เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 34

“ท่านนั่งรอที่โซฟาก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวดิฉันเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้”

เธอยิ้มหวาน ผายมือไปที่โซฟาตัวสวยนำเข้าจากอิตาลี ถึงจะเป็นคอนโดเกรดบี แต่หน้าล็อบบี้ก็ต้องดูหรูไว้ก่อนเหมือนผักชีโรยหน้า หัวหน้าเธอบอกมาแบบนั้น

“ขอบใจ แต่ไม่เป็นไรดีกว่า”

พิธานปฏิเสธสั้นๆ ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางจากลิฟต์ไปที่ซุปเปอร์ฯ ขนาดเล็กแทน ปล่อยให้คนที่หวังอะไรในใจยืนหน้าบึ้งอยู่แบบนั้น

เกือบแล้วเชียว!

.

.

ซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็กแต่มีของที่จำเป็นครบครัน ทั้งยังมีของสดและศูนย์อาหารเล็กๆ อยู่ด้วย สำหรับลูกบ้านที่ไม่อยากฝ่ารถติดออกไปกินข้าวที่ห้าง ก็สามารถประทังชีวิตในนี้ได้สบายๆ

ดอกแก้วชอบใจที่นี่เป็นที่สุด แม้เธอจะไม่เคยใช้บริการร้านอาหารในนี้เลย แต่พวกของสด หรือของใช้ประจำเธอก็ซื้อจากที่นี่ทั้งนั้น ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เธอจะไม่ออกไปข้างนอกเด็ดขาด

ทั้งรถติด ทั้งรายจ่ายที่จะมากกว่าเดิม ถึงเธอจะได้เงินจากเสี่ยเดือนละเป็นแสน แต่ถ้าเธอยังไม่รู้จักประหยัดเสียตั้งแต่ตอนนี้ ถ้าวันหนึ่งเขาเบื่อเธอขึ้นมา...

ถ้าถึงวันนั้น เธอต้องมีทุนไว้ให้ตัวเองสำหรับการเริ่มต้นใหม่ ถึงจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่เธอก็เตรียมตัวไว้อยู่เสมอ

ดอกแก้วส่ายหัวเบาๆ ช่วงนี้เธอคิดเรื่องของเสี่ยมากไป คงเพราะได้เจอหน้ากันเกือบทุกวัน วันที่ไม่ได้เจออย่างวันนี้ก็อดนึกถึงไม่ได้

“เอาอันนั้นไปด้วยสิ”

“อ๊ะ!”

เสียงกระซิบข้างหูทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยง เธอเกือบจะผลักคนที่ถือวิสาสะเข้ามาใกล้ออกห่างแล้ว แต่กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำให้ความตื่นตระหนกที่มีค่อยๆ จางหายไป

“เสี่ย...”

“อยากกินกะเพรากุ้ง” พิธานกระซิบย้ำ เขายังไม่ยอมผละออกห่างจนดอกแก้วแก้มร้อนผ่าว “ทำให้กินหน่อย”

“ค่ะ... แต่เสี่ยไปยืนรอดีๆ ดีกว่า”

เพราะตอนนี้หลายๆ คนกำลังมองมาที่เธอและเสี่ยด้วยความสนอกสนใจ มันเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เสี่ยทำอะไรเปิดเผยในที่สาธารณะแบบนี้ ไม่สิ... ปกติแล้วนอกจากห้องนอน เธอไม่เคยเจอเสี่ยที่อื่นเลย

แน่ล่ะ... เพราะเขามาถึงก็อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน แม้แต่ซุปเปอร์มาร์เก็ตนี่ก็ตาม

“เอาเผ็ดหน่อยนะ” พิธานยอมขยับไปยืนดีๆ แต่ไม่วายย้ำให้ดอกแก้วพยักหน้ารับเบาๆ

ชายหนุ่มยืนมองคนตัวเล็กเลือกผักและของสดอย่างเพลิดเพลิน วันนี้ร่างขาวผ่องอยู่ในชุดเดรสหวานสีโอรส เนื้อผ้าเข้ารูปแต่ไม่โป๊ ความยาวก็ไม่สั้นเกินไป

พิธานรู้สึกพึงพอใจ เพราะถ้ามาเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว เขาก็ย่อมหวงเป็นธรรมดา ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาไม่ชอบให้เด็กๆ ที่ดูแลแต่งตัวเปิดเผยเนื้อตัวเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่เคยไปบังคับให้ใครแต่งตัวแบบที่เขาชอบ มีแต่ดอกแก้วนี่แหละที่แต่งตัวมิดชิดแบบนี้โดยไม่ต้องบอก เหมือนเธอเกิดมาเพื่อเป็นทุกอย่างที่เขาชอบ ตั้งแต่รูปร่าง หน้าตา นิสัย หรือแม้แต่กลิ่น