เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 565

ตอนที่ 565 บรรลุต่อเนื่อง

เย่ฉางชิงค่อย ๆ วางหมากสีดำลงไป

ทันใดนั้น พลังมหาศาลก็พวยพุ่งขึ้นมา และแผ่ออกไปทั่วสารทิศภายในพริบตา

ขณะเดียวกัน ด้านหลังของเขาก็ปรากฏวงล้อสีดำขนาดใหญ่วงหนึ่ง และแผ่ไอพลังอันพิสดารออกมา ราวกับสามารถแช่แข็งจิตวิญญาณของคนได้ก็มิปาน

หลังจากวางหมากดำลงไปแล้ว เย่ฉางชิงก็ใช้สองนิ้วคีบหมากขาวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะวางลงในตำแหน่งที่สอดคล้องกัน

ทันใดนั้น ก็มีพลังมหาศาลอีกกลุ่มหนึ่งพลุ่งพล่านออกมา

อีกทั้งวงล้อสีดำด้านหลังของเขาก็เกิดเปลี่ยนแปลงไป โดยวงล้อครึ่งหนึ่งได้กลายสีขาวอันบริสุทธิ์

ราวกับจุดสมดุลของหยินหยาง แต่พลังทั้งดำและขาวก็ยังคงยังปะทะกันอย่างต่อเนื่อง

แม้เย่ฉางชิงจะมิได้เอ่ยวาจาโอ้อวดตนเอง ทว่าผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก ท่าทางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

หากพวกนางอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างสองสิ่งนี้ เกรงว่าคงจะกลายเป็นผุยผงภายในพริบตา

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ

ภาพอันน่าอัศจรรย์พันลึกก็ปรากฏเกิดขึ้น

บนวงล้อประหลาดที่แบ่งครึ่งด้วยสีขาวและสีดำ ได้มีปลาสีขาวและสีดำปรากฏขึ้นมาข้างละหนึ่งตัว

ทว่าปลาสีดำกลับอยู่ในส่วนสีขาวของวงล้อ ส่วนปลาสีขาวกลับอยู่ในส่วนสีดำของวงล้อแทน

เมื่อปลาสีขาวและสีดำปรากฏ พลังขาวดำของวงล้อประหลาดก็หยุดการปะทะลง

จากนั้นก็เริ่มหมุนช้า ๆ ราวกับว่าอยู่ในจุดที่สมดุลบางอย่างแล้ว

มิเพียงเท่านั้น หลังจากเกิดความสมดุลอันลึกลับขึ้น ไอพลังมหามรรคาอันบริสุทธิ์ยิ่งและมีจำนวนมหาศาลกลุ่มหนึ่งก็พลุ่งพล่านออกมา ก่อนจะปกคลุมเรือวิเศษทั้งลำเอาไว้ภายในพริบตา

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

อวิ๋นจงเอี้ยนและหนิงซู่ซู่ต่างมีท่าทางตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด

เมื่อเวลานี้ทั้งสองคนราวกับสตรีผู้โชคดีที่ได้รับความเมตตาจากสวรรค์ รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีมหามรรคาอยู่รอบกาย

จนเวลาผ่านไปประหนึ่งเคอ

ทั้งสองก็สบตากันเล็กน้อย เหมือนกับมีการตกลงปลงใจบางอย่างพร้อมกัน

จากนั้นพวกนางก็ได้นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น และเริ่มตั้งใจรู้แจ้งในทันที

ถูกต้อง !

พวกนางสองคนตัดสินใจละทิ้งวิถีที่ตนเองบำเพ็ญเพียรก่อนหน้านี้ และเปลี่ยนมาบำเพ็ญเพียรสุดยอดมหามรรคาแทน

มินานรอบกายของพวกนางก็เปล่งประกายขึ้น หมอกแสงลอยอบอวล ด้านหลังปรากฏภาพไท่จี๋สองภาพที่ดูมิต่างกันเท่าไรนัก

ตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงที่กำลังพิจารณากลหมากบนกระดาน บนใบหน้าอันหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

บัดนี้มิว่าจะเป็นหมากดำหรือว่าหมากขาว

หลังจากที่เขาวางหมากทั้งสองตัวลงไป หมากบนกระดานก็กลับมาเป็นหมากอีกครั้ง

หมากขาวและหมากดำอย่างละหนึ่งตัวดูเหมือนจะมิส่งผลอันใดมากมายนัก ทว่าความจริงแล้วกลับเกี่ยวพันถึงการแพ้ชนะของทั้งสองฝ่าย

ดังนั้นจึงกลายเป็นกลหมากที่เกิดความสมดุลได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“กลหมากนี้เรียกได้ว่าสั่นสะเทือนไปทั่วปฐพีเลยก็ว่าได้ ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเพียรเกรงว่าคงยากจะมีผู้ใดเทียบเคียงได้กระมัง ? ”

เย่ฉางชิงวิพากษ์วิจารณ์กลหมากของตนเองไปพลาง ก่อนจะดึงสมาธิกลับมา ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นหัวฉางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกผิดสังเกต ก็คือ อวิ๋นหัวฉางกลับมีท่าทางนิ่งงัน สายตาจ้องเขม็งไปบนกระดาน และมิมีการกะพริบตาแม้แต่น้อย

‘นี่มันเรื่องอันใดกัน ? ’

‘ดูแปลก ๆ เยี่ยงไรชอบกล ! ’

‘หรือจะเป็นเหมือนกับที่โลกบำเพ็ญเพียรชอบเรียกกันว่าละสังขารเยี่ยงนั้นหรือ’

‘หรือกลหมากนี้ซับซ้อนเกินไป ทำให้เขาใช้พลังไปจนหมดถึงขั้นดับสูญเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘มิใช่ ! ’

‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

‘จริงสิ ! ’

‘อาจเป็นเพราะกลหมากนี้ซับซ้อนเกินไป เขาจึงเลือกใช้เคล็ดวิชาบางอย่างสามารถถอดวิญญาณออกจากร่าง เพื่อไปขอคำแนะนำจากยอดฝีมือวิถีหมากตัวจริงท่านใดท่านหนึ่งอยู่’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง ! ’

‘เช่นนั้นก็ดีเลย’

‘นับตั้งแต่มายังสวรรค์บูรพาก็มัวแต่มุ่งมั่นบำเพ็ญเพียร จนละเลยการฝึกฝน พิณ หมาก อักษรพู่กัน และวาดภาพไปเสียสนิท’

‘หากเขาสามารถพายอดฝีมือวิถีหมากมาได้จริง ๆ และประลองกับข้าได้’

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน