เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 49

บางครั้ง เวลามันก็เดินไวจนน่าใจหาย

ดอกแก้วนั่งมองวิวกรุงเทพฯ ในมุมสูงจากกระจกห้องนอน แสงแดดเริ่มสว่างจ้าจนแสบผิวแม้กระจกจะช่วยกรองแสงยูวีได้ระดับหนึ่ง แต่ถึงแดดจะเริ่มไล่ แต่ดอกแก้วก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแบบนั้น ผิวที่ขาวผ่องสว่างจ้ากว่าเดิมเมื่อได้รับแสงจากธรรมชาติ บางทีดอกแก้วก็ไม่เข้าใจร่างกายตัวเองเท่าไหร่ มีแต่คนที่ถูกแดดแล้วผิวจะคล้ำลง แต่เธอกลับไม่เป็นอย่างนั้น หรือถ้าเป็นจริงๆ ก็กลับมาขาวเหมือนเดิมได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ

เมื่อก่อนเพื่อนๆ มักจะถามเธอว่าใช้ครีมอะไร กินอาหารเสริมตัวไหน พอเธอตอบตามความจริงว่าไม่เคยกิน ครีมก็ทายี่ห้อทั่วไปที่มีขายในร้านสะดวกซื้อ เพื่อนๆ ก็พากันไม่เชื่อและบอกว่าเธอโกหก แต่ก็ยังวนเวียนมาถามว่าเธอใช้ครีมอะไรกันอยู่เรื่อย

“เบื่อ”

เธอตื่นมาซักพักแล้ว พอตื่นมาก็ทำมื้อเช้าง่ายๆ กิน เก็บเสื้อผ้าไปซัก ทำความสะอาดห้องจนสะอาดสะอ้าน ดอกแก้วไม่ได้ขยันอะไร แต่เธอแค่อยากฆ่าเวลาให้วันนี้มันหมดไปไวๆ ก็เท่านั้น

แต่สุดท้ายเธอก็ทำงานทุกอย่างเสร็จภายในสิบโมงเช้า และหลังจากนั้นเธอว่างงาน ว่างจนต้องมานั่งให้แดดเผาเล่นๆ แบบนี้

.

“พรุ่งนี้ฉันไปจีน คงไม่ได้มาหาซักสามสี่วัน”

.

คำพูดของคนที่มาค้างด้วยเมื่อสองวันก่อนดังขึ้นมาในหัว ดอกแก้วเอนแก้มซบแขนตัวเอง สายตาของเธอจ้องมองไปที่ๆ ไกลแสนไกล หวังลึกๆ ในใจว่าจะสามารถมองไปจนถึงประเทศที่กว้างใหญ่อย่างประเทศจีนได้

“เบื่อ...”

เข้าเดือนที่สี่แล้วที่ดอกแก้วกลายมาเป็นเด็กเสี่ยอย่างเต็มตัว ช่วงสองเดือนแรกเป็นช่วงที่ยากสำหรับเธอ เธอต้องปรับตัวหลายอย่าง และต้องควบคุมความคิดหลายๆ อย่างไม่ให้มันเกินเลยจนเกินไป พอเข้าเดือนที่สามเธอก็เริ่มควบคุมตัวเองได้ พร้อมๆ กับเลิกเขินอายเวลาที่เสี่ยเรียกใช้บริการ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบนเตียง หรือไหว้วานให้เธอขัดหลังให้เวลาอาบน้ำ

คิดถึงตรงนี้แก้มใสก็ขึ้นสีแดงก่ำ ดวงตากลมโตเหมือนกวางหลับลงราวกับต้องการสลัดภาพในความคิดให้ออกไป แต่ยิ่งทำแบบนั้น ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมาได้ไม่นานก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้น

.

.

“ดอกแก้ว วันนี้ฉันอยากให้เธอช่วยถูหลัง”

“ได้ค่ะเสี่ย” ดอกแก้วรับปากทันที เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูหลังให้เขา แรกๆ ก็ตื่นเต้นบ้าง แต่ตอนนี้เธอชินเสียแล้ว “เดี๋ยวดอกแก้วไปเตรียมน้ำอุ่นให้นะคะ”