เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 96

“อืม” พิธานตอบในลำคอ ระหว่างที่ถอยหลังรถเพื่อออกสู่ถนนใหญ่ “ไปหาแม่ยาย แต่ทำตัวเป็นคุณชาย รถยังยอมไม่ขับเอง คุณแม่ยายคงไม่ปลื้ม”

“แม่ยายอะไรกันคะ?”

“อ้าว แม่ภรรยาไม่ได้เรียกว่าแม่ยายหรอกเหรอ? แล้วเรียกว่าอะไร แม่เขยหรือเปล่า ฉันก็ไม่ค่อยชินกับคำพวกนี้เสียด้วยสิ”

“แม่ภรรยาเรียกว่าแม่ยายถูกแล้วค่ะ แต่ว่าเรายังไม่ได้...”

“อย่าพูดว่าเธอไม่ใช่ภรรยาฉันเชียว ถ้าไม่อยากให้ฉันต้องพิสูจน์ตรงนี้”

คำขู่ของพิธานทำให้ดอกแก้วยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เธอยังไม่อยากถูกพิสูจน์ด้วยวิธีการลามกบนรถกลางเชียงใหม่แบบนี้หรอกนะ

เมื่อคนรักกลับไปนั่งสงบปากสงบคำได้ พิธานก็หัวเราะออกมาเบาๆ จนคนได้ยินหน้างอ

ใช้เวลากว่าสองชั่วโมงจากตัวเมืองเชียงใหม่มาที่อำเภอเล็กๆ ที่ดอกแก้วเคยอยู่อาศัย และเพราะเป็นอำเภอเล็กๆ ถนนหนทางจึงไม่ค่อยดีเท่าในเมือง บางจุดเป็นหลุมเป็นบ่อและมีน้ำจากฝนเมื่อคืนขังค้าง รถที่เคยสวยงามเปรอะเปื้อนจนหาความหรูไม่เจอ

“ไหวไหมคะ?” ดอกแก้วถามรอบที่สิบได้แล้ว เธอห่วงเขาเพราะถนนเส้นนี้มันบังคับยากจริงๆ และอีกตั้งไกลกว่าจะถึง คนนั่งแบบเธอยังอดเวียนหัวไม่ได้

“ไหว แค่บอกทางให้ถูกก็พอ”

พิธานใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการบังคับรถ เพราะนอกจากหมู่บ้านของดอกแก้วจะถนนแย่แล้ว ข้างทางยังเป็นเขาและเหวอีก ถ้าไม่ระวังอาจจะลงไปกองที่ก้นเหวโดยไม่รู้ตัว

ฝ่าฟันกับเส้นทางที่ทรหดมานานเกือบชั่วโมงพิธานก็เริ่มเห็นบ้านของผู้คนบ้างแล้ว ถนนในนี้ก็เรียบขึ้น คนในหมู่บ้านหลายคนมองรถแปลกตาด้วยความสงสัย แต่เพราะฟิล์มที่มืดสนิททำให้คนนอกมองเข้ามาด้านในไม่ได้

พิธานขับเข้าไปอีกนิด เข้าเปิดกระจกลงเพื่อถามไถ่เด็กชายที่น่าจะอายุประมาณสิบขวบที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างทาง

“หนู น้าดาวเรืองอยู่ไหม?”

เขาใส่สถานะให้แม่ของดอกแก้วเสร็จสรรพ เพราะกลัวว่าถ้าเรียกเป็นทางการไปเด็กพวกนี้จะไม่เข้าใจ หรืออาจจะสงสัยว่าเขาอาจจะไม่รู้จักแม่ของดอกแก้วจริงๆ

ถ้าถามว่าทำไมดอกแก้วไม่เป็นคนถามเอง ก็เป็นเพราะดอกแก้วก้าวออกจากที่นี่พร้อมกับเรื่องที่ไม่ดีเท่าไหร่ และเพื่อเป็นการป้องกันสภาพจิตใจของดอกแก้ว เขาจึงรับบทบาทตามหาน้าดาวเรืองเอง

และที่เลือกเด็กมากกว่าผู้ใหญ่ เพราะเขากลัวว่าจะถูกถามมาก หรือร้ายแรงกว่านั้นอาจจะมีคนจำดอกแก้วได้ จนไล่ไม่ให้เธอได้พบกับแม่เพราะเรื่องอับอายที่ถูกใส่ความไว้

“พี่สุดหล่อมาหาป้าดาวเรืองทำไมเหรอจ๊ะ?”

ผิดคาด เด็กคนนี้ฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้ เขาไม่คิดว่าจะถูกถามกลับ เลยไม่ได้เตรียมคำตอบมา