เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 542

ตอนที่ 542 สวรรค์มิยุติธรรม

ทัณฑ์สวรรค์นี้หาใช่สิ่งที่เขาจะสามารถต้านทานได้ไม่ ?

หนิงซู่ซู่พลันรู้สึกมึนงงขึ้นมา

ตามบันทึกในตำราโบราณ หลังจากความโกลาหลอันดำมืดเริ่มขึ้น พลังแห่งกฎทั่วทั้งสวรรค์บูรพาก็จะจางหายไป

ในช่วงเวลานี้ผู้แข็งแกร่งที่ไร้เทียมทานมากมายที่ฝืนสะกดตบะบารมีเอาไว้ ก็เลือกที่จะทะลวงพันธนาการสุดท้ายในเวลานี้ เพื่อเรียกทัณฑ์สวรรค์พิฆาตลงมา

เพราะหากเลือกบรรลุในเวลานี้ ต่อให้ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตจะฟาดฟันลงมา พลานุภาพของมันก็จะลดลงอย่างมาก มีความรุนแรงมิถึงหนึ่งในสาม ก่อนที่จะเกิดความโกลาหลอันดำมืดอีกด้วย

ทว่าบัดนี้เมื่อบรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่ตัดสินใจทะลวงพันธนาการสุดท้าย ปรากฏว่าทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่ฟาดฟันลงมา กลับหาใช่ระดับที่ร่างกายของเขาจะสามารถต้านทานได้ไม่ ?

นี่มันเป็นเพราะอันใดกันแน่ ?

หรือบันทึกที่อยู่ในตำราโบราณจะเป็นของปลอม ?

เพราะเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า หนิงซู่ซู่ก็เกิดสับสนขึ้นมา

เวลานี้นางเองก็มีตบะบารมีระดับเซียนขั้นสูงสุด และความรู้แจ้งในเต๋าและจิตวิญญาณก็เกือบจะสมบูรณ์แล้ว

หากมิมีสมบัติเซียนเจิ้นหยวนช่วยสะกดเอาไว้ เกรงว่าก่อนหน้านี้นางคงบรรลุระดับไปแล้ว

บัดนี้ พลานุภาพของทัณฑ์สวรรค์พิฆาตนอกจากมิลดลงแล้ว ทว่ากลับทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นอีกด้วย

เช่นนั้นในตอนที่นางทดสอบทัณฑ์สวรรค์ ก็จะมีทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่น่ากลัวเช่นนี้ฟาดฟันลงมา จนนางอาจต้องดับสูญเยี่ยงนั้นหรือ ?

ขณะเดียวกัน หลังจากได้ยินที่อวิ๋นจงเอี้ยนเอ่ยจบ

เย่ฉางชิงเองก็รู้สึกงุนงงเช่นกัน

ทัณฑ์สวรรค์ที่ร่างกายมิสามารถต้านทานได้ ก็หมายความว่าบรรพจารย์ของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่ท่านนี้ จะต้องดับสูญภายใต้ทัณฑ์สวรรค์เยี่ยงนั้นหรือ

ทว่าสิ่งนี้เหมือนมีบางอย่างมิถูกต้อง

ทัณฑ์สวรรค์ที่ร่างกายมิสามารถต้านทานได้ เช่นนี้จะมีการทดสอบจากสวรรค์ไว้เพื่ออันใดกัน ?

เท่าที่เขารู้มา แม้การบำเพ็ญเพียรวิถีเซียนคือการแย่งชิงวาสนาอันไร้ที่เปรียบกับฟ้าดิน อันตรายที่ได้พบย่อมมิอาจคาดเดาได้ แต่ก็มีคำกล่าวที่บอกเอาไว้ว่า สวรรค์แม้จะโหดร้าย แต่มิว่าเยี่ยงไรก็จะให้โอกาสสรรพสิ่งได้มีชีวิตรอด

ทว่าหากเกินขอบเขตที่คนจะสามารถต้านทานได้เช่นนี้ มิเท่ากับมิให้โอกาสรอดชีวิตหรอกหรือ ?

คิดได้ดังนั้น ภายในหัวของเย่ฉางชิงก็ปรากฏภาพของหลี่เสวียนเทียนขึ้นมาอย่างประหลาด

‘ดูจากท่าทางหวั่นเกรงที่เจ้าคนนั้นมีต่อตนแล้ว หาได้มีความทะนงตนเช่นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาไม่’

‘ทว่าหากคนผู้นั้นเป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาจริง และเกิดกังวลว่าตอนที่บรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่รับการทดสอบจากสวรรค์ จะรบกวนการเดินทางของข้า จึงได้ใช้แผนการลับบางอย่าง’

‘เพราะเยี่ยงไรซะเขาก็เป็นผู้ปกครองสวรรค์บูรพาแห่งนี้ และสามารถควบคุมทุกสิ่งบนสวรรค์บูรพาได้’

‘แต่การทำเช่นนี้มิเท่ากับข้ากลายเป็นบ่อเกิดของหายนะในครั้งนี้หรอกหรือ ? ’

‘คงมิใช่เช่นนั้นหรอกกระมัง ! ’

‘เป็นไปมิได้ ! ’

‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

ตอนนั้นเอง อวิ๋นจงเอี้ยนก็เหมือนจะคิดถึงผู้ใดบางคนขึ้นมาได้ ดวงตาของนางพลันสว่างวาบขึ้น ก่อนจะรีบเอ่ยออกมาว่า

“จริงสิ ท่านเย่เจ้าคะ ก่อนหน้านี้ตอนที่ผู้น้อยข้ามมหาสมุทรแท้จริง เคยบังเอิญได้พบกับบรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่ท่านนี้”

“ในตอนนั้นผู้น้อยได้พกภาพที่อวิ๋นซีวาดให้ท่านมาด้วย และในตอนนั้นบนเรือได้มีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง ที่เพียงแค่เห็นบรรยากาศรอบกายท่านในภาพวาด ก็สามารถจดจำว่าเป็นท่านได้ทันทีค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินดังนั้น แววตาของเย่ฉางชิงก็มีประกายบางอย่างวาบผ่าน พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “หรือจะเป็นสหายเก่าคนหนึ่งของข้าตอนอยู่โลกเบื้องล่างเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“คงจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นเขามิน่าจะรู้จักท่านได้เจ้าค่ะ”

อวิ๋นจงเอี้ยนพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “จริงสิ เขาเหมือนจะชื่อว่าซือถู……เจิ้นผิงด้วยเจ้าค่ะ”

‘ซือถูเจิ้นผิง ? ’

หลังจากได้ยินชื่อนี้ เย่ฉางชิงก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมา

‘ซือถูเจิ้นผิง เขาย่อมจำได้อยู่แล้ว’

‘ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่เมืองเสี่ยวฉือ เขายังเคยมอบภาพอักษรพู่กันให้แก่อีกฝ่ายด้วย’

‘อีกทั้งยังได้เห็นอีกฝ่ายขึ้นมายังโลกเบื้องบนกับตาตนเองด้วย……’

‘จริงสิ’

‘ในเมื่อซือถูเจิ้นผิงเดินทางมากับบรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่ท่านนี้’

‘อีกทั้งบรรพบุรุษของราชวงศ์เซียนหมื่นกระบี่กำลังรับการทดสอบจากสวรรค์อยู่ที่นี่ เช่นนั้นซือถูเจิ้นผิงจะต้องอยู่มิไกลจากที่นี่อย่างแน่นอน’

คิดได้ดังนั้น เย่ฉางชิงก็เพ่งกระแสจิตแผ่ออกไป มินานก็พบว่าซือถูเจิ้นผิงนั้นอยู่ในมหาสมุทรแห่งนี้ด้วย ซึ่งไกลออกไปหลายสิบลี้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน