เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 97

แม้จะพิธานจะรับรู้มาว่าที่นี่เป็นหมู่บ้านในอำเภอเล็กๆ แต่เขาก็ไม่คิดว่าหมู่บ้านนี้จะใหญ่ขนาดนี้

ขับรถมาอีกกว่าสิบห้านาทีจากจุดที่เจอเด็กชายเอ็มเขาก็เจอกับตลาด ตลอดทางพิธานเห็นบ้านคนตั้งอยู่เรียงราย และที่ตลาดเริ่มมีผู้คนมาเปิดร้านรวงบ้างประปราย ทุกสายตาของชาวบ้านแทบจะมองมาที่รถเขาเป็นตาเดียว พิธานทำเป็นไม่สนใจ เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไปตามทางที่ดอกแก้วบอก

พ้นตลาดมาได้ราวสองกิโลเมตร ดอกแก้วก็บอกให้เขาชะลอรถ แถวนี้ค่อนข้างคึกคักไม่ต่างจากช่วงตลาด บ้านที่อยู่ในระแวกนี้เป็นบ้านทรงทันสมัยสลับกับบ้านทรงดั้งเดิมบ้าง และดอกแก้วก็บอกให้เขาหยุดที่หน้าบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้หลังหนึ่ง

“ที่นี่เหรอ?” พิธานหันไปถามคนข้างกายเพื่อความมั่นใจ บ้านของดอกแก้วไม่ได้เหมือนภาพที่เขาคิดไว้ เป็นบ้านที่ดูดีไม่น้อย ด้านล่างของตัวบ้านมีโต๊ะกินข้าวยาวๆ สามตัว และเก้าอี้ที่ประกบคู่กับโต๊ะฝั่งละตัวแต่ถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะเพื่อเป็นการบอกว่าวันนี้ร้านไม่ได้เปิดให้บริการ

ส่วนของหน้าบ้านมีตู้กระจกคล้ายร้านข้าวแกงในกรุงเทพฯ ตู้ค่อนข้างใญ่ บ่งบอกว่าที่นี่คงทำอาหารขายแต่ละวันเป็นจำนวนมาก

“ใช่ค่ะ”

ดอกแก้วบอกพิธานแค่ไหน ก่อนที่เธอจะนิ่งค้างไป

ภาพตอนเด็กๆ ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเป็นฉากๆ ตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มจำความได้ จนถึงวันที่เธอเดินจากมา

เมื่อก่อนชั้นหนึ่งของบ้านไม่ได้เปิดเป็นร้านขายข้าวราดแกงจริงจังแบบนี้ ดอกแก้วจำได้ว่าพ่อทำชั้นหนึ่งเป็นที่นั่งเล่นและกินข้าวของครอบครัว แบ่งโซนเล็กๆ ให้แม่ได้ขายอาหารตามที่ชอบ แต่พ่อก็มักจะบอกเสมอว่าไม่ให้แม่ทำงานหนัก แค่ลูกกับเมียสองคนพ่อเลี้ยงได้

แต่เมื่อวันที่พ่อไม่อยู่แล้ว แม่ก็ค่อยๆ เปลี่ยนสถานที่ในความทรงจำให้เป็นร้านขายข้าวราดแกงจริงจัง มีโต๊ะให้ลูกค้าได้นั่งกินต่างจากเมื่อก่อนที่ซื้อกลับบ้านได้อย่างเดียว ชั้นหนึ่งของบ้านเธอมีคนเดินเข้าเดินออกไม่ซ้ำหน้า ที่นั่งเล่นของครอบครัวถูกรอยเท้าของใครต่อใครเหยียบย่ำจนเหลือเพียงแค่ความทรงจำจางๆ แต่ดอกแก้วก็มีความสุขเสมอทุกครั้งที่นึกถึง

“เงียบจริงๆ”

พิธานพูดขึ้นหลังจากสอดส่องดูซักพัก บ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ ที่เด็กเอ็มพูดคงจะเป็นเรื่องจริง แม่ของดอกแก้วเก็บตัวไม่ยอมออกไปไหน

ดอกแก้วไม่ได้ตอบอะไร เธอเปิดประตูรถออก รองเท้าคู่สวยเหยียบลงบนพื้นดินของบ้านเกิดครั้งแรกในรอบสี่เกือบห้าปี

หยาดน้ำรื่นขึ้นมาจนเกือบล้นดวงตา แต่ดอกแก้วรีบกระพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำสีใสนั่นให้กลับไปที่เดิม ก่อนจะหันไปส่งยิ้มจางๆ ให้คนที่เปิดประตูรถตามมา

“เข้าไปด้านในกันเถอะค่ะ”

.

.

หญิงวัยกลางคนนอนจ้องเพดานไม้อย่างคนเลื่อนลอย กว่าห้าวันแล้วที่เธอไม่ได้ออกไปไหนหลังจากกลับจากโรงพยาบาล เธอไม่รับแขก ไม่ขายของ ไม่ทำอะไรทั้งนั้นนอกจากนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงนี้

แต่ยังดีที่เธอยังรักตัวเองอยู่บ้าง ร่างผอมบางจึงลุกขึ้นไปหาอะไรใส่ท้องเมื่อยามที่รู้สึกหิว แต่ก็ไม่พ้นอาหารง่ายๆ อย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ดี เธอรู้ว่าร่างกายตัวเองกำลังอ่อนแรงลงทุกวันเพราะขาดสารอาหาร แต่เธอไม่ขวนขวายที่จะทำให้ตัวเองมีเรี่ยวแรงมากขึ้น