ได้แต่งงานกับผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ถึงว่าล่ะไป๋มู่ชิงถึงได้ติดอกได้ใจขนาดนั้น เธอเดินตรงไปในทิศทางของหนานกงเฉิน
หนานกงเฉินเดินลงจากเวทีก็มีผู้คนมากมายอ้อมล้อมเข้าไปหาเขา เขาก็รับมือได้อย่างสบายๆ
คุณหญิงท่านหนึ่งเอ่ยชมขึ้นว่า "คุณชายเฉินหล่อมากจริงๆ หล่อกว่าดารานายแบบอีกแถมภรรยาก็สวยมากด้วย คุณหญิงน้อยไปไหนแล้วล่ะ?"
"ขอบคุณครับ เธอน่าจะอยู่ในห้องรับรอง" หนานกงเฉินยิ้มอ่อนให้เธอพร้อมทั้งชนแก้ว จากนั้นก็ขอตัวเดินอ้อมหลังเธอไป
ถึงแม้ท่าทางของเขาจะดูให้เกียรติมีมารยาทมาก แต่ก็ไม่ยอมเสียเวลาพูดคุยอะไรมากนัก
"คุณชายเฉิน" ก่อนที่เขาจะพบปะกับแขกคนอื่นต่อ ไป๋ยิ่งอันก็เดินมาตรงหน้าเขาแล้วยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์ให้เขา
"คุณหนูไป๋" หนานกงเฉินยกแก้วขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณที่มาร่วมงานครับ"
ไป๋ยิ่งอันก็ยกแก้วขึ้นไปชนกับแก้วของเขาพร้อมจ้องมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย "คุณชายเฉินคงยังไม่รู้สินะ ว่าภรรยาสุดสวยของคุณไม่ได้อยู่ที่ห้องรับรอง แต่กลับอยู่กับแฟนเก่าบนทางเดินอีกชั้นนึง"
"หือ?" คิ้วของหนานกงเฉินกระตุกเล็กน้อย
ไป๋ยิ่งอันมองใบหน้าอันหล่อเหลานี้ เขาควรจะเป็นของเธอแต่แรก แต่เธอก็ยังพยายามเก็บอาการไว้ "คุณชายเฉินคงยังไม่รู้ล่ะสิว่าพี่สาวฉันน่ะยังรักอันหนานอยู่ โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะแต่งงานแล้ว แถมยังไม่สนอีกว่าอันหนานเป็นน้องเขยเธอด้วย เมื่อกี้เธอเจออันหนานบนทางเดินก็เอาแต่ตอแยเขาไม่เลิก จนตอนนี้ก็คงยังอยู่ที่เดิม คุณชายช่วยไปพาตัวอันหนานออกมาหน่อยได้มั้ยคะ"
หนานกงเฉินยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วเดินจากไป
ไป๋ยิ่งอันเห็นเขาเดินผ่านผู้คนกลับไปในห้อง มุมปากขยับขึ้นด้วยสีหน้าได้ใจ
ซูวยาหยงที่เห็นเหตุการณ์นี้เข้าก็เดินทะลุผู้คนมาหาไป๋ยิ่งอัน พร้อมมองไปทางที่หนานกงเฉินเดินไป "ลูกพูดอะไรกับเขา?"
"ไม่หนิคะ" ไป๋ยิ่งอันตอบยิ้มๆพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ จากนั้นก็หันไปพูดว่า "จะว่าไปแล้วตระกูลหลินก็แค่ทาสรับใช้ของตระกูลหนานกง ตอนนี้หลินอันหนานไม่จำเป็นแล้วค่ะ"
"งั้นลูก……"
"หนูจะเอาหนานกงเฉิน"
"พูดบ้าอะไรเนี่ย?"
"เขาควรจะเป็นของหนูตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
"แต่ว่า เขา……"
"ร่างกายเขาแข็งแรงดี" ไป๋ยิ่งอันรีบพูดตัด ยกมือขึ้นวางบนบ่าของแม่เธอพร้อมพูดว่า "ไว้เราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านนะคะคุณแม่ ที่นี่อาจจะไม่เหมาะ"
หลังจากที่ไป๋ยิ่งอันเดินจากไป บนทางเดินก็เหลือแค่ไป๋มู่ชิงกับหลินอันหนาน บรรยากาศช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน
ตั้งแต่ที่เขาไปคบกับไป๋ยิ่งอัน ทั้งสองก็ไม่เคยพบหน้ากันสองต่อสองแบบนี้เลย ไม่แม้แต่จะทักทายกันด้วยซ้ำ สถานการณ์แบบนี้ทำให้ทั้งสองคนไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เจ้าสาวอันดับที่เจ็ด
เขียนดี แต่แปลได้สับสน วางบทตอนกระโดดไปกระโดดมา...