ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 631

เดิมทีท่านกั๋วกงและท่านตาคาดว่าเด็กทั้งสองคงจะตื่นสายเป็นแน่ จึงเตรียมที่จะรับสำรับเช้าร่วมกับเหล่าผู้นำตระกูลเจียงสายรองไปก่อนโดยไม่รอพวกเขาแล้ว

ทว่าเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่ทันไร บ่าวไพร่ก็เข้ามารายงานว่าซื่อจื่อและฮูหยินซื่อจื่อมาคารวะน้ำชาแล้ว

ทุกคนจึงรีบลุกไปยังโถงรับรอง แต่ละคนต่างพกซองแดงใบใหญ่ติดตัวไว้คนละซอง

อีกประเดี๋ยวสะใภ้ใหม่จะต้องเปลี่ยนคำเรียกขาน จำเป็นต้องเตรียมซองแดงไว้ให้พร้อม

เมื่อมาถึงโถงกลาง ซูหว่านทำความเคารพท่านกั๋วกง ท่านตา รวมถึงท่านลุงท่านอาทั้งหลาย

เหล่าผู้อาวุโสมองดูผู้เยาว์ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้ามา เจียงอวี้ยังคอยประคองภรรยาอย่างสนิทสนม คอยเตือนให้นางระวังธรณีประตู ผู้อาวุโสทั้งสองบนที่นั่งหลักต่างคิดตรงกันโดยมิได้นัดหมายว่า เจ้าเด็กเจียงอวี้คนนี้ มอบความอ่อนโยนและใส่ใจทั้งหมดที่มีให้แก่ซูหว่านเพียงผู้เดียว

บ่าวรับใช้ยกน้ำชาเข้ามาสองจอก ซูหว่านยกน้ำชาคารวะท่านตาก่อน

“ท่านตา เชิญดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ”

คำว่าท่านตานี้ นางเรียกขานมาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ทว่าการเรียกในวันนี้กลับมีความหมายที่แตกต่างออกไป

ท่านตารับจอกชาไป พลางกล่าวคำว่าดีติดกันหลายคำ ยามยิ้มแย้มเผยให้เห็นฟันที่เหลืออยู่ไม่กี่ซี่ ดูน่าขบขันยิ่งนัก

หลังจากดื่มน้ำชาแล้ว เขาก็หยิบซองแดงที่ปิดผนึกด้วยกระดาษสีแดงออกมาซองหนึ่ง ภายในนั้นย่อมเป็นตั๋วเงินปึกใหญ่อย่างมิต้องสงสัย

หลังจากซูหว่านกล่าวขอบคุณ ลำดับถัดมาคือการยกน้ำชาคารวะเจียงกั๋วกง

เจียงกั๋วกงดูมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย มือเอาแต่ลูบหัวเข่าไปมาไม่หยุด

“ท่านพ่อ เชิญดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ”

ซูหว่านเรียกขานได้อย่างคล่องปากยิ่งนัก เจียงกั๋วกงชะงักไปครู่หนึ่งจึงค่อยขานรับ หลังจากจิบชาไปหนึ่งคำ เขาก็ล้วงซองแดงที่หนาปึกออกมาจากแขนเสื้อส่งให้นางเช่นกัน

นอกจากนี้ ยังมีกุญแจอีกพวงหนึ่ง

“นับจากนี้ไป เจ้าคือนายหญิงเพียงคนเดียวของเรือนหลังจวนกั๋วกง หน้าที่ดูแลบัญชีครัวเรือนขอมอบให้เจ้าเป็นผู้ดูแล นี่คือกุญแจห้องบัญชีและป้ายคำสั่งพ่อบ้าน วันหน้าคงต้องลำบากเจ้าเพื่อจวนกั๋วกงแล้ว”

สำหรับการกระทำนี้ของเจียงกั๋วกง เจียงอวี้รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างจริง ๆ

หวานหว่านของเขาเพิ่งจะแต่งเข้ามา จะให้นางได้เสพสุขหน่อยไม่ได้หรือไร? มาถึงก็โยนอำนาจดูแลเรือนให้นางทันที จวนกั๋วกงใหญ่โตเพียงนี้ วันหน้าจะต้องเปลืองแรงเปลืองสมองสักเท่าใดกัน?

แต่ในเมื่อมีท่านลุงท่านอาอยู่กันพร้อมหน้ามากมายเพียงนี้ เขาจึงไม่อาจเอ่ยปากขัด ได้แต่เงียบไว้

ทว่าซูหว่านกลับมิได้คิดเช่นนั้น นางเห็นว่าการที่ท่านพ่อสามีมอบอำนาจดูแลเรือนให้นางอย่างง่ายดายเช่นนี้ ถือเป็นความไว้วางใจอย่างหนึ่ง นางย่อมจะไม่ทำให้ผิดหวัง

“ขอบพระคุณท่านพ่อที่ไว้วางใจ ลูกสะใภ้จะดูแลจัดการอย่างดีเจ้าค่ะ”

นางรับกุญแจดูแลเรือนมา แล้วส่งให้หลิวอิ๋งถือไว้

จากนั้นซูหว่านก็ยกน้ำชาคารวะท่านลุงท่านอาทีละคน โดยมีเจียงอวี้คอยแนะนำอยู่ข้าง ๆ ว่าผู้ใดควรเรียกขานอย่างไร

คนหน้าหนา ซูหว่านสบถในใจ แต่นางหัวเราะจนไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงยอมอ้อนวอนแต่โดยดี

“ก็ได้ ๆ ท่านพี่... ปล่อยข้าไปเถอะเจ้าค่ะ!”

เจียงอวี้จึงยอมหยุดมือ แล้วจับให้นางนอนหันหน้ามาหาตน

เขาเงื้อมือขึ้นช่วยปลดปิ่นและเครื่องประดับบนศีรษะของนางออก การเคลื่อนไหวแผ่วเบายิ่งนัก ราวกับกลัวว่าจะทำผมของนางขาดแม้แต่เส้นเดียว

เมื่อปิ่นที่ยึดผมไว้ถูกถอดออก เส้นผมดำขลับก็สยายลงมาทันที

“ง่วงมิใช่หรือ? ข้านอนเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”

ซูหว่านพยักหน้า ยื่นมือออกไปให้เขาอุ้ม เจียงอวี้ก้มตัวลงอย่างรักใคร่เอ็นดู จุมพิตที่หน้าผากของนาง แล้วช้อนตัวนางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิง

นางพบว่า เจ้าหมอนี่ชอบจูบนางจริง ๆ เดี๋ยวก็จูบที่แก้ม เดี๋ยวก็จมูก หรือไม่ก็หน้าผากอยู่เป็นระยะ

เมื่อวางนางลงบนเตียง เขาก็ช่วยถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือไว้เพียงชุดซับใน

เขาหันไปนำเครื่องประดับเหล่านั้นไปวางเรียงในถาดบนโต๊ะเครื่องประทินโฉมทีละชิ้น จากนั้นจึงเปิดลิ้นชักเล็กหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กใบนั้นออกมา

พอซูหว่านเห็นเข้า ก็สะดุ้งตกใจรีบลุกพรวดขึ้นมาทันที