เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 53

ร่างสูงใหญ่ก้าวขายาวๆ ออกจากลิฟต์ และหยุดลงหน้าห้องที่พักหลังมาบ่อยยิ่งกว่าที่พักของตัวเอง พิธานยกมือขึ้นกดรหัสหกหลักที่จำได้ขึ้นใจ ก่อนจะดันประตูบานใหญ่ให้เปิดออกแผ่วเบา เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าของห้องไม่รู้ตัว แต่ถ้าทำให้เธอประหลาดใจได้ มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ?

แต่ภายในห้องที่ปิดไฟจนมืดสนิทก็ทำให้พิธานเป็นฝ่ายที่ต้องประหลาดใจเสียเอง เขาอยู่กับดอกแก้วมาหลายเดือน มั่นใจว่าเธอไม่ใช่คนที่เข้านอนเร็วกว่าสี่ทุ่มแบบนี้แน่นอน เป็นไปได้มากกว่าถ้าเธอจะออกไปเที่ยว... แต่โทษเธอก็คงไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้แจ้งก่อนว่าจะมาหา และเขาก็เป็นคนพูดเองว่าให้อิสระกับเธอเต็มที่ อยากไปเที่ยวไหน อยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจ ขอแค่ไม่กระทบเวลาของเขาก็เพียงพอ

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่พิธานก็อดผิดหวังไม่ได้ อาจจะเพราะเขาเคยชินที่ดอกแก้วอยู่ต้อนรับเขาเสมอ ไม่ว่าจะบอก หรือไม่บอกก่อนก็ตาม ดอกแก้วที่เขารู้จักเป็นคนติดบ้าน ไม่ชอบออกไปไหนเท่าไหร่ แต่บางทีเขาอาจจะรู้จักดอกแก้วน้อยไป

แต่ในตอนที่พิธานกำลังจะหมุนตัวกลับนั้นเอง หางตาของเขาก็ดันไปเห็นแสงไฟที่ลอดช่องเล็กๆ จากใต้ประตูห้องนอนออกมาเข้า หลังจากนั้นก็มีเงาดำเดินผ่านไปจนแสงที่เขาเห็นวูบไหว เพียงแค่นั้นพิธานก็มั่นใจแล้วว่าเจ้าของห้องไม่ได้ไปไหนอย่างที่เขาคิด

พิธานยกยิ้มด้วยความพอใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้พอใจขนาดนี้ ชายหนุ่มให้เหตุผลกับตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเขาเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ ไม่อยากนั่งรถกลับไปที่พักตัวเองอีกก็เป็นได้

แต่เมื่อประตูห้องนอนถูกเปิดออกด้วยฝีมือของตัวเอง คิ้วเข้มก็กลับมาขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เพราะคนที่ควรอยู่ในห้องกลับไม่อยู่ มีเพียงแค่ไฟที่เปิดจนสว่าง และเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดไว้จนเย็นฉ่ำเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาดไปเท่านั้น

ถ้าดอกแก้วไม่อยู่ในห้องนอน ก็เหลือเพียงสถานที่เดียวที่เธอจะอยู่ได้

พิธานหันไปมองประตูบานสุดท้ายของห้อง ประตูบานนั้นปิดสนิท แต่เขาก็หูดีพอที่จะได้ยินเสียงดนตรีเบาๆ ดังออกมาจากด้านใน บ่งบอกว่าคนที่เขาตามหาอยู่ในนั้น

ไม่ทันได้คิดอะไรมากมาย พิธานก็จัดการถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ออกจนหมด เขาคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว ก่อนเดินตามเสียงเพลงนั้นเข้าไป

เดินทางมาเหนื่อยๆ อาบน้ำซักหน่อยคงดี

.

.