เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 55

ฟุ่บ

เตียงนุ่มยุบลงไปเล็กน้อย เมื่อพิธานวางร่างเปลือยขาวผ่องลง

เป็นเพราะเขาของขาด หรือเพราะวันนี้ดอกแก้วน่ารังแกกว่าทุกที เขาถึงได้รู้สึกอยากขยี้ร่างนี้ให้แรงๆ ให้สมกับความคิดถึงที่สะสมไว้หลายวัน

ความคิดถึง ที่พิธานรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กซ์ แต่เขาไม่คิดจะสนใจ และทำตัวเหมือนว่าไม่ได้มีความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นแทรกแซงขึ้นมา เขาก็แค่คิดถึงตัวของดอกแก้วเท่านั้น เพราะเขาเป็นเจ้าของ และมีสิทธิ์กับร่างกายนี้อย่างชอบธรรม

แต่พิธานคงจะลืมไป ถึงแม้ว่าเขาจะรับเด็กมาเลี้ยง ส่งเสีย จ่ายเงินแลกกับเซ็กซ์มาแล้วกี่คน เขาก็ไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของร่างกายของพวกเธอเหล่านั้นเลย...

“อ๊ะ” ร่างอิ่มแอ่นขึ้นทันทีเมื่อเม็ดสีอ่อนถูกโพรงปากร้อนครอบครอง มือบางกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่ “เสี่ยคะ อื้อ...”

จ๊วบ

เสียงน่าอายดังขึ้นในตอนที่พิธานขยับริมฝีปากออกห่างจากยอดอกที่เริ่มช้ำ เขาไม่ได้ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แต่เขาต้องการจะแกล้งเธอมากกว่า เพราะริมฝีปากคู่นั้นดูดรั้งยอดอกเธอขึ้นสูงจนรู้สึกเจ็บ แล้วก็ปล่อยลงมาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกผลักลงจากเครื่องเล่นหวาดเสียว

แผล็บ

“อ๊า!”

หลังจากนั้นเขาก็ไถ่โทษที่ทำให้เธอเจ็บด้วยการใช้ปลายลิ้นตวัดเลียปลายยอดช้ำแผ่วเบา เหมือนต้องการจะรักษาแผลที่ไม่มีอยู่จริงให้เธอ และการกระทำนั้นของเขาก็ทำให้ดอกแก้วเสียวหน้าท้องจนต้องงอตัวหนี หวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะสามารถหลุดพ้นจากคนใจร้ายได้ แต่ท่าทางของเธอกลับทำให้ผู้ไล่ล่าชอบใจ... ยิ่งเหยื่อพยายามหนีและแสดงท่าทีว่าหวาดกลัวเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไล่ตามและเพิ่มความทรมานให้เธอมากเท่านั้น

“เสียวไหม” ถามจบก็ตวัดลิ้นเลียส่วนเดิมซ้ำๆ จนกายขาวสั่นเทิ่ม “ชอบหรือเปล่า?”

“ใจร้าย อ๊ะ!”

“ว่าฉัน?”

“ค่ะ เสี่ยใจร้าย” ดอกแก้วหน้างอง้ำ แก้มทั้งสองข้างแดงจัด แต่คงไม่เท่าบางส่วนที่ถูกรังแกจนช้ำ “ดอกแก้วเจ็บ”

“แล้วเสียวหรือเปล่า?”

หญิงสาวหลบตาคมวูบ จริงอยู่ที่ท่าทางของเสี่ยวันนี้แปลกไป เขาดูลามกกว่าปกติ ดูรุนแรงขึ้น แต่สิ่งที่เขาทำไม่ได้ทำให้เธอเจ็บแค่เพียงอย่างเดียว เพราะเขาก็มอบความสุขให้เธอด้วยเช่นกัน อาจจะมากกว่าความเจ็บด้วยซ้ำ

ไม่สิ... ตอนที่เจ็บ มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพียงแค่เสี้ยววินาที ถ้าเทียบก็ตอนที่เสียวแล้วละก็...

“ตอบฉันสิดอกแก้ว”

พิธานเป็นคนใจร้อน เขาถามหญิงสาวซ้ำ แต่มือร้อนไม่คอยท่า เขาอาศัยจังหวะที่ดอกแก้วเอาแต่หน้าแดงเคลื่อนมือลงไปที่จุดกึ่งกลาง จัดการแยกขาเธอออกโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“เสี่ยก็รู้”