เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 74

“ถามมาก” เขาทำเสียงดุทันทีที่ผละริมฝีปากออกห่าง แต่แววตาวาววับนั่นทำให้ดอกแก้วกล้าเถียงกลับอย่างไม่กลัวเกรง

“ถามไม่ได้หรือคะ?”

“หึๆ ดอกแก้ว เธอนี่จริงๆ เลย” พิธานหัวเราะออกมาจนได้ เขามองสายตาดื้อดึงของดอกแก้วอย่างชอบใจ นี่สินะสิ่งที่เธอเป็น ดื้อ... และไม่ได้ว่านอนสอนง่ายเหมือนที่เคยแสดงให้เขาเห็น

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงกระแอมไอจากประตูก็ดังเรียกความสนใจจากหนุ่มสาวให้เลิกสนใจแค่กันและกัน และรับรู้ว่าภายในห้องนี้มีบุคคลที่สามที่ยืนจ้องทั้งสองคุยกันมาซักพักแล้ว

“ผมเอาแฟ้มมาให้ครับ”

“อืม วางไว้ตรงนี้” พิธานชี้ไปที่แพนทรี่ที่อยู่กลางครัว ครึ่งหนึ่งของแพนทรี่ถูกดอกแก้วจับจองไว้ และเขาก็จะใช้อีกครึ่งหนึ่งที่ว่างนั้นนั่งทำงาน

“วางไว้ตรงนี้เหรอครับ?”

“อืม”

“แต่นี่มันห้องครัว”

“ฉันบอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะ” พิธานขมวดคิ้วแน่นเมื่อถูกขัดใจ แต่เมื่อมองสบตาของลูกน้องคนสนิท เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าถูก เล่น เข้าให้แล้ว “วางไว้ แล้วจะไปไหนก็ไป”

พิธานเคยนึกถูกใจที่มาร์ครู้ทันเขาเกือบทุกอย่าง ไม่ว่าเขาต้องการอะไร เพียงแค่มองสบตาคู่นั้นมาร์คก็เข้าใจได้ทันที เขากับมาร์คเหมือนเป็นเพื่อนมากกว่าเจ้านายและลูกน้อง ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันหลังจากเขากลับมาไทย แต่ก็ทำงานร่วมกันได้ไม่เคยมีปัญหา

แต่ตอนนี้พิธานชักจะไม่ชอบเวลาที่มาร์ครู้ใจแบบนี้แล้วสิ น่ารำคาญชะมัด

“ครับท่าน”

ยิ่งมันทำท่าตะเบ๊ะรับคำเขายิ่งอยากไล่ให้มันไปเป็นเด็กส่งเอกสารแทน กวนประสาท

เมื่อไร้ก้างขวางคอ พิธานก็ได้โอกาสหันกลับไปหาดอกแก้วอีกครั้ง และเขาก็พบว่าดอกแก้วไม่ได้สนใจเขาแล้ว เธอก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าเตาอบ อ่านวิธีการใช้ที่เป็นภาษาอังกฤษโดยไม่หันมาถามเขาซักคำ

แน่ล่ะ เอกภาษาอังกฤษเกียรตินิยม คู่มือง่ายๆ แค่นี้ทำไมดอกแก้วจะไม่เข้าใจ ไหนจะหนังสือทำขนมที่มีแต่ภาษาอังกฤษนี่อีก

“เสี่ย ทำงานในนี้จะสะดวกหรือคะ?”

ดอกแก้วหันกลับมาถาม เมื่อเห็นว่าเสี่ยปักหลักจะทำงานที่นี่แน่นอนแล้ว ยืนยันได้จากเก้าอี้ที่อีกฝ่ายลากมานั่งหน้าตาเฉยนั่นไง

“ไม่หรอก” พิธานตอบออกไปทันที สะดวกก็แปลกแล้ว ทำงานในห้องครัวแบบนี้ “แต่ฉันอยากนั่งดูเมียทำขนม รอกินด้วย ฉันอยากเป็นคนแรกที่ได้ชิมขนมของเธอ”

“เสี่ยว่าอะไรนะคะ” ถ้อยคำบางอย่างที่น่าตกใจหลุดมาจากปากของเสี่ยพิธาน เพื่อยืนยันว่าตัวเองหูไม่ได้ฝาด ดอกแก้วจึงถามย้ำอีกครั้ง “เมื่อกี้ เสี่ยพูดว่า...”

“ฉันอยากเป็นคนแรกที่ได้ชิมขนมของเธอ”

“ไม่ใช่ค่ะ ก่อนหน้านั้น”