เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 606

ตอนที่ 606 บอกลา

สิ้นเสียงสตรีชุดขาวที่งดงามไร้ที่เปรียบก็ขอบตาแดงเรื่อ และมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา พลางคำนับน้อย ๆ ให้กับเย่ฉางชิง

“ถูสือซานคารวะนายท่านเจ้าค่ะ”

เนื่องจากมิได้พบกันหลายปี ถูสือซานจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นแกมสั่นเครือ

เย่ฉางชิงพิจารณาถูสือซานอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าให้และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มิได้พบกันเสียนาน บัดนี้เจ้างดงามเสียจนข้าเกือบจำมิได้เสียแล้ว”

ถูสือซานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความขัดเขิน

ในตอนนั้นเอง จ้าวปีศาจหน้าหยก จ้าวปีศาจคิ้วแดง และจ้าวปีศาจเสวียนอู๋ ต่างก็ทยอยเดินตามหนิงซู่ซู่เข้ามาเช่นกัน

“ผู้น้อยคารวะนายท่านขอรับ”

หลังจากพบหน้าเย่ฉางชิง ทั้งสามก็คุกเข่าลงกับพื้นและโค้งคำนับให้แก่เย่ฉางชิงทันที

เย่ฉางชิงโบกมือปัดเบา ๆ พลางเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “พวกเจ้ามิต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถอะ”

ในขณะเดียวกัน ราชันทมิฬที่ได้สวมชุดคลุมเรียบร้อยแล้วก็เดินวางมาดออกมาจากห้องเช่นกัน

ทว่าเมื่อชุดคลุมชุดนี้มาอยู่บนร่างคู่กับหัวโต ๆ ของเขา กลับทำให้ดูน่าขันยิ่งนัก

ทว่าเมื่อบังเอิญเห็นพวกจ้าวปีศาจหน้าหยกที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ราชันทมิฬก็หรี่ตาลงพร้อมกับแยกเขี้ยวออกมา

“เป็นพวกเจ้าสามคนนี่เอง”

ราชันทมิฬแค่นเสียงเย็นออกมา พลางเอ่ยอย่างมิเกรงกลัวว่า “พวกเจ้าสามคนคงมิได้มาที่นี่เพราะข้าหรอกกระมัง ? ”

“น่าเสียดายที่ครั้งนี้พวกเจ้าคาดการณ์ผิดเสียแล้ว อีกอย่างพวกเจ้าอยากรู้มาตลอดมิใช่หรือว่านายท่านของข้าแท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่ ?”

“ตอนนี้พวกเจ้าก็จงเบิกตาให้กว้าง ดูให้ดีว่านายท่านของข้าแท้จริงแล้วคือใคร ! ”

ทันทีที่สิ้นเสียง พวกจ้าวปีศาจหน้าหยกก็ชะงักงัน จากนั้นก็เผยรอยยิ้มจืดเจื่อนออกมา

ราชันทมิฬมาปรากฏกายอยู่ที่นี่ได้ นั่นหมายความว่านายท่านของเขาก็คือนายท่านของพวกตนทั้งสามเช่นกัน

เย่ฉางชิง !

ดังนั้นเรื่องบุญคุณความแค้นที่ผ่านมา พวกเขาจึงทำได้เพียงปล่อยผ่านไปเท่านั้น

เมื่อเห็นพวกจ้าวปีศาจหน้าหยกยิ้มออกมาแห้ง ๆ มิกล้าโต้แย้งแม้เพียงครึ่งคำเช่นนี้ คงมิกล้าลงมือเป็นแน่

ราชันทมิฬจึงแค่นเสียง หึ ออกมาเบา ๆ และมิสนใจทั้งสามคนอีก

ทว่าเมื่อเขาหันไปมองถูสือซานที่อยู่ในชุดสีขาว และงดงามจนมิอาจพรรณนาออกมาได้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที

“เจ้าคือ……ยัยหนูสือซานเยี่ยงนั้นหรือ ! ”

ราชันทมิฬทำจมูกฟูดฟิด ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมา พลางเอ่ยด้วยความตกใจ

“ถูสือซานคารวะผู้อาวุโสราชันทมิฬ”

ถูสือซานย่อตัวลงคำนับราชันทมิฬน้อย ๆ พร้อมด้วยรอยยิ้มขัดเขิน

เมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังอันแข็งแกร่งบนกายของถูสือซาน ราชันทมิฬจึงอดมิได้ที่จะร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกว่า “ระดับเซียนเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“คาดมิถึงว่าตบะบารมีของเจ้าจะสูงกว่าข้าตั้งหนึ่งระดับ ข้านี่ตาแหลมจริง ๆ ตอนอยู่โลกเบื้องล่างก็มองออกแล้วว่าเจ้านั้นมิธรรมดา”

ถูสือซานพยักหน้าน้อย ๆ และเอ่ยว่า “ความจริงแล้วตอนอยู่โลกเบื้องล่าง หากมิใช่เพราะผู้อาวุโสราชันทมิฬพาสือซานออกจากเทือกเขาแดนใต้ เกรงว่าต่อให้สือซานจะพยายามเพียงใดก็คงมิสามารถมาถึงระดับนี้ได้หรอกเจ้าค่ะ”

ราชันทมิฬโบกขาหน้าไปมา พลางฉีกยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสอันใดกัน ตอนนี้เจ้ามีตบะบารมีสูงกว่าข้าแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าราชันทมิฬเถอะ”

ถูสือซานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างลังเล

เห็นดังนั้น เย่ฉางชิงที่ใบหน้าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเรียบ ๆ ก็โบกมือไปมา พลางเอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ในเมื่อพวกเจ้ามากันแล้ว เช่นนั้นข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกให้พวกเจ้าได้รู้”

“ข้าวางแผนที่จะไปยังเส้นทางโบราณพรุ่งนี้ เพื่อขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณ”

“แน่นอนว่าหากพวกเจ้าต้องการ ก็สามารถไปกับข้าได้”

เอ่ยถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงก็หันไปสื่อสารทางสายตากับบุรุษวัยกลางคนที่สวมชุดสีดำที่อยู่ข้าง ๆ

เยี่ยงไรซะการไปยังเส้นทางโบราณในครั้งนี้ จะสามารถต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่ฟาดฟันลงมาอย่างต่อเนื่องได้หรือไม่ คงขึ้นอยู่กับกระดานหมากแผ่นนั้นแล้ว

ทันทีที่สิ้นเสียง ราชันทมิฬและเทพหลิวก็รีบโค้งลงคำนับทันที “นายท่าน พวกเราจะขอติดตามข้างกายของท่าน”

พวกจ้าวปีศาจหน้าหยกสบตากันเล็กน้อย แต่ละคนต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ และรีบโค้งลงคำนับลงทันที เพื่อยืนยันว่าต้องการติดตามไปด้วย

พวกเขามองว่าต่อให้ตนเองจะก้าวสู่ระดับเทพพิภพแล้ว ทว่านับตั้งแต่อดีตมามีผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานมากมาย ที่ต้องตายอยู่บนเส้นทางโบราณเส้นนั้น

และการที่สามารถติดตามข้างกายของเย่ฉางชิง ย่อมสามารถไปถึงปลายทางของเส้นทางโบราณได้อย่างราบรื่น เพื่อขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณในตำนานได้อย่างแน่นอน

โอกาสที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้มารออยู่ตรงหน้า พวกเขาจะปล่อยผ่านไปได้เยี่ยงไรกัน ?

“ท่านเย่ ข้าสามารถ……ติดตามท่านไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ ? ”

ถูสือซานลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยถามเย่ฉางชิงด้วยเสียงอันเบา พร้อมท่าทางน่าสงสาร

หลี่หยวนป้ามิได้ปฏิเสธ “ท่านเย่ หากท่านจะไปจริง ๆ เช่นนั้นพาข้าไปด้วยเถอะขอรับ”

“ข้า หลี่หยวนป้า แม้จะเป็นคนโง่เขลา แต่ข้ามีแรงมหาศาลสามารถช่วยท่านแบกสัมภาระ หรือหากท่านเหนื่อย ข้าก็สามารถแบกท่านได้นะขอรับ”

เย่ฉางชิงลูบหัวของหลี่หยวนป้า จากนั้นก็หยิบเคล็ดฝึกร่างกายไร้นามเล่มหนึ่งที่บังเอิญได้มาตอนอยู่นิกายกระบี่สวรรค์ออกมาจากแขนเสื้อ

“หยวนป้า ตอนนี้เจ้ารู้หนังสือมิน้อยแล้ว”

“ในตำราเล่มนี้มีเคล็ดวิชาฝึกร่างกายพร้อมภาพวาดประกอบ เจ้าพกติดตัวเอาไว้ ต่อไปหากมีเวลาก็ให้หมั่นนำออกมาฝึกฝน”

เย่ฉางชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “แน่นอนว่าข้ามิได้มอบให้เจ้าเฉย ๆ หรอกนะ หลังจากที่พวกข้าไปแล้ว เจ้าต้องช่วยดูแลบ้านแทนข้าด้วย”

หลี่หยวนป้ารับตำราเล่มนั้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นก็เอ่ยด้วยท่าทางแน่วแน่ “ท่านเย่ ได้โปรดวางใจเถอะขอรับ”

“ข้า หลี่หยวนป้า ขอสาบานว่า ขอเพียงข้ายังอยู่ที่นี่ จะมิปล่อยให้ผู้ใดเข้าไปได้แม้แต่คนเดียวขอรับ”

เย่ฉางชิงจึงฉีกยิ้มออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทุกคน พร้อมกับโบกมือไปมา

“ทุกท่าน พวกเราลากันตรงนี้ก็แล้วกัน เอาไว้ค่อยพบกันใหม่วันหน้า”

ขณะเดียวกัน พวกเทพหลิวที่ยืนห่างออกไป ต่างก็กำลังจ้องมองเย่ฉางชิงและเหล่าชาวบ้านที่ห้อมล้อมจนเต็มไปหมด

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋จึงเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “มิรู้ว่านายท่านทำเช่นนี้ไปเพื่ออันใดกัน”

“จริงด้วย ข้าเองก็มิเข้าใจเช่นกัน”

จ้าวปีศาจคิ้วแดงขมวดคิ้วน้อย ๆ และเอ่ยว่า “ผู้ที่สูงส่งระดับนายท่าน เหตุใดต้องไปเป็นมิตรกับพวกมนุษย์ธรรมดาเช่นนี้ด้วย ? ”

ราชันทมิฬแสยะยิ้ม พลางปรายตามองพวกจ้าวปีศาจอย่างดูแคลน จากนั้นก็เอ่ยอย่างภูมิใจว่า “พวกเจ้านี่ช่างโง่เขลายิ่งนัก”

“แม้พวกเจ้าจะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดบนสวรรค์บูรพาแห่งนี้ แต่ว่าในสายตาของนายท่าน พวกเจ้าจะต่างอันใดกับมนุษย์ธรรมดาเหล่านั้นกัน ? ”

“ดังนั้นผู้ที่ไร้เทียมทานระดับนายท่าน จึงให้ความสำคัญกับเรื่องของจิตใจและน้ำใจมากกว่าสิ่งใด”

ได้ยินดังนั้น

“อืม รู้แล้ว ๆ ”

จ้าวปีศาจเสวียนอู๋และจ้าวปีศาจคิ้วแดงราวกับรู้แจ้งขึ้นมา ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย พลางเอ่ยอย่างเห็นด้วยว่า “พี่ราชันทมิฬ ผู้ที่อยู่สูงย่อมได้เปรียบจริง ๆ สมแล้วที่พี่ราชันทมิฬติดตามนายท่านมานาน”

ราชันทมิฬที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง พลางปรายตามองและเอ่ยขึ้นอีกว่า “ต่อไปอยู่ข้างกายข้า ก็ตั้งใจดู ตั้งใจศึกษาให้ดี”

“เช่นนั้นวันหน้าคงต้องรบกวนพี่ราชันทมิฬแล้ว”