เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 87

หวังซูฮวามองร่างสูงใหญ่ที่รีบเดินออกไปทำตามคำสั่งขาแทบพันกัน ก่อนจะหันไปมองคู่หมายที่ยืนล้วงกระเป๋าเก๊กท่าที่คิดว่าขรึมเสียเหลือเกินอย่างคนวางมาด

เธอหมั่นไส้

ในตอนแรกที่รู้ว่าพิธานคือคนที่พ่ออยากให้แต่งงานด้วย เธอไม่ได้ขัดข้องแม้จะไม่พอใจที่ถูกบังคับ เพราะลึกๆ แล้วเธออยากหลุดจากกรอบของพ่อบ้าง ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยมีชีวิตเป็นของตัวเอง แม้แต่ตอนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศก็ยังต้องอยู่ในสายตาพ่อตลอด

การแต่งงานคือทางเดียวที่จะทำให้เธอหลุดพ้นได้

กอปรกับพิธานเองก็เป็นผู้ชายโปรไฟล์ดี ทั้งหน้าตาและฐานะก็อยู่ในระดับแนวหน้า ไหนจะความเก่งและขยันที่พัฒนาบริษัทให้เติบโตได้ในเวลาไม่ถึงสิบปี เธอจึงรู้สึกว่าสามารถฝากชีวิตไว้กับผู้ชายคนนี้ได้ ทำเป็นหลับหูหลับตาทุกครั้งที่ได้ยินข่าวว่าพิธานรับผู้หญิงมาเลี้ยงเป็นตัวเป็นตน เพราะเธอมั่นใจว่าผู้ชายแบบพิธานมีความรับผิดชอบพอ ถ้าเมื่อไหร่ที่เธอกับเขาหมั้นกันอย่างเป็นทางการ เธอเชื่อว่าพิธานจะหยุดทุกอย่าง

จนกระทั่งวันนั้นที่เธอได้เห็นพิธานอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง

เธอไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แม้เธอจะรู้มาบ้างว่าพิธานรับผู้หญิงมาเลี้ยง แต่เธอไม่เคยดิ้นรนอยากรู้จักผู้หญิงเหล่านั้นแม้แต่คนเดียว ทว่าท่าทางที่สนิทสนมเกินไป และวิธีที่พิธานพยายามแสดงออกว่ารู้สึกกับผู้หญิงคนนั้นแบบไหน ทำให้เธอต้องตื่นจากฝันที่จะได้หลุดจากอ้อมแขนของพ่อในซักวันหนึ่ง เพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงใจร้ายที่คิดจะพรากคนรักกันให้แยกจาก...

ยิ่งเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนที่เธอได้ทำความรู้จักคนรักของคู่หมาย เธอยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองคนนี้ ไหนจะท่าทีของพิธานที่แสดงออกมาชัดเจนอีก เธอเป็นคู่หมายเขาหลายปี แต่เขาไม่เคยใส่ใจเธอขนาดนี้ ไม่ได้ครึ่งด้วยซ้ำ... และเพราะแบบนี้เธอถึงได้รู้สึกหมั่นไส้

“ดอกแก้ว” ซูฮวาหลุดออกจากภวังค์ เมื่อเสียงทุ้มเอ่ยเรียกผู้หญิงผิวขาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ เหมือนว่าเขาจะเลิกสนใจเธอไปแล้ว “ดีขึ้นบ้างไหม?”

“ค่ะ”

ดอกแก้วพยักหน้ารับเบาๆ ตะกอนที่อยู่ในใจมันไม่ได้จางลงไป แต่เธอแค่เห็นใจพิธาน เธอไม่อยากให้เขาต้องมานั่งกังวลกับเธอจนไม่เป็นอันกินอันนอนแบบนี้

เธอพยายามลืมคำพูดของผู้ชายคนนั้น แม้มันจะลืมไม่ได้ในทันทีแต่ก็ดีขึ้นมาก ต้องขอบคุณพิธานที่ไม่เคยทิ้งให้เธอต้องอยู่คนเดียว ยามตื่นเขาก็อยู่เคียงข้าง แม้แต่ตอนนอนเขาก็ยังกอดเธอเอาไว้ไม่ห่าง ปกป้องเธอจากฝันร้ายในอดีตจนเมฆหมอกสีดำเริ่มจางลง ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอกังวลก็คือ แม่...

“อยากไปหาท่านหรือเปล่า?” พิธานเอ่ยขึ้นราวกับเข้ามานั่งอยู่กลางใจ ดอกแก้วหันกลับไปมองคนรักทันที และเธอได้รับรอยยิ้มบางๆ แต่อบอุ่นมาจากเขา

“ดอกแก้วไปได้หรือคะ?”

“ได้สิ ฉันจะพาไปเอง”

พิธานทิ้งตัวลงนั่งบนที่วางแขนของโซฟา แขนแกร่งโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เขาก้มหน้ามองคนที่จ้องมาตาแป๋วด้วยความเอ็นดู