เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 544

ตอนที่ 544 ผู้อาวุโส ได้โปรดหยุดเถิดขอรับ

ขณะเดียวกัน บนภูเขาเซียนต้องห้ามลูกหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนลึกตอนกลางของสวรรค์บูรพา

หลี่เสวียนเทียนและชางหลันกำลังนั่งเผชิญหน้ากันอยู่บนเกาะลอยฟ้าแห่งหนึ่ง ทั้งสองคนกำลังประลองหมากต่อจากคราวก่อน

“พี่เสวียนเทียน ก่อนหน้านี้ท่านได้พบกับผู้อาวุโสท่านนั้นมาแล้ว เขามิได้เอ่ยถึงสาเหตุที่มายังสวรรค์บูรพาบ้างเลยเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก

ชางหลันก็ลอบชำเลืองมองหลี่เสวียนเทียนที่มีท่าทีคิดหนัก พลางเอ่ยถามอ้อม ๆ

ผู้ที่ไร้เทียมทานจนทำให้หลี่เสวียนเทียนผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาถึงกับยอมศิโรราบให้

อีกทั้งเจ้าผู้ปกครองโลกอย่างพวกเขาทั้งสองคน กลับมิเคยได้ยินมาก่อนว่าภายในโลกใบเล็ก ๆ อีกมากมาย จะมีบุคคลที่ไร้เทียมทานเช่นนี้อยู่ด้วย

เพราะทุก ๆ ล้านปีจะมีการประชุมใหญ่ของเจ้าผู้ปกครองโลกขึ้น

ถึงตอนนั้นมิว่าจะเป็นเจ้าเขตแดนที่ดูแลแดนเซียนโบราณทั้งสิบสองแห่ง หรือจะเป็นเจ้าแห่งมารของแดนมารทั้งแปด รวมถึงเจ้าผู้ปกครองโลกใบเล็ก ๆ ทั้งสามพันใบ ก็ล้วนต้องไปเข้าร่วมการประชุมใหญ่นี้ทั้งสิ้น

ทว่านับตั้งแต่พวกเขาขึ้นเป็นผู้ปกครองโลกสองใบนี้มาหลายล้านปี กลับมิเคยได้ยินมาก่อนว่ามีบุคคลที่ไร้เทียมทานเช่นนี้อยู่ด้วย

เช่นนั้นผู้ที่น่ากลัวเช่นนี้มาจากที่ใดกันแน่ ?

หรือแดนเซียนโบราณจื่อเวยที่สวรรค์บูรพาสังกัดอยู่จะเปลี่ยนเจ้าเขตแดนคนใหม่ ?

แต่ก็มิน่าจะเป็นไปได้นี่นา !

หากเจ้าเขตแดนของแดนเซียนโบราณจื่อเวยมีการเปลี่ยนมือ เพียงแค่ส่งสาสน์สูงสุดลงมาก็พอแล้ว เหตุไฉนจะต้องลงมาที่สวรรค์บูรพาด้วยตนเองเช่นนี้เล่า ?

มิใช่ !

เป็นไปมิได้เด็ดขาด !

สิ้นเสียง หลังจากหลี่เสวียนเทียนใคร่ครวญบางอย่างแล้ว ก็ได้ทวนคำถามอีกครั้งว่า “พี่ชางหลัน เมื่อครู่ท่านว่าเยี่ยงไรนะ ? ”

ชางหลันยิ้มออกก่อนจะถามอีกครั้งว่า “ก่อนหน้านี้ท่านได้พบกับผู้อาวุโสท่านนั้น เขาได้บอกหรือไม่ว่าเหตุใดจึงมายังสวรรค์บูรพา ? ”

“พี่ชางหลัน ท่านประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว”

หลี่เสวียนเทียนถอนหายใจออกมาน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหวาดหวั่นว่า “แม้ภายนอกผู้อาวุโสท่านนั้นจะดูสง่างามและสุภาพอ่อนโยน อีกทั้งไอพลังวิถีเซียนบนกายยังถูกสะกดเอาไว้ จนข้ามิสามารถสัมผัสได้แม้แต่นิดเดียว”

“ทว่าเพียงแค่ความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมา ก็ทำให้คนอดมิได้ที่จะรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนแล้ว”

ชางหลันเลิกคิ้วขึ้น พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เสวียนเทียน ท่านกล่าวเกินจริงไปหรือไม่ ? ”

หลี่เสวียนเทียนส่ายหน้าพลางโบกมือไปมา “นั่นเป็นเพราะท่านยังมิเคยสัมผัสด้วยตนเอง เมื่ออยู่ในระดับเช่นพวกเราแล้ว แม้จะมิสามารถบรรลุตบะบารมีต่อได้อีก แต่เยี่ยงไรซะก็ยังมีผู้ที่อยู่เหนือกว่าพวกเราอยู่ดี”

“เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่สูงส่งและไร้เทียมทานเช่นนั้น ความหวั่นเกรงมักจะเกิดขึ้นเองโดยสัญชาตญาณ มิใช่เพราะไอพลังวิถีเซียนหรือสัมผัสได้ถึงพลานุภาพแต่อย่างใด ? ”

ชางหลันถึงกับชะงักไปทันที ก่อนจะพยักหน้ารับ

ตู้ม !

ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่ทั้งท้องฟ้าจะเริ่มสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง

“เกิดอันใดขึ้นกันแน่ ! ”

หลี่เสวียนเทียนและชางหลันมีสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน

การเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ถึงขนาดสั่นสะเทือนมาถึงที่นี่ได้

สิ่งนี้จะประมาทมิได้อย่างเด็ดขาด !

ยิ่งไปกว่านั้นบุคคลไร้เทียมทานท่านนั้นก็ยังอยู่ในสวรรค์บูรพา

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

บุรุษผู้หนึ่งที่มีปีกสองข้าง ร่างทั้งร่างมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ สวมชุดเกราะสีทอง ก็ได้พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า

บุรุษผู้มีหน้าตาอัปลักษณ์เวลานี้กลับมีสีหน้าซีดเผือด เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากรูจมูกมิหยุด

“นายท่าน……”

บุรุษผู้นั้นกำลังจะเอ่ยปากขึ้น

ทว่าหลี่เสวียนเทียนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมก็ได้เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน “นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ”

บุรุษผู้นั้นเช็ดเลือดที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า “เรียนนายท่าน ตามคำสั่งของท่าน ผู้น้อยได้คอยจับตามองสถานการณ์บนมหาสมุทรแท้จริงอยู่ตลอดเวลา”

“ทว่าก็เป็นดังที่ท่านคาดการณ์ไว้ เพราะมีคนรับการทดสอบจากสวรรค์บนมหาสมุทรแท้จริงจริง ๆ ขอรับ แต่ใครเลยจะคิดว่าคนผู้นี้จะนำสมบัติเซียนชิ้นหนึ่งออกมา และใช้มันโจมตีทัณฑ์สวรรค์พิฆาต ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดที่จะทำลายระเบียบและกฎของสวรรค์บูรพาอีกด้วย……”

บุรุษผู้นั้นเอ่ยยังมิทันจบประโยค ก็พบว่าเวลานี้หลี่เสวียนเทียนมีสีหน้ามิสู้ดีอย่างมาก จึงมิกล้าเอ่ยสิ่งที่ตนเองได้ประสบออกมาอีก

“มหาสมุทรแท้จริง มิได้เป็นมหาสมุทรแท้จริงอีกแล้ว”

“สิ่งที่ข้าเป็นกังวลสิ่งนั้นมักจะเกิดขึ้นจริง ๆ ให้ตายเถอะ”

เอ่ยเพียงเท่านั้น หลี่เสวียนเทียนถึงกับยกมือขึ้นมาคลึงหว่างคิ้วของตนเอง พลางปรายตามองทางบุรุษผู้นั้น ก่อนจะหายตัวไปในพริบตา

สามารถโจมตีทัณฑ์สวรรค์พิฆาต และสยบระเบียบและกฎของสวรรค์บูรพาได้

ฝีมือร้ายกาจเช่นนี้ คงมีเพียงผู้อาวุโสท่านนั้นกระมัง

‘เป็นเพราะพรสวรรค์วิถีกระบี่ของพวกเจ้าสูงส่ง ? ’

‘หรือข้าบรรลุวิถีกระบี่ถึงระดับสูงสุดมาตั้งนานแล้วโดยมิรู้ตัวกันแน่ ? ’

‘อีกอย่างพวกเจ้าใช้ภาพอักษรพู่กันของข้าต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาต เรื่องเหลวไหลเช่นนี้เจ้าตั้งใจหลอกข้าใช่หรือไม่ ? ’

‘โลกบำเพ็ญเพียรใบนี้เป็นอันใดไปกันหมด ! ’

‘แท้จริงแล้วข้าไร้พ่ายมาตั้งนานแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘หรือว่ามีผู้สูงส่งบางคน คอยควบคุมทุกสิ่งแล้วจงใจกลั่นแกล้งข้าราวกับลูกไก่ในกำมือเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘สับสนไปหมดแล้ว ! ’

‘น่าปวดหัวชะมัด ! ’

‘ข้าปวดใจยิ่งนัก ! ’

คิดได้ดังนั้น เย่ฉางชิงก็ถึงกับยกมือขึ้นมากุมขมับของตน ก่อนแววตาจะแปรเปลี่ยนไปและแน่วแน่ขึ้น ราวกับได้ตัดสินใจครั้งใหญ่บางอย่าง

มิว่าจะด้วยเหตุใด หรือเพื่อสิ่งใด

แม้เขาจะยังคงรู้สึกงุนงงอยู่ แต่ขอเพียงข้ามุ่งมั่นตามหามิหยุด เชื่อว่าวันหนึ่งความจริงจะต้องเปิดเผยอย่างแน่นอน

สวรรค์บูรพา !

เส้นทางโบราณ !

ปลายทางเส้นทางโบราณ !

แดนเซียนโบราณในตำนาน……

เชื่อว่าทั้งหมดนี้จะต้องมีคำตอบ

เยี่ยงไรซะทุกเรื่องย่อมมีความจริงซ่อนอยู่

ระหว่างที่เย่ฉางชิงกำลังตรึกตรอง ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึก

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีร่าง ๆ หนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าของเย่ฉางชิง

“ผู้อาวุโส ได้โปรดหยุดเถิดขอรับ”

ใบหน้าของหลี่เสวียนเทียนเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ก่อนจะคร่ำครวญออกมา

เย่ฉางชิง “……”