เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 562

ตอนที่ 562 ข่าวของนายท่าน

ถูกต้อง !

การที่เหยฉีสามารถจำราชันทมิฬได้

ส่วนหนึ่งก็เพราะเขามั่นใจว่าภาพราชันทมิฬนั้น เป็นฝีมือของนายท่านอย่างแน่นอน

อีกอย่างก็คือก่อนที่พวกเขาจะจากมาตามคำสั่ง เย่ฉางชิงได้กำชับพวกเขาให้ตามหาสุนัขดำตัวใหญ่ที่เรียกตนเองว่าราชันทมิฬให้ด้วย

ทว่าสิ่งที่เขาคาดมิถึงก็คือราชันทมิฬจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้

แฝงตัวอยู่ในเผ่าเทพหมาป่า แต่ขณะที่เขาเตรียมลงมือกวาดล้างเผ่าเทพหมาป่านั้น

ราชันทมิฬมิเพียงเลือกที่จะทรยศหักหลัง แต่กลับหันไปเล่นงานเผ่าเทพหมาป่าอีกด้วย

พฤติกรรมเช่นนี้มิเคยพบเคยเห็นมาก่อนจริง ๆ

ตอนนั้นเอง เมื่อราชันทมิฬได้ยินดังนั้น พลันหรี่ตาลงอย่างอดมิได้

‘น้องชายงั้นหรือ ? ’

‘คิดมิถึงว่าจะเป็นเจ้า ? ’

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ! ’

‘ข้ารู้จักกับเจ้าหัวล้านนี้ด้วยเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แต่ช่างเถอะ ! ’

‘ตอนนี้ศัตรูอยู่ตรงหน้า หากมิใช่เพราะถูกบีบจนไร้ทางเลือก ข้าเองก็มิอยากเอาภาพราชันทมิฬออกมาใช้เช่นนี้เหมือนกัน’

‘เยี่ยงไรซะภาพราชันทมิฬภาพนี้ก็เป็นฝีมือของนายท่าน การที่นำมาใช้กับคนพวกนี้มิคู่ควรเลยจริง ๆ ’

‘บัดนี้ในเมื่อเจ้าหัวล้านผู้นี้เป็นฝ่ายยื่นไมตรีมาให้ เช่นนั้นก็ให้เขาต่อกรกับพวกตาแก่เผ่าเทพหมาป่าไปก็แล้วกัน’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากของราชันทมิฬก็ฉีกกว้างออกจนถึงรูหูภายในพริบตา เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม

“พี่ชาย ตาแก่พวกนี้ต้องการจะชิงภาพราชันทมิฬของข้า ท่านจะมองดูเฉย ๆ เยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ราชันทมิฬกวาดตามองเหล่าบรรพบุรุษเผ่าเทพหมาป่าที่มีแววตาวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

ได้ยินดังนั้น เหยฉีก็ชะงักไปเล็กน้อย เพราะตามราชันทมิฬมิค่อยทัน

‘เพียงแค่นี้ก็เชื่อแล้วงั้นหรือ ? ’

‘มิถูกต้องนี่นา ! ’

‘เกิดปัญหาขึ้นแล้ว ! ’

‘เจ้าสุนัขไร้ยางอายตัวนี้ต้องการจะยืมมือข้า ให้กำจัดคนของเผ่าเทพหมาป่าเหล่านี้ชัด ๆ ’

‘แต่สิ่งนี้ก็ช่วยยืนยันได้ว่าเขานั้นภักดีต่อนายท่านเพียงใด’

‘ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันก็ยังมิยอมใช้ภาพเทพที่นายท่านมอบให้เพื่อเอาตัวรอด’

คิดได้ดังนั้น

“ช่างเถอะ วันนี้ข้าจะยอมถูกหลอกใช้สักวันก็แล้วกัน”

เหยฉีหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา จากนั้นจึงกวาดตามองเหล่าบรรพบุรุษของเผ่าเทพหมาป่า พลางเอ่ยเตือนว่า “ข้าขอเตือนพวกเจ้าอีกครั้ง ราชันทมิฬเป็นสุนัขที่นายท่านเลี้ยงเอาไว้”

“หากพวกเจ้ากล้าลงมือกับเขา มิเพียงแต่จะหนีเอาตัวรอดไปมิได้แล้ว แม้แต่เทพหมาป่าที่พวกเจ้าบูชา วันหน้าก็จะต้องได้รับผลกรรมนี้เช่นกัน”

ชายชราตาเดียวเอ่ยด้วยความโกรธแค้นว่า “เหยฉี ตอนนี้พวกข้ามิมีเวลามาสนใจถึงผลกรรมอันใดทั้งนั้น เจ้าสุนัขตัวนี้มีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ขอเพียงพวกข้าสามารถช่วงชิงมาได้ ถึงตอนนั้นก็จะสามารถต่อกรกับเจ้าได้แล้ว”

“มิรู้จักที่สูงที่ต่ำ ! ”

เหยฉีดวงตาวาวโรจน์ พร้อมทั้งคำรามออกมาเสียงเย็น ก่อนจะเพ่งสมาธิใช้สุดยอดเคล็ดวิชาลับผนึกความว่างเปล่าบริเวณนั้นเอาไว้

“เคล็ดมายาวารีกาฬ ! ”

เหยฉีคำรามเสียงเย็นอีกครั้ง จากนั้นมือทั้งสองข้างก็ทำท่ามุทราอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ภาพอันน่ากลัวและพิสดารยิ่งก็บังเกิดขึ้น

เมื่อด้านหลังของเหยฉีกลายเป็นมหาสมุทรสีดำ โดยที่แยกมิออกว่าเป็นเพียงภาพนิมิต หรือเป็นความจริงกันแน่

เพียงเสี้ยววินาทีมวลน้ำสีดำก็พุ่งจากข้างกายของเหยฉีทั้งสองข้าง และทำให้คนของเผ่าเทพหมาป่ามากมายจมน้ำภายในพริบตา ด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง

มิเพียงเท่านั้น ในวินาทีที่ถูกมวลน้ำสีดำดึงลงไป

พลังวิญญาณ จิตวิญญาณและอื่น ๆ ภายในกายของคนเผ่าเทพหมาป่าทั้งหมดก็ถูกสะกดเอาไว้ทันที มิสามารถแม้แต่จะหายใจได้

เพียงมิกี่อึดใจ คนในเผ่าเทพหมาป่าต่างก็ขาดใจตายเพราะหายใจมิออก ราวกับคนจมน้ำก็มิปาน

อีกทั้งมวลน้ำสีดำนี้ก็พิสดารยิ่งนัก เพราะสามารถกัดกร่อนจิตวิญญาณของพวกเขาไปจนหมดสิ้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน