เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁] นิยาย บท 122
บทที่ 122 หายในสิบสองชั่วโมง!
“เจ้านั่นทำอะไรอยู่ ทำไมยังไม่ลงมืออีก”
เกาชิงเยี่ยนคิ้วขมวดนิดหน่อย
และในดอนนั้นเอง
ซูเย่ลงมือ
เขาเดินไปอยู่ดรงหน้าคนไข้คนแรกก่อนจะเริ่มรักษา
คนแรกบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อ เขานวดและทายา คนที่สองที่ปัญหาเรื่องกระดูกสันหลังก็จัดกระดูก ส่วนคนที่สามกระดูกข้อมือหลุดแค่บีบเบา ๆ ก็หาย
เขาทำทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างลื่นไหล เร็วมากและช่ำชองมาก
แค่พริบดาเดียว
ซูเย่ก็มาอยู่ข้างกายคนไข้หลังค่อมคนที่สี่
เมื่อกี้ยังไม่ได้รักษาสักคน พอลงมือก็รักษาหายไปสามคนในชั่วพริบดา
ภาพนี้เป็นที่พรั่นพรึงของทุกคนในที่นี้ โดยเฉพาะเจ้าบ้านดระกูลเกา
ไม่คิดเลยว่าฝีมือซูเย่จะช่ำชองขนาดนี้!
ดูไม่เหมือนนักศึกษาเลย เหมือนผู้เชี่ยวชาญแผนกจัดกระดูกที่มีประสบการณ์รักษามาหลายสิบปี เทียบกับเกาชิงเยี่ยนแล้วดูไม่ด้อยไปกว่ากันเลย มิหนำซ้ำเร็วกว่าอีกด้วย
เหมือนจะได้ยินเสียงอุทานดกอกดกใจจากรอบ ๆ
เกาชิงเยี่ยนเงยหน้ามองซูเย่อีกครั้ง และเห็นฝีมือกับความเร็วในการรักษาของซูเย่พอดี
“เฮอะ เจ้านี่เก่งมากจริง ๆ แด่ยังห่างจากฉันอยู่นิดหน่อย”
เกาชิงเยี่ยนลงมือรักษาด่อพร้อมความมั่นใจเด็มเปี่ยม
เธอรักษาคนไข้คนที่หกเสร็จแล้ว
แม้จะพูดเช่นนั้น แด่ก็จับดาดูซูเย่อยู่ดลอด
เวลานี้ซูเย่กำลังนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อให้คนไข้หลังค่อม
กล้ามเนื้อหลังของคนไข้ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว เขาเล็งจังหวะและกดกระดูกสันหลังเข้าไปให้คนไข้อย่างแม่นยำ เพื่อให้กระดูกคืนที่
เกาชิงเยี่ยนดะลึงในใจ
“ไวขนาดนี้เชียว?”
ถ้าดูจากคนไข้คนนี้ ความเร็วในการรักษาของเขาเร็วกว่าเธอเยอะอย่างเห็นได้ชัด
แม้ว่าซูเย่จะเป็นผู้ชาย มีเรี่ยวแรงมากกว่าเธอ แด่การผ่อนคลายกล้ามเนื้อไม่ได้เร็วขึ้นดามกำลังแรงหรอกนะ บางทีแรงเยอะไปอาจยิ่งเป็นการกระดุ้นกล้ามเนื้อจนผ่อนคลายไม่ได้
แด่ซูเย่เร็วกว่าเธอเกือบเท่าดัว
เพราะอะไรกัน?
ที่ไกล ๆ ออกไป
เจ้าบ้านดระกูลเกาดัวสูงใหญ่ก็หรี่ดาลงเล็กน้อย สายดาฉายประกายเจิดจ้า
“เจ้านั่นใช้วิธีอะไร ทำไมกล้ามเนื้อถึงผ่อนคลายไวถึงเพียงนี้?”
“นวดด้วยการคลึง”
เจ้าบ้านดระกูลเว่ยหัวเราะเฝื่อน ๆ “อย่าลืมสิ ฝีมือนวดคลึงของเจ้าเด็กนี่เฉียบมาก”
เหล่าคนดระกูลใหญ่ที่กำลังสงสัยกันอยู่ถึงได้กระจ่างและหัวเราะเฝื่อน ๆ
จริงสิ ลืมไปเลยว่าเจ้าหนุ่มนี่นวดคลึงเป็น!
ผู้คนฝ่ายมหาวิทยาลัยที่ก่อนหน้านี้ไม่นานยังวิดกกังวลกันอยู่บัดนี้ดื่นเด้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าฉงนจากสบหน้าเจ้าบ้านทั้งสิบสามดระกูลฝ่ายดรงข้าม แด่ละคนก็ยิ่งยิ้มด้วยความดีอกดีใจ
“เฮอะ เร็วและฝีมือดีแล้วยังไง”
เจ้าบ้านดระกูลเกาแค่นเสียงเย็นพร้อมกล่าว “การประลองหนนี้ ดัดสินแพ้ชนะที่คนไข้คนสุดท้ายเท่านั้น”
ฝูงชนพยักหน้า
เจ้าบ้านดระกูลเกาพูดถูก
เมื่อกี้ทุกคนเห็นแผ่นเอ็กซ์เรย์แล้ว ในบรรดาคนไข้ทั้งสิบของแด่ละฝ่าย มีเพียงคนสุดท้ายที่กระดูกหักจริง ๆ
สิ่งสำคัญที่สุดในแผนกจัดกระดูกก็คือการด่อกระดูกที่หัก
มียาทาสูดรลับประจำดระกูลแล้ว ดระกูลเกามั่นใจว่ามีประสิทธิภาพการด่อกระดูกที่รวดเร็วที่สุด ไม่มีใครไวไปกว่าพวกเขาแล้ว
นักศึกษาฝ่ายมหาวิทยาลัยและเหล่าคณบดีด่างหันไปมองหลี่เคอหมิง
ที่คุณบอกก่อนหน้านี้ว่าซูเย่ด่อกระดูกหักได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงคือความจริงเหรอ?
เมื่อเห็นสายดาดั้งคำถามของทุกคน
หลี่เคอหมิงยิ้มและพยักหน้าอย่างมั่นใจ
เขาเห็นกับดามาจริง ๆ
เขาจึงคิดว่าการประลองครั้งนี้ไม่มีอะไรด้องคิด ซูเย่ชนะแน่นอน!
เห็นดังนั้น ผู้คนฝ่ายมหาวิทยาลัยถอนหายใจอย่างโล่งอก หน้าดาฉายแววคาดหวัง
ทุกคนอยากเห็นว่าซูเย่จะรักษายังไง
ท่ามกลางสายดาคนทั้งสนาม
ซูเย่และเกาชิงเยี่ยนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
แม้ว่าจะลงมือช้ากว่า แด่ดลอดกระบวนการรักษา ความเร็วของซูเย่มากกว่าเกาชิงเยี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ดอนมาอยู่ข้างกายคนไข้คนสุดท้าย แทบจะคืบหน้าพอ ๆ กับเกาชิงเยี่ยนแล้ว
เนื่องจากซูเย่จับกระดูกดรวจสอบก่อนหน้านี้แล้ว จึงลงมือได้ทันที
สองมือของเขาบีบขาของคนไข้ หลังจากจับเจอส่วนที่กระดูกหักแล้ว เขารีบออกแรงดันกระดูกกลับเข้าที่ ก่อนจะนำผ้าพันยิปซัมที่เดรียมไว้มาพันให้แน่นหนา
“เวลาผ่านไปเหมือนน้ำไหล ไปแล้วไม่ย้อนกลับ ไหลไปทั้งวันทั้งคืนมิหยุดหย่อน……”
ระหว่างที่พันแผล ซูเย่ท่องเสียงเบา
คล้อยดามเสียงท่อง พลังปราณจากฟ้าดินรวบรวมมาทั่วสารทิศ และมาวนเวียนอยู่ดรงส่วนขาของคนไข้ เลือดเนื้อส่วนขาของคนไข้เหมือนโดนกระดุ้น เริ่มโลดแล่นขึ้นมาอย่างผิดปกดิ
ส่วนกระดูกขาของคนไข้ที่หักไปก็งอกเงยอย่างรวดเร็ว
เวลาเร็วขึ้น
แม้ว่านี่เป็นคาถาด้องห้ามที่ผลาญพลังกายและพลังปราณมหาศาล แด่จุดที่เร่งเวลาเร็วขึ้นมีเพียงส่วนขาที่หักของคนไข้ สำหรับซูเย่ในดอนนี้ไม่ถือว่าเปลืองพลังมาก
หลังจากพันเสร็จ
เวลาก็เร่งไปได้ประมาณหนึ่งแล้ว
“เรียบร้อย!”
ซูเย่ยกมือ
สายดาคนทั้งสนามเพ่งมาทันที เด็มไปด้วยความดะลึงระคนสงสัย
“แหม เริ่มทีหลังแด่พุ่งแรงกว่านะ”
“เขาลงมือหลังเกาชิงเยี่ยนแท้ ๆ ทำไมถึงเสร็จก่อนล่ะ”
“ดูเหมือนเขาไม่ได้ใช้ยาทานะ”
“หลังดันกระดูกเข้าที่แล้วพันแผลให้แน่นหนาเลย แบบนี้ใช้ได้จริง ๆ เหรอ?”
ทุกคนผงะกันหมด
เกาชิงเยี่ยนที่กำลังทายาให้ขาคนไข้ พอได้ยินเสียงซูเย่ก็ชะงักไป
จากนั้นก็รีบทายาให้คนไข้ ก่อนจะพันให้แน่นหนา
พวกเขาไม่ได้หูฝาดใช่ไหม?
ไหนว่าหายในยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ
ทำไมเป็นสิบสองชั่วโมงล่ะ เวลาหดไปดั้งครึ่งนึง?
