เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 594

ตอนที่ 594 การตัดสินใจของเผ่าสวรรค์

เมื่อเห็นภาพที่ประหลาดใจเช่นนี้

ทุกคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกในทันที

เพราะท่านบรรพบุรุษอวิ๋นจงเอี้ยนมีตบะบารมีเช่นไร พวกเขาต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ

ระดับเทพพิภพ !

เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพพิภพตัวจริงเสียงจริง !

เป็นผู้ที่น่ากลัวที่สุดในสวรรค์บูรพา !

อีกทั้งกล่าวกันว่าบรรพจารย์ท่านนี้ ยังเคยได้รับการชี้แนะจากท่านเย่มาก่อนอีกด้วย

มิว่าจะเป็นระดับจิตใจ หรือว่าความรู้แจ้งที่มีในวิถีของตนล้วนอยู่ในระดับที่มิธรรมดา

ทว่าเมื่ออวิ๋นจงเอี้ยนเดินขึ้นไปยังโลงสัมฤทธิ์โบราณด้านบน แม้แต่นางก็ยังอดที่จะสั่นสะท้านมิได้

แค่คิดก็รู้แล้วว่าโลงสัมฤทธิ์โบราณใบนี้มิธรรมดาเช่นไร !

อีกทั้งสิ่งที่ทำให้ทุกคนงุนงงมากที่สุด ก็คือ ที่นี่คือหอบรรพชนของเผ่าสวรรค์ การที่โลงสัมฤทธิ์โบราณใบนี้ตั้งอยู่ที่นี่หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ?

หรือภายในโลงสัมฤทธิ์โบราณจะมีร่างของบรรพบุรุษท่านใดท่านหนึ่งของเผ่าสวรรค์อยู่ ?

หากเป็นเพียงศพธรรมดาทั่วไป เหตุใดถึงได้แผ่พลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ออกมาได้ ?

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก อวิ๋นเฉินเฟิงก็ส่งกระแสจิตไปหาอวิ๋นซิงหงอีกครั้งอย่างอดมิได้

“ท่านบรรพบุรุษ นี่มันเรื่องอันใดกันแน่ขอรับ เหตุใดโลงสัมฤทธิ์โบราณใบนั้นถึงแผ่พลานุภาพอันน่ากลัวเช่นนี้ออกมาได้หรือขอรับ ? ” อวิ๋นเฉินเฟิงถอนสายตากลับมา พลางเอ่ยถามขึ้น

อวิ๋นซิงหงหรี่ตาลง พลางส่ายหน้าน้อย ๆ ด้วยท่าทางเคร่งเครียด “เจ้ามิต้องร้อนใจไป เพราะคำตอบที่เจ้าอยากรู้อยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว”

มิกี่อึดใจต่อมา

ขณะที่อวิ๋นเฉินเฟิงหันกลับไปมองอีกครั้ง ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ก็พบว่าในที่สุดอวิ๋นจงเอี้ยนที่ได้ฝืนเดินไปอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็สามารถเดินไปจนถึงหน้าโลงสัมฤทธิ์โบราณใบนั้นได้สำเร็จ

วินาทีต่อมา

นางก็ได้คุกเข่าลงตรงหน้าโลงสัมฤทธิ์โบราณ และทำการคำนับโดยมิลังเล “ผู้น้อย อวิ๋นจงเอี้ยน คารวะท่านบรรพบุรุษ”

ทันทีที่สิ้นเสียง

ตึ้ง !

โลงสัมฤทธิ์โบราณก็สั่นน้อย ๆ ก่อนจะมีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเกิดขึ้น

ขณะเดียวกัน คลื่นพลังอันรุนแรงกลุ่มหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาในพริบตา

ทุกที่ที่คลื่นพลังพาดผ่านความว่างเปล่าจะเกิดเป็นแยกไกลหลายร้อยจั้งมากมายขึ้นภายในพริบตา

มิเพียงเท่านั้น หลังจากผ่านไปมิกี่อึดใจ

ไอพลังอันดำมืดกลุ่มหนึ่งก็แผ่ออกมาในพริบตา แทบจะปกคลุมแท่นที่ตั้งของโลงสัมฤทธิ์โบราณเอาไว้ในทันที

ในตอนนั้นเอง เสียงชราที่แหบแห้งเสียงหนึ่งที่เต็มไปด้วยอำนาจก็ดังขึ้น ราวกับอสนีบาตจนก้องไปทั่วบริเวณ

“เด็กน้อย ในที่สุดผู้ที่มีสัญญาณว่าสายเลือดจะเกิดการเปลี่ยนแปลงก็ได้ปรากฏกายขึ้นแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

อวิ๋นจงเอี้ยนก้มหน้าลงพลางเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “เรียนท่านบรรพบุรุษ ผู้ที่มีสัญญาณว่าสายเลือดจะเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ปรากฏกายขึ้นแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็เรียกเขาเข้ามา ขอเพียงข้าสามารถสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่ ก็จะสามารถชำระล้างคำสาปให้กับพวกเจ้าได้”

“ท่านบรรพบุรุษ ผู้ที่มีสัญญาณว่าสายเลือดจะเกิดการเปลี่ยนแปลงแม้จะปรากฏกายขึ้นแล้ว ทว่าหากคนผู้นี้เป็นอันใดไป เกรงว่าเผ่าสวรรค์ของเราคงต้องประสบกับหายนะครั้งใหญ่เป็นแน่เจ้าค่ะ”

“หายนะครั้งใหญ่งั้นหรือ ? ”

“ช่างน่าขันสิ้นดี หากข้าสามารถสร้างกายเนื้อขึ้นมาได้ใหม่ อย่าว่าแต่เจ้าผู้ปกครองโลกใบเล็ก ๆ นี้เลย แม้แต่เหล่าจักรพรรดิเซียนจากแดนเซียนโบราณ ก็มิต่างอันใดกับพวกมดปลวกเท่านั้น”

“มิเพียงเท่านั้น หากข้าสามารถสร้างกายเนื้อขึ้นใหม่ได้อีกครั้งและฟื้นฟูพลังกลับมาได้แล้ว ก็จะสามารถพาพวกเจ้ากลับไปยังแดนเซียนโบราณ พวกเจ้าจงจำเอาไว้ว่าเผ่าสวรรค์ของเรานั้นถือเป็นเผ่าราชาอันดับหนึ่งของแดนเซียนโบราณก็ว่าได้”

“หากมิใช่เพราะตอนนั้นข้าถูกเจ้าเฒ่าพวกนั้นลอบจู่โจม ตอนนี้ข้าคงจะอยู่เหนือผู้ใดในสิบสองแดนเซียนโบราณไปแล้ว”

“ท่านบรรพบุรุษ……”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน