เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 48

เป็นเพราะเธอ

“ก็มาแล้วไง อย่าบ่นเป็นตาแก่หน่อยเลยน่า”

“ครับๆๆ ผมไม่บ่นแล้วครับ” แขนทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือหัวเหมือนยอมแพ้ ก่อนที่ดวงตาซุกซนจะมองเลยไปด้านหลังของเพื่อนสนิท สายตาเจ้าชู้ปิดไม่มิดทำให้ดอกแก้วรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย “พาสาวน้อยที่ไหนมา ใช่คนที่ทำให้เสี่ยพิธานยอมเปิดห้องสวีทของฉันเปล่าวะ”

ท้ายประโยคเสียงทุ้มหัวเราะน้อยๆ แต่ดวงตาสีสวยยังไม่หยุดจ้องมองร่างขาวที่เหมือนจะเบี่ยงตัวหลบเข้าไปหลังร่างใหญ่ๆ ของเพื่อนมากกว่าเดิม

ทิมไม่ได้สนใจเด็กของเพื่อน ขาวๆ แบบนี้ไม่ใช่สเปก เขาชอบผู้หญิงผิวน้ำผึ้ง เพราะตัวของเขาก็ขาวมากอยู่แล้ว

แต่ที่เขามอง เพราะเขาอยากรู้ว่าเธอมีอะไรดี พิธานมันถึงได้เปลี่ยนไป แม้จะเล็กน้อยแต่ก็เรียกว่าเปลี่ยนอยู่ดี อย่างเรื่องดื่มทุกวันศุกร์ก็งด ยอมเปิดห้องที่นี่ทั้งๆ ที่ปกติแล้วจะไปโรงแรมประจำมากกว่าจนเขาด่าบ่อยๆ ว่าไม่ช่วยเพื่อนทำมาหากิน และที่สำคัญ ถึงขั้นพามากินข้าวด้วยแบบนี้

เขาจำได้ว่าไม่ได้บอกให้มันพาผู้หญิงมาด้วย แต่พิธานพามาเองแบบนี้ มันสงสัย และน่าสนใจ

หรือคนนี้จะเป็นตัวจริง?

“ไม่ใช่แบบที่แกคิดหรอก” เพื่อนสนิทที่สนิทกันมามากกว่าครึ่งชีวิต แค่มองตาก็เห็นไปถึงลิ้นไก่แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ พิธานรีบดักความคิดของเพื่อนก่อนที่มันจะล่องลอยไปไกลกว่านี้ เขาเดินไปนั่งบนเก้าอี้ ส่งสายตาให้ดอกแก้วเดินมานั่งที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ใกล้ๆ “ปกติดอกแก้วกินข้าวเช้าตรงเวลา เด็กอนามัยน่ะ แต่จากที่นี่ถึงคอนโดคงใช้เวลาเป็นชั่วโมง ฉันเลยชวนมากินข้าวด้วยกัน หวังว่านายจะไม่งกข้าวกับผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้”

“แน่นอนว่าไม่”

ทิมตอบยิ้มๆ หันไปพยักหน้าให้แม่บ้านตักข้าวต้มเพิ่มอีกถ้วย ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าที่เก๊กนิ่งของเพื่อนอีกครั้ง คำตอบของเพื่อนสนิทยิ่งทำให้น่าสงสัยมากกว่าเดิม ทำเป็นยกเหตุผลที่ฟังไม่ค่อยขึ้นมาพูด แถมยังปิดท้ายแบบที่ไม่ต้องการเขาสงสัยอีก พิรุธชัดเจน แต่กลับทำหน้าตายจนเขาชักจะหมั่นไส้

“ชื่อดอกแก้วเหรอ?” ทิมหันไปคุยกับดอกแก้ว เลิกสนใจเพื่อนสนิทหน้าตายที่ทำเป็นไม่สนใจ แต่มือที่คลี่ผ้าเช็ดปากกลับชะงักไปเสี้ยววินาทีในตอนที่เขาทักทายสาวน้อยตัวขาวที่เพื่อนพกมาด้วย

“ค่ะ”

“ฉันชื่อทิม ไม่ต้องเกร็งนะ ฉันใจดีมาก”

“ค่ะ คุณทิม” ดอกแก้วลดความเกร็งลงไปเล็กน้อย เมื่อสายตาของทิมกลับไปเป็นปกติ ไม่ได้วาววับเหมือนตอนแรก

เขาดูเป็นคนอารมณ์ดี และใจดีอย่างที่บอก เสียตรงที่สายตาคู่นั้นเจ้าชู้ไปหน่อย แต่ก็เหมาะกับลุคขี้เล่นเป็นกันเองอย่างลงตัว

แต่สำหรับเธอ ผู้ชายนิ่งๆ มีเสน่ห์กว่า

ดอกแก้วไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเผลอหันไปมองคนข้างๆ ในตอนที่คิดแบบนั้น... จนกระทั่งเสียงทุ้มของหนุ่มที่นั่งหัวโต๊ะดังขึ้นอีกครั้ง