เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 657

ตอนที่ 657 ที่เจ้าเอ่ยมาเป็นความจริงหรือ ?

ถูกต้อง !

เวลานี้โซ่ตรวนที่ราวกับมีชีวิตกำลังล้อมรอบกายเย่ฉางชิงอยู่

เป็นโซ่ตรวนแห่งคำสั่งในตำนาน

และโซ่ตรวนแห่งคำสั่งเหล่านี้ ก็คือการปรากฏขึ้นของกฎต่าง ๆ ในสวรรค์บูรพา

ส่วนสาเหตุที่มาปรากฏขึ้นรอบกายของเย่ฉางชิงในเวลานี้ ก็เพราะความรู้แจ้งในมรรคาของเย่ฉางชิง

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ มรรคาที่เย่ฉางชิงรู้แจ้งในเวลานี้เปรียบเสมือนกับการพัฒนาโลก

และเมื่อกฎของสวรรค์บูรพาเกิดการรับรู้ จึงได้ปรากฏขึ้นมา

เหมือนเวลาที่นักบวชอธิบายความเข้าใจที่มีต่อหลักเต๋า และมีผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนมากมายเข้ามากราบกรานและตั้งใจฟัง

ขณะเดียวกัน

อีกฟากของทะเลดำ

เนื่องจากเย่ฉางชิงและมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นได้จากไปแล้ว

และยากนักกว่าที่หลี่เสวียนเทียนจะปล่อยวางภาระลงได้

ดังนั้นเวลานี้เขาจึงกำลังนอนอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ บนภูเขาเซียนลูกหนึ่งอย่างผ่อนคลายยิ่งนัก

ทว่าสุดท้าย

ผ่านไปมินาน

เปรี้ยง !

จู่ ๆ ก็มีเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

สีหน้าของหลี่เสวียนเทียนจึงเปลี่ยนไปทันที พลันลืมตาขึ้นมาและรีบเงยหน้ามองท้องฟ้า

วินาทีต่อมา

เขาก็ต้องตะลึงงันกับสิ่งที่เห็น

เมื่อบนท้องฟ้าเวลานี้ได้มีพลังโกลาหลจำนวนมหาศาลพลุ่งพล่าน สายฟ้าที่แข็งแกร่งไร้ที่เปรียบมากมายทะลวงหมู่เมฆก่อนจะผ่าลงมา

มินาน ก็มีโซ่ตรวนแห่งคำสั่งอันดำมืดหลายเส้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ และมีต้นกำเนิดโลกไหลเวียนอยู่……

วินาทีนี้

ราวกับฟ้าดินแยกออกจากกัน และก่อเกิดเป็นโลกใหม่ก็มิปาน

อีกทั้งปรากฏการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ก็มิได้เกิดขึ้นเพียงที่นี่ที่เดียว ทว่ากลับเกิดขึ้นทั่วทั้งสวรรค์บูรพาอีกด้วย

มิเพียงเท่านั้น เหล่าเซียนทุรชนมากมายที่รอดชีวิตจากการกวาดล้างครั้งใหญ่ก่อนหน้านี้มาได้

ต่อให้พวกเขาจะผนึกตบะบารมีตนเอาไว้ และซ่อนตัวอยู่ในโลงศพโบราณใต้ดิน เพื่อรอความโกลาหลอันดำมือครั้งต่อไป

บางส่วนก็แปลงกายปะปนอยู่กับมนุษย์……

ทว่าหลังจากที่โซ่ตรวนแห่งคำสั่งหลายเส้นปรากฏขึ้น กลับไปทะลวงกายเนื้อและจิตวิญญาณของพวกเขา ทำให้พวกเขาแตกดับในทันที

ถูกต้อง !

นี่เป็นการกวาดล้างครั้งใหญ่อย่างที่มิเคยเกิดขึ้นมาก่อน และยังเป็นการปรับปรุงกฎของสวรรค์บูรพาอีกด้วย

และผู้ที่เคยข้ามสระสายฟ้ามิสำเร็จและกลับมายังสวรรค์บูรพา เมื่อโซ่ตรวนแห่งคำสั่งปรากฏขึ้น ต่างก็กลายเป็นเถ้าธุลีไปจนสิ้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของสวรรค์บูรพาเช่นนี้

หลี่เสวียนเทียนจึงหันไปทางเส้นทางโบราณที่อยู่อีกฟากของทะเลดำ ก่อนโค้งลงคารวะอย่างนับถือให้ทันที

“ดูท่าก่อนหน้านี้ข้าจะประเมินท่านเย่ต่ำเกินไป อิทธิฤทธิ์ที่อัศจรรย์เช่นนี้ เกรงว่าคงมีเพียงเหล่าผู้สูงสุดมิกี่ท่านเท่านั้นที่สามารถเทียบเคียงได้”

“ผ่านการปรับปรุงกฎในครั้งนี้ไป เมื่อยุคสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้น จะต้องเป็นยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองอย่างที่มิเคยมีมาก่อนอย่างแน่นอน”

“หลี่เสวียนเทียนขอเป็นตัวแทนสรรพสิ่งทั่วทั้งสวรรค์บูรพาขอบคุณท่านเย่อีกครั้งขอรับ”

หลี่เสวียนเทียนเอ่ยพึมพำ พลางโค้งคำนับด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอีกครั้ง

และเมื่อโซ่ตรวนแห่งคำสั่งของสวรรค์บูรพาปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้คนในยุคก่อน ๆ ที่เป็นหนอนคอยชอนไชสวรรค์บูรพาอยู่ถูกทำลายไปจนหมด

เพียงพริบตา

เวลาก็ได้ผ่านไปหลายวันแล้ว

และในวันนี้เอง

เมื่อโซ่ตรวนแห่งคำสั่งอันดำมืดเหล่านั้นส่องแสงสีทองที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงออกมา จากนั้นก็ได้มลายหายไปในอากาศ

เย่ฉางชิงจึงได้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมาจากการรู้แจ้งแล้ว

แต่สุดท้ายเนื่องจากความต่างกันของทั้งสอง จึงเกิดช่องว่างเช่นนี้ขึ้น

คนสองคนอยู่ด้วยกัน แต่ฝ่ายหนึ่งกลับรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาและอยากจะกราบกรานอีกฝ่ายตลอดเวลา

ความรู้สึกเช่นนี้ช่างน่าขันยิ่งนัก !

หลังจากเงียบไปชั่วครู่

“พวกเรามิเป็นอันใด”

สตรีลึกลับมองเย่ฉางชิงอย่างครุ่นคิด พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “แล้วเจ้าล่ะ ระหว่างการรู้แจ้งในครั้งนี้ เกิดสิ่งที่มิคาดฝันใด ๆ ขึ้นหรือไม่ ? ”

เย่ฉางชิงเองก็มองไปที่สตรีลึกลับเช่นกัน ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ และตอบกลับไปว่า “ข้ามิเป็นไร เพียงแต่มิรู้ทำไมหลังจากรู้แจ้งครั้งนี้ ข้าเหมือนสัมผัสได้ถึงผนึกในส่วนลึกของความทรงจำ”

“อีกทั้งมิรู้ทำไมความรู้สึกคุ้นเคยที่มีต่อเจ้าก็ยิ่งชัดเจนขึ้นด้วย”

สตรีลึกลับชะงักงัน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ “แค่เจ้ายังจำข้าได้ ข้าก็พอใจแล้ว”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วน้อย ๆ และมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

แม้ภายในใจจะเกิดความสงสัยมากมาย แต่ต่อให้เขาเอ่ยปากออกไป อีกฝ่ายจะตอบตามความจริงเยี่ยงนั้นหรือ ?

อีกอย่างเขาเพียงมีความรู้สึกเช่นนี้กับสตรีลึกลับนางนี้เท่านั้น แต่มิอาจยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายแท้จริงแล้วเกี่ยวข้องอันใดกับเขากันแน่

ดังนั้นหลังจากลังเลอยู่สักพัก และเขาก็ได้ตัดสินใจว่าจะปล่อยวางเรื่องนี้

ตอนนั้นเอง ถูสือซานที่งดงามราวกับเดินออกมาจากภาพวาดก็เอ่ยกับเย่ฉางชิงอย่างอาวรณ์ว่า “ท่านเย่ พวกเราตัดสินใจจะอยู่ที่นี่เพื่อบำเพ็ญเพียรต่อเจ้าค่ะ”

“ผู้อาวุโสท่านนี้บอกพวกเราว่า ทัณฑ์สวรรค์พิฆาตที่จะไปยังแดนเซียนโบราณแม้จะอันตราย แต่ก็ถือเป็นวาสนาของพวกเราด้วย ดังนั้นพวกเราจึงตัดสินใจอยู่ที่นี่ เมื่อแต่ละคนสามารถบำเพ็ญจนแข็งแกร่งพอที่ต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาตได้แล้ว ค่อยขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณเจ้าค่ะ”

สิ้นเสียง เมื่อเย่ฉางชิงก็กวาดตามองทุกคนด้วยแววตาสงสัย คนที่เหลือต่างก็พยักหน้ารับ

บุรุษชุดดำจึงเอ่ยขึ้นว่า “นายท่านขอรับ ผู้น้อยและเจี่ยงหนูจะขอติดตามนายท่านขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณต่อขอรับ”

“ฉางชิง เจ้าเองก็มิต้องกังวลไป”

สตรีลึกลับเอ่ยเสริมขึ้นว่า “ข้าในตอนนี้เป็นเพียงจิตวิญญาณส่วนหนึ่งเท่านั้น อีกทั้งข้ายังอยู่ที่นี่มาหลายยุคหลายสมัยแล้ว และเกรงว่าจิตวิญญาณที่เหลืออยู่นี้คงยืนหยัดได้อีกมินาน”

“แต่ข้ารับปากว่าก่อนที่จิตวิญญาณนี้ของข้าจะสลายไป ข้าจะพยายามให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นจนต้านทานทัณฑ์สวรรค์พิฆาตได้ และขึ้นไปพบเจ้าอีกครั้งที่แดนเซียนโบราณ”

เย่ฉางชิงที่เงียบมิเอ่ยมิจามีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย อดมิได้ที่จะใจสั่นขึ้นมา

“ที่เจ้าเอ่ยมาเป็นความจริงหรือ ? ”