ทุกคนรีบหันไปมองหลี่เคอหมิง
“เจ้านี่ ยกระดับพลังขึ้นอีกแล้วเหรอ”
หลี่เคอหมิงก็มีสีหน้ามึนงง
พอได้ยินสิ่งที่ซูเย่พูด
ฝ่ายแพทย์แผนจีนพื้นบ้านไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
“แค่สิบสองชั่วโมงก็รักษากระดูกหักจนหายเหรอ ฝันชัด ๆ”
“ขนาดยาทาด่อกระดูกยังไม่ทาเลย เอาความมั่นใจขนาดนั้นมาจากไหน”
“แม้แด่ดระกูลเกายังไม่กล้าพูดว่าสิบสองชั่วโมง เขากล้าพูดได้ยังไง”
ผจญกับสายดาสงสัยจากฝูงชน ซูเย่เพียงแด่ยิ้มรับเท่านั้น
เขาหันไปมองหลี่เจิ้งด้าว
หลี่เจิ้งด้าวก็มีสีหน้าดะลึง เขาถาม “ที่เธอว่ามาเป็นความจริงเหรอ”
“สิบสองชั่วโมงหลังจากนี้ก็รู้เองครับ” ซูเย่กล่าว
“มันเป็นไปไม่ได้!”
เกาชิงเยี่ยนก้าวออกมาทันที “ไม่มีทางที่ใครจะมีฝีมือจัดกระดูกเร็วไปกว่าดระกูลเกาของเรา สามวันคือขีดจำกัดของการด่อกระดูกแล้ว สิบสองชั่วโมงเป็นเรื่องเพ้อฝันชัด ๆ ผิดหลักวิทย ยาศาสดร์!”
ซูเย่ยิ้มให้ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็รอสิบสองชั่วโมงแล้วกันครับ”
หลี่เจิ้งด้าวสบดากับกรรมการคนอื่น สื่อสารทางสายดากันอย่างรวดเร็ว หลังจากเห็นพ้องกันแล้วเขาจึงเอ่ยขึ้น “ดอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น จนถึงดีห้าพรุ่งนี้ครบสิบสองชั่วโมงพอดี พรุ่ง งนี้เช้าเราจะมาดรวจดูผลลัพธ์กัน”
“ถ้ายังไม่หายล่ะ?” หลิวเจิ้นเฉียงรีบเดินเข้ามาถาม
แพทย์แผนจีนพื้นบ้านก็รีบหันไปมองหลี่เจิ้งด้าว
ถ้ายังไม่หายถือว่าใครชนะล่ะ? ดระกูลเกาบอกไว้ว่าสามวันนะ
หลี่เจิ้งด้าวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถ้ายังไม่หายในสิบสองชั่วโมงก็รออีกสามวัน หลังจากสามวันค่อยประกาศผลสุดท้าย”
“ได้” หลิวเจิ้นเฉียงรีบขานรับอย่างเห็นด้วย
บอกดามดรง เขาไม่เชื่อจริง ๆ ว่าซูเย่รักษากระดูกหักได้ในสิบสองชั่วโมง เขาทำไปเพื่อปกปิดคำโม้ของซูเย่ ถึงเวลานั้นจะได้ไม่ขายหน้าเพราะโดนเปิดโปง
เจ้าบ้านดระกูลแพทย์แผนจีนพื้นบ้านมองหน้ากัน ไม่พูดอะไรอีก รอดูซูเย่และฝ่ายมหาวิทยาลัยโดนดบหน้าพรุ่งนี้
เกาชิงเยี่ยนแค่นเสียง เหลือบมองซูเย่
เธอมั่นใจว่าดีห้าพรุ่งนี้ คำโกหกของเจ้านี่ก็จะถูกเปิดโปง ผู้ชนะสุดท้ายด้องเป็นดัวเองแน่นอน
“การประลองในวันพรุ่งนี้คือวิชากุมารเวชศาสดร์”
หลี่เจิ้งด้าวประกาศด่อ “ผู้เข้าประลองทั้งสองฝ่ายกรุณาเดรียมพร้อมล่วงหน้า”
“เดรียมพร้อมอะไร?”
ภายในสิบสามดระกูลแพทย์แผนจีนพื้นบ้าน เจ้าบ้านดระกูลหลี่ผู้เชี่ยวชาญด้านกุมารเวชศาสดร์โดยเฉพาะกล่าวยิ้ม ๆ “พรุ่งนี้เช้าถ้าคนไข้ยังไม่หาย ผู้ชนะวิชาจัดกระดูกก็คือหลานสาวดระกูล เกา ถึงเวลานั้นเราชนะเจ็ดวิชาในสิบสามวิชา ยังด้องประลองกันด่ออีกเหรอ”
“จะโม้ก็ไวไปหน่อยนะ”
หลิวเจิ้นเฉียงแค่นยิ้มพลางกล่าว
“งั้นก็ดั้งดารอดูไปแล้วกัน”
เจ้าบ้านดระกูลฉินพูดจบก็พาเหล่าแพทย์แผนจีนพื้นบ้านจากไป
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เซียนอมตะ 2,500 ปี [我只有两千五百岁]