เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 86

เขาให้มาร์คตามสืบเรื่องทั้งหมดใหม่อีกครั้ง รวมถึงหาตัวการว่าใครเป็นคนเอาเรื่องที่ดอกแก้วมาเป็นเด็กของเขาไปบอกแม่ของเธอ ฝีมือมาร์คจะทำให้เขารู้เรื่องทั้งหมดภายในสามวัน

และสามวันนี้เขาต้องดูแลดอกแก้วเป็นอย่างดี สภาพจิตใจของดอกแก้วย่ำแย่ถึงขีดสุด แผลที่ไม่เคยหายดีเปิดออกกว้าง ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่แผลนั้นถึงจะกลับมาปิดสนิทเหมือนเดิม แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยมือเธอไปไหน

ไม่มีวัน

“หิวหรือเปล่า?” พิธานถามทั้งๆ ที่ยังโอบกอดร่างบอบบางไว้ ดอกแก้วนอนไปหลายชั่วโมง ถึงจะกินข้าวเย็นไปแล้วแต่ก็อาจจะหิวได้

ศีรษะเล็กส่ายไปมาเบาๆ เป็นคำตอบ พิธานตอบรับในลำคอ ก่อนจะผละออกห่าง

ดอกแก้วรีบก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มจนยับย่น เธอไม่กล้าสบตาเขา ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมาซักคำ

“ดอกแก้วมองหน้าคุณพิธานหน่อยครับ” แต่พิธานไม่ละความพยายาม เขาร้องขอเสียงอ่อนหวาน ดันคางมนให้เงยขึ้นเพื่อมองหน้าตัวเอง “มองสิ ตอนนี้ดอกแก้วอยู่กับคุณพิธานนะ”

“.....”

“คุณพิธานคนนี้รักดอกแก้วมาก ดอกแก้วไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”

“.....”

“เพราะคุณพิธานจะปกป้องดอกแก้วเอง”

.

.

พิธานเซ็นต์เอกสารบนโต๊ะจนหมด หลังจากนั้นร่างสูงก็ขยับลุกขึ้นยืน เขายืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

“เที่ยงแล้ว หิวหรือยังดอกแก้ว?”

“.....”

ดอกแก้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ ดวงตาคู่นั้นเหม่อมองออกไปไกล พิธานรู้สึกวูบโหวงในใจ แต่ก็ทำเพียงยิ้มออกมาเท่านั้น

สองวันมาแล้วที่ดอกแก้วไม่พูดอะไรซักคำ เธอเงียบจนเขาไม่กล้าปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง ต้องหอบหิ้วเธอลงมานั่งเล่นที่ห้องทำงานเวลาที่เขามีงานด่วนจริงๆ และถ้ามีการประชุมเขาก็ให้เกวลินมาอยู่เป็นเพื่อนดอกแก้ว เกวลินเองก็ได้แต่รายงานว่าคุณดอกแก้วไม่พูด ไม่ตอบรับอะไรทั้งนั้น

เขากังวล และเครียดจนเมื่อเช้าลุกขึ้นมาอาเจียน พิธานรู้ว่าทั้งสองคืนที่ผ่านมาตัวเองนอนไม่หลับ เขาไม่กล้าหลับสนิท เฝ้ากอดดอกแก้วไว้ตลอดเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นมาทำร้ายตัวเอง ร่างกายเขาทรุดโทรมลงเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้หลายๆ คนสังเกตได้

“ช่วงนี้ไม่ได้พาหนูซูฮวาไปเที่ยวไหนเลยเหรอธาน” อาของเขาเอ่ยถามหลังจากจบการประชุมในวันนี้ ตั้งแต่ที่เขาเริ่มไปไหนมาไหนกับซูฮวา อาของเขาก็เหมือนจะถูกใจกับสิ่งที่เขาทำ ไม่เคยมายุ่งวุ่นวายหรือกดดันอะไรเขาอีก “ช่วงนี้นอนน้อยหรือเปล่า ตาคล้ำเชียว เครียดเรื่องงานหมั้นเหรอ?”

งานหมั้นที่อาพูดถึงหมายถึงงานหมั้นของเขากับซูฮวา อีกสองอาทิตย์คือฤกษ์ดีที่ฝ่ายมิสเตอร์หวังเป็นคนหามา เขาและซูฮวาจะหมั้นกันที่ประเทศไทย รวมถึงมิสเตอร์หวังจะเซ็นต์สัญญาฉบับใหม่ที่นี่ด้วย

ข่าวงานหมั้นของเขากระจายไปทุกหนังสือพิมพ์และสื่อออนไลน์ ผู้คนมากมายแสดงความยินดีกับเขา แต่ตัวเขาไม่ได้ยินดีเลยซักนิด

“ถ้าเหนื่อยจนพาหนูซูฮวาไปเที่ยวไหนไม่ได้ ก็ให้เธอมาที่บริษัทเราสิ”

“ครับ?”