เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 47

ดอกแก้วเข้าไปอาบน้ำตามคำสั่งของเสี่ย หลังจากที่เริ่มรู้ตัวว่าทำอะไรแปลกๆ ลงไป เธอจำใจต้องขยับออกห่างจากอ้อมแขนนั้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ และเมื่อเสี่ยบอกให้ไปอาบน้ำ เธอก็แทบจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำตัวความเต็มใจยิ่งกว่าอะไร

และเมื่อกลับออกมาจากห้องน้ำเธอก็เห็นเสื้อผ้าผู้หญิงวางไว้บนเตียงที่เก็บเรียบร้อยแล้ว เดรสสีพื้นๆ ไม่สั้นจนเกินไป และชุดชั้นในสีเรียบไซส์เดียวกับที่เธอใส่ ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่านี่คือชุดของเธอ เสี่ยคงจะให้ลูกน้องเอามาให้ เพราะชุดเมื่อคืนที่เธอใส่มามันไม่ได้อยู่ตรงนี้

แกร๊ก

นึกถึงเสี่ย เสี่ยก็มา ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเสี่ยหนุ่มที่อยู่ในชุดกึ่งสุภาพ ไม่ได้เนี๊ยบเหมือนปกติ ผมที่เคยเซ็ตขึ้นเป็นทรงถูกเซ็ตง่ายๆ จนใบหน้าคมเข้มดูอ่อนกว่าวัยไปหลายปี

“ยังแต่งตัวไม่เสร็จอีกหรือ จะเก้าโมงแล้ว”

“คะ? คือ... ดอกแก้วเพิ่งอาบน้ำเสร็จ” เธอแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก ไม่กล้าสบตาคู่นั้นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งขึ้นมา

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เจอเสี่ยเสียหน่อย ทำไมเธอถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้

“งั้นก็รีบแต่งตัวซะ” พิธานสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ ขายาวยกขึ้นไขว้กันด้วยท่าทางดูดี “ไม่แต่งตัวเหรอ?”

“เสี่ย... ไม่ออกไปไหนเหรอคะ?”

“ไม่ ฉันรอแค่เธอ จะได้ออกไปพร้อมกัน” พิธานตอบ เขามองท่าทางแปลกๆ ของเด็กที่เลี้ยงไว้อย่างประเมิน ดอกแก้วแปลกไป หรือเธอยังเมาค้างอยู่ “ทำไม มีอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวตอบแค่นั้น ก่อนที่ร่างขาวผ่องจะขยับเข้าใกล้เสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียง เธอหยิบชิ้นส่วนที่ต้องสวมใส่ด้านในขึ้นมาเป็นอย่างแรก

“ฉันไม่เคยเลือกเสื้อผ้าให้ผู้หญิง แต่หวังว่าจะกะขนาดของเธอถูก”

คำพูดของพิธานทำให้ดอกแก้วใจเต้นแรงอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่คำพูดที่ทำให้เธอดูเหมือนเป็นคนพิเศษเท่านั้น แต่สายตาของเสี่ยดูแปลกไป ดวงตาคมคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับจนเธอทำตัวไม่ถูก

เสี่ยพิธานในตอนนี้สลัดมาดนักธุรกิจร้อยล้านทิ้งไปจนไม่เหลือคราบ ตอนนี้มีเพียงชายหนุ่มที่มีสายตาเจ้าชู้และมีเสน่ห์เหลือล้นจนทำให้เธอเผลอใจเต้นครั้งแล้วครั้งเล่าเท่านั้น

ดอกแก้วตัดสินใจหยิบเสื้อผ้าทั้งหมดเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ เพียงไม่นานเธอก็เดินออกมาด้วยสภาพที่เรียบร้อยกว่าเดิม โชคดีที่เธอพกลิปสติกแท่งเล็กๆ มาด้วย เธอเลยเอามันมาทาแก้ม ทาปากบางๆ เพื่อไม่ให้ดูซีดป่วยจนเกินไป แต่คอนแท็กเลนส์ที่เธอใส่มาเป็นแบบรายวัน เธอจึงจำใจต้องถอดทิ้ง และต้องใช้ชีวิตด้วยภาพที่ไม่ชัดไปหนึ่งวัน หรือจนกว่าจะถึงคอนโด ซึ่งดอกแก้วคิดว่าคงไม่นาน เสี่ยคงไม่ได้คิดจะพาเธอไปไหนอยู่แล้ว

“ไปเถอะ เพื่อนฉันรออยู่”

“คะ?”

หญิงสาวถามเสียงหลง ปากอิ่มอ้าค้าง เธอเพิ่งคิดไปเองว่าเสี่ยคงไม่ได้พาเธอไปไหนต่อแน่ๆ

แต่นี่... เขาบอกว่าเพื่อนเขากำลังรออยู่อย่างนั้นเหรอ?