เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน นิยาย บท 985

เท่าที่เฉียวสือเนี่ยนจำความได้ แม่เป็นคนที่มั่นใจในตัวเองและใช้ความรู้สึกร่วมกับเหตุผล ต่อให้ในตอนนั้นแม่จะโกรธมากแค่ไหน หลังจากนั้นก็ต้องไปถามหลีพัวถิงให้ชัดเจน

ดังนั้น เรื่องนี้สาเหตุหลักไม่ได้มาจากการที่แม่ขอเลิกแน่ ๆ

อีกอย่างการที่แม่หา “คนรักเก่า” มาเป็นข้ออ้างเพื่อขอเลิก ต้องเป็นเพราะมีเหตุผลสำคัญมาก ๆ แน่นอน แม่ถึงได้ทำอย่างนั้น

เหตุผลนั้นเซิ่งจวงฮุ่ยน่าจะรู้เป็นอย่างดี

แต่หลีพัวถิงบอกเธอว่าหลังจากที่รู้สถานะของเธอ ตอนแรกเขาว่าจะไปถามเซิ่งจวงฮุ่ยให้เข้าใจ แต่ฮั่วเยี่ยนฉือบอกว่าเซิ่งจวงฮุ่ยเชื่อถือไม่ได้ ถึงจะให้เหตุผลมาก็เป็นแค่เหตุผลปลอม ๆ

คิดดูแล้วก็ใช่ หากเซิ่งจวงฮุ่ยยอมพูดความจริง สถานะของเฉียวสือเนี่ยนก็คงไม่ถูกค้นพบเอาจนป่านนี้

ดังนั้นฮั่วเยี่ยนฉือจึงเสนอแนะให้อยู่นิ่ง ๆ ไปก่อนเพื่อรอดูปฏิกิริยาทางฝั่งเซิ่งจวงฮุ่ย

หลายวันมานี้นอกจากสองครั้งนั้นที่เซิ่งจวงฮุ่ยกับผู้ช่วยมาเยี่ยมหลีพัวถิงแล้ว เวลาอื่น ๆ ก็ยังทุ่มเทให้กับการดูแลหลีซูเหยียน ราวกับไม่รู้ถึงความสัมพันธ์พ่อลูกของเฉียวสือเนี่ยนกับหลีพัวถิง

เลยไม่มีใครรู้ว่าทำไมคุณแม่ถึงขอเลิก

ไม่ว่าจะมีปฏิกิริยาแบบไหน เฉียวสือเนี่ยนก็ยังคิดว่าเซิ่งจวงฮุ่ยเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

แม้ว่าเคยเห็นเซิ่งจวงฮุ่ยแค่สองสามครั้ง แต่สัญชาตญาณผู้หญิงบอกเฉียวสือเนี่ยนว่า เซิ่งจวงฮุ่ยคิดไม่ซื่อกับหลีพัวถิง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่อาศัยสถานะเพื่อนสนิทของแม่รักษาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลหลีในตลอดหลายปีที่ผ่านมาหรอก

หรือว่าเซิ่งจวงฮุ่ยเข้ามาแทรกกลางระหว่างแม่กับหลีพัวถิง?

คนรักกัน ทำไมไม่เชื่อใจอีกฝ่ายล่ะ ถูกปลุกปั่นได้ง่าย ๆ ขนาดนี้เลยเหรอ?

แค่คิดว่าแม่กับหลีพัวถิงรักกันมาก แต่กลับต้องแยกจากกันมานานหลายปี เฉียวสือเนี่ยนก็รู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ เจ็บปวดแทบทนไม่ไหว

“เนี่ยนเนี่ยน อย่าคิดมากเลย เรื่องของผู้ใหญ่เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก”

เมื่อขึ้นมาบนรถ ฮั่วเยี่ยนฉือดูออกว่าเฉียวสือเนี่ยนกำลังเจ็บปวด เขาจึงเอ่ยปลอบ

สายลมนอกหน้าต่างในยามกลางคืนเย็นเหยียบ ทั่วทั้งเมืองเหมือนอาบย้อมด้วยสีสันแห่งความโดดเดี่ยว

เมื่อเห็นแสงรุ้งปรากฏนอกหน้าต่างรถ เฉียวสือเนี่ยนก็เอ่ยขึ้นเสียงแหบพร่า “ฉันรู้ ฉันก็แค่เสียใจนิดหน่อย”

“ถ้าแม่รู้ว่า…คุณท่านหลีรักแม่มากขนาดนั้น ไม่รู้ว่าแม่จะเสียใจไหมที่ตัวเองตัดสินใจไปแบบนั้น”

ฮั่วเยี่ยนฉือให้เฉียวสือเนี่ยนซบลงบนไหล่ “แม้ว่าหลายปีก่อนหน้าคุณอาหลีจะใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศ Y แต่ถ้าคุณน้าเมิ่งอยากรู้ข่าวคราวของเขาก็ไม่มีทางที่จะไม่รู้ ตลอดสิบกว่าปีคุณน้าเมิ่งไม่เคยเอ่ยถึงเลย คิดว่าคงมีเหตุผลที่ต้องจำใจทำอย่างนั้น”

เฉียวสือเนี่ยนยังคงรู้สึกเศร้าในใจ “ความจำใจที่ว่ามันคืออะไรกันแน่? แม่เองก็รักเขาแท้ ๆ อีกอย่างแม่ก็ไม่ใช่คนอ่อนแอและขี้ขลาดด้วย ทำไมไม่กล้าไปหาเขา แล้วบอกความรู้สักตัวเองออกไป?”

แถมยังปล่อยให้ตัวเองเสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์ ลาจากโลกไปในช่วงวัยเฉิดฉายในอายุสามสิบกว่า ซ้ำยังโอบกอดความผิดหวังไว้จนสิ้นอายุขัย

ฮั่วเยี่ยนฉือตบไหล่กลมมนของเฉียวสือเนี่ยนเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ปล่อยให้เฉียวสือเนี่ยนร้องไห้น้ำตาไหลรินให้กับเรื่องความรักของพ่อแม่

……

ตกดึก อารมณ์ของหลีพัวถิงไม่อาจสงบลงได้

เขากดเปิดไลน์ ซูมดูรูปโปรไฟล์ซึ่งเป็นรูปทุ่งดอกไม้บนสมุดวาดรูปของเมิ่งจินเหยียนในวันแรกที่พวกเขารู้จักกัน

นึกถึงช่วงเวลาสวยงามในตอนนั้น ดวงตาของหลีพัวถิงก็เริ่มร้อนผ่าว

“ก๊อก ๆ”

ในตอนนี้เองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา