เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 46

เพราะจู่ๆ เสี่ยก็นิ่งไป ดอกแก้วจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ ความมึนเมาทำให้เธอกล้าเอ่ยถามออกไปทั้งๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ ทั้งยังยกแขนขึ้นโอบแผ่นหลังกว้างเอาไว้ราวกลับกำลังปลอบโยน

การกระทำง่ายๆ ที่เรียกว่ากอดทำให้หัวใจที่เคยเงียบเหงาอบอุ่นขึ้นมา แต่ก็เพียงแค่ชั่วขณะ ก่อนที่มันจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

“เปล่า” พิธานขยับลุกขึ้นนั่ง “โทษที ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ”

พูดจบร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืน พิธานไม่รู้สึกอายที่มายืนเปลือยอยู่แบบนี้ แต่คนที่อายกลับเป็นคนที่นอนอยู่บนเตียง ดอกแก้วแก้มร้อนจัด ความแข็งกร้าวของเสี่ยยังแสดงความน่าเกรงขามอยู่เช่นเดิม แต่เสี่ยกลับหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ใกล้ๆ มาพันรอบเอวไว้

“เสี่ย...”

“ฉันไม่ได้จะไปไหน” ยังไม่ทันที่ดอกแก้วจะได้พูดอะไรออกไป พิธานก็สวนขึ้นมาราวกับรู้ใจ เขามองร่างขาวโพลนที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะส่งยิ้มให้บางๆ “อยากอาบน้ำซักหน่อย เหนียวตัว”

“แล้วเสี่ย เอ่อ... ไม่ทำแล้วเหรอคะ?”

“ไม่ล่ะ เธอเมา ฉันไม่อยากรังแกคนเมา”

“แต่เสี่ย...” หญิงสาวยังไม่เลิกโต้แย้ง เธอดีใจที่เขาไม่คิดเอาเปรียบ แต่ผ้าขนหนูที่นูนออกมาแบบนั้นมันทำให้เธอไม่สบายใจ

เธอมีหน้าที่ช่วยปลดปล่อยให้เสี่ย มีหน้าที่ทำให้เสี่ยมีความสุข แต่เพราะความเรื่องมากของเธอเสี่ยถึงได้ค้างคาแบบนี้

ไม่ได้เรื่อง

“พักบ้าง ฉันชักเริ่มปวดเอว” ดอกแก้วแก้มร้อนจัด ทำไมเธอจะไม่เข้าใจความหมายที่เสี่ยพูด ก็ใครใช้ให้เสี่ยทำบ่อยขนาดนั้นล่ะ.. “เธอก็พักเถอะดอกแก้ว น้ำเช็ดตัวให้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

“เสี่ยจะไม่ไปไหนจริงๆ ใช่ไหมคะ?” แม้จะยินดีที่เสี่ยไม่เอาแต่ใจจนฝืนใจเธอ แต่เธอก็ยังกลัว คืนนี้เธอไม่อยากนอนคนเดียวจริงๆ

“ถ้าเธอตื่นสายก็ไม่แน่ เพราะฉันมีประชุมเช้า ส่วนเรื่องนั้น หายเมาเมื่อไหร่เธอได้ชดเชยให้ฉันแน่ ไม่ต้องห่วง”

ชายหนุ่มยกยิ้มหลังจากพูดประโยคนั้นเสร็จ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ จัดการถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออก ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปชำระคราบไคล ปล่อยให้คนสติไม่ครบถ้วนนอนค้างอยู่บนเตียงแบบนั้น เนิ่นนานหลายนาทีกว่าดอกแก้วจะขยับดึงชั้นในขึ้นสวม และหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

พิธานใช้เวลาอาบน้ำราวสิบห้านาที ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่รอบเอวแค่ผืนเดียวเหมือนตอนที่เดินเข้าไป หน้าอกแกร่งและหน้าท้องเป็นลอนเต็มไปด้วยหยาดน้ำสีใส ตาคมมองคนที่นอนหลับไปแล้วเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ขายาวจะก้าวออกจากห้องนอนไป

.

.

ดอกแก้วตื่นมาอีกครั้งในตอนเช้า สิ่งแรกที่เธอรู้สึกได้คืออาการปวดหัวจนเหมือนว่ามันจะระเบิดออกมา เธอตัดสินใจนอนอยู่แบบนั้นเพื่อปรับร่างกายตัวเองสักพัก ก่อนที่ดวงตาคู่กลมจะค่อยๆ เปิดขึ้น

“ที่ไหน?”