เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 98

“สวย แต่สิ้นคิด”

“ให้ผู้ชายกอดเอวจับสะโพกกลางห้าง ทั้งๆ ที่ผู้ชายเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว”

“หน้าไม่อายเลยจริงๆ”

“ไม่น่าเลยดอกแก้วเอ้ย”

หวานใจลอบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของชาวบ้านที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อทำให้คนพวกนั้นเชื่อได้แล้ว เธอก็หันกลับมาที่ดาวเรืองอีกครั้ง

“ทีนี้... เชื่อฉันหรือยังจ๊ะน้าเรือง?”

.

นึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อไหร่ แผลที่ยังสดใหม่ของดาวเรืองก็เหมือนถูกเปิดออกซ้ำๆ

“ฉันเลี้ยงลูกไม่ดีเอง” ดาวเรืองนึกถึงสามี เธอหลับตาลงและเอ่ยขอโทษผู้ล่วงลับในใจ “ฉันไม่น่าปล่อยให้ดอกแก้วไปที่นั่นคนเดียวเลย”

แสง สี เสียง เงินทอง และข้าวของราคาแพงคงยั่วยวนใจเด็กที่ไม่เคยมีอย่างดอกแก้ว หวานใจพูดไปทั่วว่าเป็นเด็กเสี่ยได้เงินเดือนเป็นแสน เพราะแบบนี้ดอกแก้วถึงได้ยอมขายศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อเงินมากมายนั่น

“ฉันผิดเอง...”

แกรก!!

เสียงที่ดังมาจากชั้นล่างทำให้ดาวเรืองเลิกคิดถึงสามีผู้เป็นที่รัก ร่างผอมลุกขึ้นนั่งทันที แม้จะไม่มีแรง แต่สัญชาติญาณก็ส่งเสียงเตือนว่ามีใครบางคนกำลังบุกเข้ามาในบ้านของเธอ

“มีคนอยู่จริงๆ เหรอ? เงียบขนาดนี้”

“น่าจะนะคะ”

ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มากกว่าหนึ่ง!

ดาวเรืองรีบรุดจากที่นอน เธอหยิบร่มได้เป็นอย่างแรก และเธอจะใช้มันเป็นอาวุธจัดการใครก็ตามที่บังอาจบุกรุกเข้ามาในสถานที่ของเธอ หญิงกลางคนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนออกไป

ชั้นสองยังคงว่างเปล่า คนพวกนั้นน่าจะอยู่ที่ชั้นล่าง ดาวเรืองก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง

เพียงไม่นานเธอก็เห็นแผ่นหลังกว้างๆ ของใครบางคน เธอไม่เห็นอีกคนที่คาดว่าเป็นผู้หญิง แต่ในตอนนั้นเธอไม่นึกสนใจอะไรอีกแล้ว

ปั่ก!

“โอ้ย!!!”

ด้ามของร่มฟาดลงบนกลางหลังแน่นๆ อย่างแรง แรงจนแม้แต่คนตัวใหญ่ยังร้องออกมาเสียงหลง แต่ดาวเรืองไม่สนใจ เธอฟาดซ้ำที่เดิมอีกหลายครั้งด้วยแรงที่มากกว่าเดิม

ปั่ก!! ปั่ก!!

“โอ้ย!”

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

ดอกแก้วที่เดินไปดูหลังบ้านรีบวิ่งกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงของคนรัก และภาพที่ได้เห็นก็ทำให้เธอเกือบจะเป็นลม คนที่ตัวใหญ่เหมือนยักษ์อย่างพิธานถูกด้ามร่มฟาดลงบนตัวไม่ยั้งจนลงไปนั่งกับพื้น เขาไม่ได้ตอบโต้กลับ ทำเพียงแค่ยกมือขึ้นป้องกันส่วนหัวของตัวเองเอาไว้ ส่วนคนที่ฟาดพิธานอยู่ก็ไม่ใช่ใคร...

“แม่!”

กึก

มือที่ถือร่มชะงักค้างกลางอากาศ ดาวเรืองเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น คนที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ไม่ไกลเป็นคนที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก และเลี้ยงมากับมือ

“ดอกแก้ว!?”

“แม่ ใจเย็นๆ นะจ๊ะ นี่ดอกแก้วเอง” ดอกแก้วรีบเดินเข้าไปประชิดร่างของมารดา เธอดึงร่มในมือของแม่ออกอย่างเบามือ “ดอกแก้วเองจ้ะ”

“ดอกแก้ว”