เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 518

ตอนที่ 518 เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดคือจิ่งจิ่ง ?

สิ้นเสียงของเย่ฉางชิง

ผู้เฒ่าชุดดำก็ตัวสั่นเทาขึ้นมาทันที

‘ข้าควรจะตอบนายท่านเช่นไรดี ? ’

‘อีกอย่างนายท่านถามเช่นนี้ก็แสดงว่าความทรงจำของเขายังมิได้ปลดผนึกออก’

‘มิเช่นนั้นคงมิถามออกมาเช่นนี้แน่ ? ’

‘แต่หากข้าเอ่ยความจริงออกไป ก็เท่ากับทำให้การบำเพ็ญเพียรของนายท่านจบลงเร็วกว่าที่คิดเอาไว้’

‘ผลกรรมเช่นนี้ ไหนเลยข้าจะสามารถรับไหว ? ’

‘ช่างยากยิ่งนัก ! ’

‘หากข้ามิปรากฏตัวตั้งแต่แรกก็คงจะดี ! ’

‘จริงสิ ! ’

‘นายท่านยังมิได้ปลดผนึกความทรงจำนี่นา เหตุใดจึงทราบถึงการมีอยู่ของข้าได้ ? ’

‘หรืออิทธิฤทธิ์บางส่วนของเขาถูกปลุกขึ้นมา ทำให้รู้ถึงการมีอยู่ของข้าจากเสียงภายในใจของเด็กนั่น’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้น ! ’

‘มิใช่สิ ! ’

‘ต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน ! ’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก ผู้เฒ่าชุดดำจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

‘นายท่าน ท่านเป็นนายท่านของผู้น้อยจริง ๆ ขอรับ’

ผู้เฒ่าชุดดำฉีกยิ้มราวกับจะร้องไห้ออกมา ขณะเอ่ยตอบเย่ฉางชิงอย่างนอบน้อม

เย่ฉางชิงมีท่าทางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสนใจว่า “เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาสิ ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้มั่นใจว่าข้า คือ นายของเจ้า ? ”

ผู้เฒ่าชุดดำกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “นายท่าน เรื่องบางอย่างผู้น้อยมิสามารถบอกท่านได้ แต่บางอย่างหลังจากที่ความทรงจำของท่านปลดผนึกออกแล้ว ท่านย่อมทราบเองขอรับ”

“มิเช่นนั้นผลกรรมนี้ ผู้น้อยคงมิอาจรับไหวจริง ๆ ขอรับ ! ”

เย่ฉางชิงมองผู้เฒ่าชุดดำ พลางพยักหน้ายิ้ม ๆ

“นายท่าน ข้าจะขออธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ นะขอรับ”

ผู้เฒ่าชุดดำเผยท่าทางสับสนออกมา พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ภายในโลกใบนี้มีสรรพสิ่งอยู่เต็มไปหมด และมักจะมีรูปลักษณ์ต่างกันออกไป ซึ่งแน่นอนว่าย่อมมีผู้ที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับท่านอยู่ด้วย”

“แต่เหมือนที่ท่านเคยบอกไว้ สรรพสิ่งแม้มีมากมาย แต่ลักษณะท่าทางนั้นย่อมแตกต่างกัน และท่าทางของท่านกลับโดดเด่นยิ่งกว่าผู้ใด ดังนั้นนับตั้งแต่ผู้น้อยได้เห็นท่านแวบแรก ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นท่านขอรับ”

“จากนั้นผู้น้อยก็ได้ตรวจสอบอีกหลายเรื่อง จนแน่ใจว่าท่าน คือ นายท่านเพียงผู้เดียวของผู้น้อยจริง ๆ ขอรับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ฉางชิงก็เลิกคิ้วขึ้นและเอ่ยขึ้นว่า “อธิบายให้ละเอียดกว่านี้หน่อยสิ”

ผู้เฒ่าชุดดำพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไป อดมิได้ที่จะส่ายหน้าไปมา ก่อนจะตอบไปว่า “นายท่านได้โปรดอภัยให้ผู้น้อยด้วยขอรับ ที่มิสามารถบอกอันใดไปมากกว่านี้ได้แล้ว”

เมื่อเห็นท่าทางแน่วแน่ของผู้เฒ่าชุดดำ

เย่ฉางชิงก็ได้แต่เม้มริมฝีปาก

‘เจ้านี่ดูท่าคบมิได้จริง ๆ ! ’

‘มาทำให้ข้าสนใจ แล้วก็มิอธิบายให้ละเอียด ช่างทำลายบรรยากาศจริง ๆ ’

‘เจ้ารอก่อนเถอะ หากข้าเป็นดังที่เจ้าว่าจริง ๆ ที่ตอนนี้ข้าเพียงผนึกตบะบารมีและความทรงจำเอาไว้’

‘รอวันหน้าเมื่อตบะบารมีและความทรงจำของข้าถูกปลดผนึกแล้ว ข้าจะต้องสั่งสอนเจ้าให้ได้เลยคอยดู’

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเคอ

เย่ฉางชิงก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็กวาดตามองผู้เฒ่าชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง ก่อนจะโบกมือไล่ราวกับรำคาญ “เจ้าไปได้แล้ว ข้าคิดถึงจิ่งจิ่ง [1] ”

‘จิ่งจิ่งหรือ ? ’

‘มิใช่ซู่ซู่หรอกหรือ ? ’

‘หรือตอนนี้นายท่านมีนางในดวงใจแล้ว และมิใช่เด็กน้อยผู้นั้นหรอกหรือ ? ’

‘แต่จิ่งจิ่งผู้นี้เป็นใครกัน ? ’

หลังจากผู้เฒ่าชุดดำครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมา ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นและโค้งคำนับให้แก่เย่ฉางชิงอีกครั้ง พลางเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “เช่นนั้นผู้น้อยขอลาขอรับ”

เอ่ยเพียงเท่านั้น ผู้เฒ่าชุดดำก็ถอยหลังไปสองก้าว จากนั้นร่างทั้งร่างก็ค่อย ๆ เลือนรางลง ก่อนจะหายตัวไปในที่สุด

เมื่อได้เห็นภาพอันแปลกประหลาดเช่นนี้

ดวงตาของเย่ฉางชิงก็เปล่งประกายวิบวับขึ้นมา

‘แม้คนผู้นี้จะมิค่อยได้เรื่องเท่าไรนัก แต่อิทธิฤทธิ์ของเขานั้นมิใช่ธรรมดาเลย’

‘และที่สำคัญ ก็คือ เขายังเกรงกลัวข้าถึงเพียงนี้อีกด้วย’

‘นี่ก็หมายความว่า เพียงแค่ข้าต้องการก็สามารถเรียกเขาออกมาได้ตลอดเวลาน่ะสิ’

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน