เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 514

ตอนที่ 514 เรียนนายท่าน พวกข้าก็มิกินเนื้อขอรับ

“จริงสิ พวกเจ้าเองก็มิต้องเกรงใจ ลองชิมเนื้อที่เสี่ยวเจี้ยนนำกลับมาครั้งนี้ดูสิ รสชาติมิเลวจริง ๆ นะ”

ขณะที่เย่ฉางชิงกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็มิลืมที่จะเชื้อเชิญหนิงซู่ซู่และเจี้ยนอู๋เหินให้กินด้วย

สิ้นเสียง ทั้งสองกลับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียงกัน

“ข้าเองก็มิชอบกินเนื้อสัตว์เช่นกันเจ้าค่ะ”

บนใบหน้าพริ้มพราวของหนิงซู่ซู่เผยรอยยิ้มอย่างขอลุแก่โทษ พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ทว่าแม้ปากของนางจะเอ่ยเช่นนั้น แต่ความจริงนางกลับนั่งน้ำลายสอมาตั้งนานแล้ว

มิต้องเอ่ยถึงเนื้อที่ถูกแล่เป็นแผ่นบาง ๆ เหล่านี้จะมีรสชาติและรสสัมผัสเช่นไร เพียงแค่ปราณชีวิตอันรุนแรงที่แฝงอยู่ หากสามารถกลั่นได้ล่ะก็

ต่อให้เป็นเนื้อที่บางราวกับปีกจั๊กจั่นเพียงหนึ่งชิ้น เกรงว่าคงเทียบได้กับหญ้าเซียนอายุหลายพันปีต้นหนึ่งเลยทีเดียว

หากมิใช่เพราะเวลานี้ตบะบารมีของนางสมบูรณ์แล้ว จนต้องให้สมบัติเซียนเจิ้นหยวนสะกดเอาไว้ล่ะก็ วันนี้มิว่าเยี่ยงไรนางก็ต้องลองชิมสักชิ้นสองชิ้นให้จงได้

ตอนนั้นเองเมื่อเห็นเย่ฉางชิงเบนสายตามาทางตนเอง

เจี้ยนอู๋เหินก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรียนท่านเย่ ศิษย์เองก็มิกินเนื้อเช่นกันขอรับ”

แววตาของเย่ฉางชิงเกิดประกายบางอย่างพาดผ่าน ก่อนจะพยักหน้ายิ้ม ๆ

“ช่างเถอะ ในเมื่อพวกเจ้ามิชอบกินเนื้อ เช่นนั้นก็คงต้องนั่งดูข้าเพลิดเพลินกับของอร่อยแล้วล่ะนะ”

เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะคีบเนื้อที่แล่บาง ๆ หลายชิ้นขึ้นมา และจุ่มลงในหม้ออีกครั้งอย่างมิเกรงใจอีก

เมื่อเห็นพวกหนิงซู่ซู่พร้อมใจกันปฏิเสธ

ทว่าเย่ฉางชิงก็มิได้ติดใจสงสัยอันใดมากนัก

ในโลกที่เขาทะลุมิติมานั้น ก็มีผู้นับถือลัทธิเต๋าที่เคร่งครัดในข้อปฏิบัติอันยุ่งยากซับซ้อนอยู่มิน้อย

ยกตัวอย่างเช่น มิกินผักห้าชนิดและเนื้อสัตว์สามชนิด ผู้ถือศีลห้ามิดื่มสุราและมิกินเนื้อสัตว์ เป็นต้น

ดังนั้นการที่คนของนิกายกระบี่สวรรค์ล้วนแต่ปฏิเสธที่จะมิกินเนื้อสัตว์ บางทีอาจเป็นข้อปฏิบัติของนิกายกระบี่สวรรค์ก็เป็นได้

หลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก ในที่สุดเย่ฉางชิงก็เหมือนจะนึกถึงจ้าวปีศาจไป๋จือ ที่ออกไปหาผักป่าขึ้นมาได้

บนโต๊ะใหญ่ขนาดนี้ มีเขากินเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่น ๆ เอาแต่นั่งดู

แม้ว่าพวกหนิงซู่ซู่จะมองว่าเขาเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานที่ต้องให้ความเคารพ ทว่าสถานการณ์เช่นนี้กลับทำให้เขารู้สึกอึดอัดมิน้อย

‘แต่เสี่ยวไป๋ออกไปได้พักใหญ่แล้ว เหตุใดจนถึงบัดนี้ยังมิกลับมาอีกเล่า ? ’

‘มิน่าจะเป็นไปได้ ! ’

‘ก่อนหน้านี้เขาได้มอบตำราผักป่าเล่มหนึ่งให้เสี่ยวไป๋ไป ด้านบนมีภาพวาดประกอบและรายละเอียดเขียนกำกับเอาไว้อย่างละเอียด’

‘ดังนั้นการจะหาผักป่าที่สามารถกินได้ คงมิยากมากกระมัง’

‘ยิ่งกว่านั้นเสี่ยวไป๋ยังเป็นถึงปีศาจตนหนึ่งอีกด้วย พลังของเขาก็ย่อมมิธรรมดา’

‘หรือว่าเสี่ยวไป๋จะมิรู้หนังสือ ? ’

‘หรือตัวหนังสือของพวกปีศาจจะแตกต่างจากของมนุษย์ ? ’

‘อืม ! ’

‘คงมีปัญหาในเรื่องนี้เป็นแน่’

คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็หันไปทางพวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวที่นั่งอยู่ทางด้านหลัง

เมื่อเห็นทั้งสี่ตนยังคงเอาแต่นั่งนิ่ง ๆ มองตาปริบ ๆ อีกทั้งจานเนื้อหลายจานบนโต๊ะก็ยังมิพร่องลงเลยแม้แต่น้อย

เย่ฉางชิงก็ขมวดคิ้วขึ้นน้อย ๆ อย่างอดมิได้ ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างสงสัย

“พวกเจ้านั่งทำอันใดกัน ? ”

จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียว “……”

จ้าวปีศาจคิ้วแดง “……”

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋ “……”

จ้าวปีศาจหน้าหยก “……”

“แม้พวกเจ้าจะคารวะข้าเป็นนาย แต่ที่นี่มิได้มีพิธีรีตองอันใด ดังนั้นพวกเจ้ามิต้องเกรงใจ ข้ามิตำหนิพวกเจ้าหรอก”

เมื่อเห็นพวกจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียว เอาแต่นั่งเงียบมิเอ่ยมิจา

เย่ฉางชิงก็ได้เอ่ยขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้

วินาทีต่อมา ระหว่างที่จ้าวปีศาจหน้าหยกกำลังจะยกมือขึ้นนั้น

อีกอย่างหลังจากได้คลุกคลีกับนายท่านมาชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้ว

เขาก็พบว่าการมีอยู่ของนายท่านผู้นี้ มีแต่เรื่องน่าเหลือเชื่อมากมายเต็มไปหมด

อีกทั้งด้วยสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเขานั้น ผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนที่เคยประมือกับเขาต่างก็รู้กันดีว่าแข็งแกร่งมากเพียงใด

แต่หลังจากนายท่านกินเนื้อที่แฝงปราณชีวิตอันน่ากลัวเข้มไปแล้ว กลับมิมีปฏิกิริยาใด ๆ

นอกจากนี้ยังมีสิ่งน่าเหลือเชื่อมากมาย ซุกซ่อนอยู่ข้างกายของนายท่านอีกด้วย

มีดทำครัวธรรมดาเล่มนั้นที่สามารถหั่นเนื้อปีศาจได้ราวกับหั่นเต้าหู้ โดยไร้ซึ่งแรงต้านใด ๆ

มิหนำซ้ำยังมีสมบัติล้ำค่าอื่น ๆ อีกนับมิถ้วน

คิดถึงตรงนี้

“ครั้งนี้ข้าคงต้องยอมแพ้จริง ๆ แล้ว”

จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวน้ำตาคลอขึ้นมา ก่อนจะทอดถอนใจพลางพึมพำออกมาว่า “มิต้องเอ่ยว่าข้าจะหนีจากเงื้อมมือของนายท่านไปได้หรือไม่ ต่อให้หนีไปได้เกรงว่าเผ่ามังกรเขียวของข้า คงต้องประสบกับหายนะจนเผ่าอาจล่มสลายก็เป็นได้ ! ”

“นี่คงเป็นความอัดอั้นและสิ้นหวังของผู้อ่อนแอกระมัง ? ก่อนหน้านี้ข้าไร้ซึ่งศัตรู อีกทั้งทั่วทั้งสวรรค์บูรพาผู้ที่สามารถต่อกรกับข้าได้ก็มีเพียงมิกี่คนเท่านั้น ดังนั้นจึงมิเคยสัมผัสถึงความรู้สึกสิ้นหวังเช่นนี้มาก่อน”

“ทว่าบัดนี้……”

หลังจากทอดถอนใจออกมาอย่างจนปัญญาแล้ว

จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวก็ยกมือขึ้นลูบใบหน้าโทรม ๆ ของตน ก่อนจะปรับอารมณ์ให้สงบลงและเหาะขึ้นฟ้ามุ่งหน้าไปทางนิกายกระบี่สวรรค์ชั้นนอกในทันที

เมื่อจ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวปรากฏกายขึ้นยังนิกายกระบี่สวรรค์ชั้นนอก

ก็พบว่าด้านล่างเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ทุกสิ่งแทบจะมิเหลือชิ้นดี มีซากศพมากมายนอนเกลื่อนกลาดจนเต็มไปหมด

ทว่ากองทัพปีศาจที่ยังมิทันเข้ามาถึงนิกายกระบี่สวรรค์ชั้นในก็ต้องถอยกลับไปเสียก่อน

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

จ้าวปีศาจไก่ฟ้าเขียวก็ก้าวออกจากเขตของเขากระบี่สวรรค์ หลังจากสัมผัสได้ว่าไอพลังของจ้าวปีศาจไป๋จือนั้นมีการมุ่งหน้าไปทางทิศใต้หลายร้อยลี้

ในที่สุดเขาก็พบกับจ้าวปีศาจไป๋จือ รวมถึงกองทัพปีศาจที่ยกโขยงมาราวกับสายน้ำก็มิปาน บนพื้นที่แห้งแล้งแห่งหนึ่ง

เพียงแต่จ้าวปีศาจไป๋จือในเวลานี้กำลังยืนอยู่บนเขาเตี้ย ๆ ลูกหนึ่ง ขณะกอดตำราผักป่าที่เย่ฉางชิงมอบให้ไว้แนบอก พลางสั่งการเหล่าปีศาจมากมายอยู่