เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 54

ตึกตัก ตึกตัก

ดอกแก้วไม่สามารถควบคุมจังหวะหัวใจของตัวเองได้เมื่อได้ยินคำสองคำนั้น เธอรู้... รู้ว่าเขาหมายถึงเพลง แต่เสียงแหบพร่า และคำพูดที่มีความนัยหลายอย่างก็ทำให้เธอเผลอคิดไปไกลจนต้องรีบดึงตัวเองกลับมา

“หัวใจเต้นเร็วเชียว” เพราะมือใหญ่ที่ยังนวดคลึงหน้าอกของเธออยู่ จึงทำให้เขารับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นเปลี่ยนไป “คิดถึงฉันไหมดอกแก้ว?”

“เสี่ยไปทำงาน ดอกแก้วจะคิดถึงเสี่ยได้ยังไงคะ”

“หาความเชื่อมโยงให้ฉันที”

“เสี่ย...” ดอกแก้วตัดพ้อ เมื่อเสี่ยทำท่าเหมือนหยอกล้อเรื่องที่เธอพูด จริงอยู่ที่เหตุและผลมันไม่เข้ากัน แต่เธอคิดอะไรไม่ออก เพราะถ้าให้ตอบไปตรงๆ มันก็คง...

“แต่ฉันคิดถึงเธอนะ”

“คะ?”

ดอกแก้วหันกลับไปมองคนด้านหลังทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ดวงตากลมเบิกกว้าง ใบหน้าตื่นตระหนก หัวใจเธอเต้นแรงกว่าเดิมและพองจนคับอกไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากได้ยินอีกครั้ง เธออยากยืนยันกับตัวเองว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง

เสี่ยคิดถึงเธอจริงๆ

“ฉันคิดถึงเธอ” พิธานย้ำความคิดถึงของตัวเองด้วยการบีบคลึงอกอิ่มแรงขึ้น “อยากกอดเธอแทบแย่”

คิดถึง... อยากกอด...

มันหมายความว่าเสี่ยไม่ได้คิดถึงเธอ แต่คิดถึงร่างกายของเธอเท่านั้นสินะ...

“....ค่ะ”

ถ้าหัวใจเธอเป็นลูกโป่ง ตอนนี้มันคงถูกเข็มเจาะจนแบนฟีบไปแล้ว ผิดเองที่เธอตั้งความหวัง ทั้งๆ ที่จริงแล้วเธอไม่ควรคาดหวัง ไม่ควรคิดไกลแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ

ดอกแก้ว เธอเป็นใคร มีหน้าที่อะไร อย่าลืมสิ