เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 73

“คุณเกว ท่านอยู่ไหมครับ?”

มาร์คเลือกถามเลขาหน้าห้องของพิธานก่อนที่จะบุ่มบ่ามเข้าไปอย่างเคย วันนี้เจ้านายเขากลับมาทำงานวันแรก เขาเลยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยที่ดี ยกงานมากมายที่ค้างคาเข้าไปให้เจ้านายเซ็นต์จนเต็มโต๊ะ แต่แทนที่จะได้คำชม เขากลับถูกมองด้วยสายตาดุๆ แทนเสียอย่างนั้น และเพราะแบบนี้มาร์คจึงหนีเอาตัวรอด ไปจัดการเรื่องโรงแรมให้คุณซูฮวาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้

ไม่รู้ว่าวันนี้เจ้านายเขาไปอารมณ์เสียมาจากไหน ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ เข้าหน้าไม่ติดตั้งแต่เขายันเลขาหน้าห้องอย่างคุณเกวลิน

“ท่านไม่อยู่ค่ะคุณมาร์ค”

“อ้าว” มาร์คอดร้องออกมาด้วยความแปลกใจไม่ได้ คนที่งานท่วมหัวแบบเจ้านายเขาตอนนี้ต้องยังอยู่ในห้องสิ และที่สำคัญ... นี่ยังไม่ถึงช่วงพักกลางวันด้วย

“เห็นว่าจะขึ้นไปที่เพนท์เฮ้าส์น่ะค่ะ”

“อ้อ...” พอได้ยินคำตอบ มาร์คก็เลิกสงสัยทันที ต่อไปนี้ถ้าเจ้านายของเขาจะทำตัวแปลกๆ ก็คงไม่พ้นมีสาเหตุมาจากคนที่อยู่ข้างบนนั่นแน่ๆ

“ท่านฝากเกวบอกคุณมาร์คว่าให้เอาเอกสารที่อยู่ในห้องขึ้นไปให้ด้วย วันนี้ไม่มีประชุม ไม่มีนัดกับลูกค้า ท่านจะทำงานที่เพนท์เฮ้าส์ค่ะ”

“ไหงงั้นล่ะ”

มาร์คเกือบจะยกมือขึ้นเกาหัวให้เสียบุคลิกภาพไปแล้ว เพราะจู่ๆ ก็ถูกใช้งานกันดื้อๆ แบบนี้ จะติดสาวไม่ว่า แต่ดันเดือดร้อนลูกน้องเสียได้ เจ้านายเขานี่จริงๆ เลย

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณมาร์ค?”

“เปล่าครับ พอดีเพื่อนผมมันหลงเมีย เลยหมั่นไส้นิดหน่อย”

“ต๊าย! ผู้ชายแบบนี้ยังมีอยู่บนโลกด้วยหรือคะคุณมาร์ค!?”

“มีสิครับ...” คนที่จ่ายเงินเดือนให้คุณไง คุณเกวลิน

“น่าอิจฉาผู้หญิงที่เจอผู้ชายแบบนี้จัง” เลขาวัยสามสิบกลางๆ ทำท่าเพ้อฝัน มาร์คไม่คิดจะเข้าไปขัดฝันกลางวันที่แสนหวานของคุณเลขา เขาปลีกตัวเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านาย เพื่อทำงานตามที่อีกฝ่ายสั่งไว้

.

.

ฟอด!

“อื้อ!” คนถูกขโมยหอมแก้มตกใจจนเผลอปล่อยที่ตีแป้งลงกะละมังใบเล็ก เสียงดัง แกร๊ง! จนผงแป้งที่ถูกแรงประทะฟุ้งขึ้นมาจนเลอะแขนเลอะมือไปหมด ดอกแก้วหันกลับไปมองตัวการทันที จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจาก... “เสี่ย!”

“ทำหน้าดุใส่ฉันเหรอดอกแก้ว เดี๋ยวนี้กล้าขนาดนี้แล้วเหรอ?” เอ่ยเสียงดุ แต่แขนทั้งสองข้างยังคงรัดเอวบางไว้แน่น เขาเพิ่งเคยเห็นดอกแก้วมุมนี้ครั้งแรก น่ารักน่าแกล้งไม่หยอก

“ก็...” หญิงสาวทำท่าจะเถียง แต่สุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายยอมลงก่อน “ดอกแก้วขอโทษค่ะ”

“ขอโทษฉันทำไม? ฉันทำให้เธอตกใจ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ”

“.....”