เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 653

ตอนที่ 653 ออกมารับความตายซะ

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

สตรีลึกลับดูเหมือนจะสงบจิตใจลงได้แล้ว จึงเอ่ยถามเย่ฉางชิงเป็นการหยั่งเชิงว่า “เจ้ายังจำข้าได้อยู่หรือไม่ ? ”

ทันทีที่สิ้นเสียง ก็ราวกับหินก้อนหนึ่งที่กระทบผิวน้ำจนเกิดคลื่นนับพัน

มิเพียงแต่คนที่เหลือจะมีสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว แม้แต่เย่ฉางชิงเองก็อดมิได้ที่จะใจกระตุกขึ้นมา

‘คำถามนี้หมายความว่าเยี่ยงไร ? ’

‘หรือสตรีลึกลับนางนี้จะรู้จักกับข้าเมื่อชาติที่แล้ว ? ’

‘สักพักก็ขอบตาแดงก่ำ ร้องไห้คร่ำครวญ’

‘สักพักใบหน้าก็แฝงไปด้วยรอยยิ้ม’

‘โดยเฉพาะลักษณะท่าทางที่แผ่ออกมาจากภายในยิ่งหาได้ยากยิ่งนัก’

‘สนิทสนมกันมาก่อนงั้นหรือ ? ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้น’

‘มิเช่นนั้นวินาทีที่สบสายตากับนางก่อนหน้านี้ ถึงได้รู้สึกคุ้นเคยโดยไร้สาเหตุได้ ? ’

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

แม้ภายในใจของเย่ฉางชิงจะยังคงมีความสงสัยมากมาย แต่ใบหน้ากลับมิได้เผยพิรุธใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน ใบหน้าของเขายังแฝงด้วยรอยยิ้มที่ดูสบาย ๆ ท่าทางสงบนิ่งเช่นเคย

“ข้าจำมิได้”

เย่ฉางชิงเอ่ยออกมาตรง ๆ “แต่ถึงแม้เราจะมิเคยพบหน้ากันมาก่อน ทว่ามิรู้เพราะเหตุใดข้ากลับรู้สึกคุ้นเคยกับเจ้าอย่างประหลาด”

‘รู้สึกคุ้นเคยงั้นหรือ ? ’

สตรีลึกลับชะงักไปเล็กน้อย และอดมิได้ที่จะเผยสีหน้าเจ็บปวดออกมา

‘เก้าชาติ ! ’

‘คิดถึงตอนนั้นเป็นเพราะระดับจิตใจของเจ้ายังมิมั่นคง ดังนั้นจึงได้หลีกลี้กลับไปเกิดใหม่ หยินหยางย้อนกลับ ตั้งใจแน่วแน่ที่จะสัมผัสกับความทุกข์ยากของสรรพสิ่งบนโลกเก้าชาติด้วยกัน’

‘เก้าชาตินี้’

‘แปดชาติเป็นทุกข์ หนึ่งชาติสงบสุข’

‘แต่ถึงกระนั้นเจ้าก็ยังคงรู้สึกผูกพันกับข้าอยู่’

‘ช่างเป็นคนดียิ่งนัก ! ’

จนเวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

เย่ฉางชิงก็กวาดตามองไปที่ทุกคน ก่อนจะส่งกระแสจิตไปถามเงียบ ๆ ว่า “มิทราบว่าท่านรู้จักตัวตนที่แท้จริงของข้าหรือไม่ ? ”

“รู้จัก”

สตรีลึกลับชะงักงัน ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “แต่ก่อนที่ร่างทั้งเก้าชาติของเจ้าจะผสานกันอย่างสมบูรณ์ ข้ายังมิสามารถบอกสิ่งที่เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเจ้าได้”

“ทำไม ? ”

เย่ฉางชิงโพล่งออกมาทันที “อีกอย่างเจ้ารู้ได้เยี่ยงไรว่าข้าเคยมีชีวิตมาแล้วเก้าชาติ ? ”

ต้องบอกว่าเมื่อสตรีลึกลับเอ่ยออกมาเช่นนั้น

เย่ฉางชิงก็อดมิได้ที่จะใจเต้นแรงขึ้นมา

บุรุษที่เขาพบบนทะเลดำก่อนหน้านี้ทรงอำนาจเพียงใด เขาได้เห็นมาด้วยตาตนเองแล้ว

ดังนั้นเมื่อคนผู้นั้นบอกว่าเขาเคยอยู่มาแล้วเก้าชาติ

ตอนนั้นเขาจึงเชื่อโดยมิสงสัยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อเทียบกับคนผู้นั้นแล้ว

สตรีลึกลับนางนี้กลับดูธรรมดายิ่งนัก

แต่อีกฝ่ายกลับรู้ว่าเขาอยู่มาแล้วเก้าชาติ

‘หรือบนโลกมากมายจะมีเพียงข้าที่มิรู้ว่าตนเองอยู่มาแล้วถึงเก้าชาติ ? ’

‘ตัวตนที่แท้จริงของข้าคงชื่นชอบความตายมากสินะ ถึงกับอยู่มาแล้วเก้าชาติเลยทีเดียว ! ’

‘มิใช่กระมัง ! ’

‘ต้องทำร้ายกันขนาดนี้เชียวหรือ ! ’

สตรีลึกลับส่ายหน้ายิ้ม ๆ ราวกับรู้ว่าเย่ฉางชิงกำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดแล้วล่ะก็ ก่อนหน้านี้เจ้าคงจะเจอเจ้านั่นมาแล้วกระมัง ? ”

“อีกอย่างเจ้าก็อย่าได้กังวลจนเกินไป เพราะเรื่องนี้ถือว่าสำคัญยิ่ง และบนโลกมากมายมีเพียงข้าและเจ้านั่นเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้”

“อีกอย่างสำหรับตัวเจ้าแล้ว การที่ตอนนี้เจ้ามิรู้อันใดเลยย่อมดีที่สุดแล้ว หลังจากที่ร่างทั้งเก้าชาติของเจ้าผสานกันได้สมบูรณ์แล้ว เจ้าย่อมได้รู้ความลับนี้เอง”

มิกี่อึดใจต่อมา

บุรุษชุดดำก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงส่งกระแสจิตถามออกไปอีกครั้งว่า “ผู้อาวุโสขอรับ ท่านในตอนนี้เกรงว่าคงมิใช่ร่างที่แท้จริงใช่หรือไม่ขอรับ ? ”

สตรีลึกลับพยักหน้ารับ จากนั้นจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ร่างที่แท้จริงของถูกสังเวยไปแล้ว ข้าในตอนนี้จึงเป็นเพียงจิตส่วนหนึ่งที่เฝ้าอยู่ที่นี่เท่านั้น”

เอ่ยถึงตรงนี้ สตรีลึกลับพลันชะงักฝีเท้าลง และเอ่ยต่ออีกว่า “เกือบลืมไปเลย เจ้าเด็กที่ถูกผนึกอยู่ที่สวรรค์บูรพาหลุดออกมาได้แล้ว”

……

……

อีกด้านหนึ่ง

อีกฟากของทะเลดำ

เมื่อความว่างเปล่าสั่นสะเทือนจนเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็นชั้น ๆ ร่างสีดำร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ราวกับเดินเล่นอยู่ในลานบ้านตนเองก็มิปาน

และเมื่อเขาก้าวไปอีกหนึ่งก้าว ทันใดนั้นก็ปรากฏกายขึ้นที่อีกฟากของทะเลดำได้แล้ว

“กฎและต้นกำเนิดของที่นี่เกิดการเปลี่ยนแปลงไป หากข้าดูดกลืนทั้งหมดของที่นี่ ก็มินับว่าผิดสัจจะกับเจ้าเด็กคนนั้นกระมัง”

เอ่ยจบร่างสีดำพลันส่งเสียงหัวเราะที่ชั่วร้ายออกมา

ขณะเดียวกัน ภาพที่ประหลาดและน่ากลัวยิ่งก็เกิดขึ้น

เมื่อรอบกายร่างสีดำเริ่มสั่นสะเทือนจนเกิดหมอกสีดำขึ้นหนาทึบ ทั้งยังมีสัญลักษณ์โบราณที่แน่นขนัดปรากฏขึ้นมาอีกด้วย

วินาทีต่อมา

หมอกสีดำอันหนาทึบก็ล่องลอยออกไปไกลหลายหมื่นจั้ง และดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปจนหมดสิ้น

จากนั้นร่างสีดำทั้งร่างก็ค่อย ๆ เลือนรางลง

เพียงพริบตาก็กลายเป็นพายุหมุนสีดำขนาดใหญ่ลูกหนึ่ง

ราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่งบนโลกนี้ไปจนหมดสิ้น

ปรากฏการณ์นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือนก็มิปาน

และเมื่อภัยพิบัติอันร้ายแรงนี้กินเวลาไปประมาณหนึ่งเคอ

จู่ ๆ เสียงอันเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังกึกก้องขึ้น

“เด็กน้อยเผ่าจิ้งหรีดโบราณ จงออกมารับความตายซะ ! ”