เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 614

ตอนที่ 614 เจ้าเป็นใคร?

“ตูม ! ”

หลังจากผ่านไปชั่วอึดใจ

เสียงระเบิดที่สนั่นหวั่นไหวเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นตรงหน้าของเย่ฉางชิง

ถูกต้อง !

เนื่องจากกระบี่นี้ของเย่ฉางชิงทรงพลังเกินไป ทำให้กระบี่จื่อชิงมิอาจรับอำนาจกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้ จึงระเบิดออก

เพียงชั่วประกายไฟแลบ

ไอกระบี่อันรุนแรงอย่างไร้ที่เปรียบก็กลายเป็นลำแสงที่ลุกโชนราวกับเปลวไฟ และทะยานขึ้นฟ้าไปทันที

ทุกที่ที่ลำแสงพาดผ่าน มิว่าจะเป็นเวลาหรือห้วงอากาศ ล้วนถูกสะกดเอาไว้ภายในเสี้ยววินาที

ขณะเดียวกัน ก็แผ่คลื่นแสงอันรุนแรงออกมาอย่างต่อเนื่อง สาดส่องออกไปไกลหลายหมื่นลี้ จนสว่างไปทั่วทั้งทะเลดำ

จินตนาการดูก็รู้แล้วว่าปรากฏการณ์ที่ตระการตาเช่นนี้ น่าสะพรึงกลัวมากเพียงใด !

ขณะเดียวกัน เย่ฉางชิงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เพื่อต้องการที่จะเห็นกับตาว่าเคล็ดกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของตนนั้นเป็นเช่นไรบ้าง

“ใช่แล้ว ! ”

“เยี่ยมมาก แข็งแกร่งมากจริง ๆ ! ”

เมื่อเห็นลำแสงตรงหน้าทะลุผ่านท้องนภา จนความว่างเปล่าพังทลายไปหลายหมื่นจั้ง จนทำให้ตะวันและจันทรามืดมิด อีกทั้งลำแสงนั้นยังแฝงไอพลังวิถีกระบี่อันบริสุทธิ์เอาไว้อีกด้วย

มุมปากของเย่ฉางชิงจึงโค้งขึ้นจนเกิดเป็นรอยยิ้มยินดี พร้อมกับเอ่ยชื่นชมออกมา

ทว่าเมื่อเขาหันไปมองจักรพรรดิดำที่อยู่มิไกลนัก ก็อดที่จะเผยสีหน้าสงสัยออกมามิได้

‘เจ้าบอกว่าภายในกายข้ามีรากมรรคาอะไรนั่นอยู่งั้นหรือ ? ’

‘ถึงขนาดอยากจะกลืนกินข้า เพื่อรู้แจ้งในวิถีเดิมของข้าด้วย ? ’

‘แต่เวลานี้ถึงกลับยอมคุกเข่า น้ำตาไหลพราก ๆ นี่มันหมายความว่าเยี่ยงไรกันแน่ ? ’

‘มิสู้แล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก เย่ฉางชิงจึงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ว่า “จักรพรรดิดำ เจ้าหมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดิดำที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า มิมีกะจิตกะใจจะต่อสู้แต่อย่างใด ก็พลันได้สติขึ้นมาพลางชำเลืองมองเย่ฉางชิงอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฝืดเฝื่อนว่า “จักรพรรดิ… จักรพรรดิเย่ ข้าเรียกเจ้าเช่นนี้น่าจะเหมาะกว่า”

เย่ฉางชิงเลิกคิ้วขึ้น และเอ่ยถามต่ออย่างช้า ๆ ว่า “มิสู้แล้วจริง ๆ หรือ ? ”

จักรพรรดิดำจึงพยักหน้าหงึกหงัก “กระบี่นี้ของเจ้า ต่อให้เป็นยุคที่ข้ารุ่งเรืองก็คงมิสามารถต้านทานได้อยู่ดี มิหนำซ้ำหลังจากศึกในครั้งนั้น ข้ายังถูกเลือดสกปรกหยดนั้นกัดกินมาโดยตลอดอีกด้วย”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น เย่ฉางชิงก็มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงแค่จ้องมองจักรพรรดิดำที่ไร้ทางสู้นิ่ง ๆ เท่านั้น

จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ

สุดท้ายเย่ฉางชิงก็ตัดสินใจเพ่งสมาธิ ขจัดพลังกระบี่ ไอกระบี่ และเจตจำนงแห่งกระบี่ทั้งหมดลง

มินานเมื่อลำแสงไอกระบี่ที่แข็งแกร่งหายไปแล้ว

พลังแห่งกฎของสวรรค์บูรพาก็กลับมาโคจร ทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่ปกติอีกครา

บนทะเลดำอันกว้างใหญ่เองก็เช่นกัน

นอกจากเรือสีดำมากมายที่ลอยคออยู่ไกลออกไปแล้ว ก็มีเพียงแค่เย่ฉางชิงที่ยืนเอามือไพล่หลัง และจักรพรรดิดำที่คุกเข่าอยู่กลางอากาศเท่านั้น

ทว่าเวลานี้เย่ฉางชิงมิสู้ดีเท่าไรนัก เรียกว่าเข้าขั้นหงุดหงิดเลยก็ว่าได้

เพราะการกระทำเช่นนี้ของจักรพรรดิดำ ก็เหมือนกับการไปหอนางโลม ที่ถอดกางเกงของตัวเองเสร็จแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่ามีญาติมาหาเสียเยี่ยงนั้น

ความรู้สึกเช่นนี้เรียกว่าหงุดหงิดใจก็คงได้

อีกทั้งสิ่งที่ทำให้เขาปวดใจก็คือ

ยังมิทันได้ออกกระบี่ กระบี่จื่อชิงกลับมาหักไปเสียได้

“เฮ้อ ! ”

เขาได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

ทว่าจู่ ๆ เย่ฉางชิงก็เหมือนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

จักรพรรดิดำผู้นี้บอกว่า การเรียกขานเขาว่าจักรพรรดิเย่เป็นสิ่งที่ควรแล้ว

หรือตัวเขาจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับจักรพรรดิเย่ผู้นั้นจริง ๆ ?

คิดถึงตรงนี้ เย่ฉางชิงจึงได้เอ่ยถามขึ้นทันทีว่า “เหตุใดเจ้าถึงมั่นใจนักว่าข้าคือจักรพรรดิเย่ที่เจ้าเอ่ยถึง ? ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน