก "ไม่เป็นไร ฉันมีเสื้อผ้า……"

"อย่าเกรงใจกันเลย พอแล้ว กลับไปเถอะ ถ้ากลับดึกคนตระกูลลู่จะหาเรื่องเธออีก"

ไป๋อี้อันยัดเสื้อผ้าไปในมือเวินหนิง จากนั้นก็หันหลังเดินไป เวินหนิงก็เลยต้องรับเสื้อผ้าไว้แล้วนั่งรถของตระกูลลู่กลับไป

จากที่ไกล ไป๋อี้อันนั่งอยู่ในรถแล้วมองเห็นร่างกายที่ผอมบางของเวินหนิงเข้าไปในรถ ในใจก็รู้สึกเกร็งแล้วมือก็จับพวงมาลัยรถไว้แน่น

เวินหนิง รอผมอีกหน่อย

ระหว่างทางกลับไปเวินหนิงก็รู้สึกไม่สบายใจ ภาวนาขอให้ค่ำคืนมาอย่างช้าๆ

คนขับรถก็เป็นลูกน้องของผู้ชายคนนั้น เธอยิ่งไม่กล้าแสดงสีหน้าอะไรที่ผิดปกติเลย

เธออยากจะกระโดดลงรถแล้ววิ่งหนี แต่เธอรู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้นกำมือของตระกูลลู่แน่นอน!

เวินหนิงรู้สึกเหมือนถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก

สุดท้ายเย่หวานจิ้งกลับมาก็เห็นว่าเวินหนิงยังนั่งอยู่บนโซฟาก็เลยด่าเธออย่างหงุดหงิด "ดึกขนาดนี้แล้วเธอไม่ไปอยู่กับจิ้นยวน ยังนั่งบื้ออยู่ที่นี่ทำไม!"

"หนู หนูนอนไม่หลับเลยมาสูดอากาศที่ห้องรับแขก……"

นอนไม่หลับก็นวดให้จิ้นยวน นวดจนหลับไปเลย

ทันทีที่ปิดประตู

ใช้มือข้างไหนแตะ? ฉันจะไปตัดมือมันทิ้ง!"

นายไปทำร้ายเขาอย่างไร้เหตุผลไม่ได้!"

เธอก็ทนไม่ไหวจนต้องออกไปหาไอ้หน้าอ่อนนั่น! หนึ่งเดือนก็เป็นแค่ข้ออ้างของเธอสินะ

คนขับรถพุ่งชนไปอย่างไม่ลังเล ไม่คำนึงถึงเลยว่าในรถมีคนหรือเปล่า หรือว่าพวกเขาไม่กังวลเลยด้วยซ้ำว่าในรถมีคนหรือเปล่า

"ขอร้อง อย่าทำแบบนี้……ฉันไม่ได้จะหาให้คนอื่นช่วย ฉันกับเขาไม่มีอะไรกัน ถ้านายไม่ไว้ใจต่อไปฉันจะไม่เจอเขาอีก……"

เวินหนิงรู้สึกถึงความกลัว ถ้าวันนี้เธออยู่กับไป๋อี้อันนานกว่านี้ตอนนี้เธอก็คงจะได้รับข่าวร้ายของไป๋อี้อันแล้วใช่ไหม?

Bình Luận ()

0/255