เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 663

ตอนที่ 663 ช่างตีเหล็กซ่ง ซ่งเซียนเฟิง

ชายชราที่สวมชุดสีเทาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็อดมิได้ที่จะขยี้ตาตนเองอีกครั้ง

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

สูด !

เมื่อแน่ใจแล้วว่าหนึ่งในสองคนที่ปรากฏบนม่านแสงนั้นคือ เย่ฉางชิง

เขาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที อดมิได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

ท่านเย่ !

มิผิดแน่ !

เป็นท่านเย่จริง ๆ ด้วย !

ต้องเป็นท่านเย่อย่างแน่นอน !

เพราะชายชราชุดเทาผู้เป็นหนึ่งในแปดผู้เป็นอมตะของแดนเซียนจื่อฉงนั้น

มีปัญหาที่มิสามารถบรรลุระดับ คอยรบกวนเขามาเกือบหมื่นปี ดังนั้นเขาจึงได้ทำตามคำแนะนำของสหายเก่าแก่ผู้หนึ่ง

โดยการดึงจิตวิญญาณออกมาจากร่าง ท่องไปทั่วสารทิศเพื่อค้นหาโอกาสในการบรรลุ

สุดท้ายผ่านไปได้มินาน เขาก็ได้พบกับรอยแยกบนความว่างเปล่าสายหนึ่งในส่วนลึกของแดนอันตรายแห่งหนึ่ง

อีกทั้งรอยแยกบนความว่างเปล่าสายนี้ก็มิธรรมดาอย่างยิ่ง

เพราะมีแสงสีทองอันเจิดจ้าพุ่งออกมา

ขณะเดียวกัน รอบ ๆ รอยแยกยังมีไอพลังมหามรรคาต่าง ๆ ที่เข้มข้นและบริสุทธิ์ยิ่งแผ่ออกมาอีกด้วย

ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตนเองได้พบกับสุดยอดโอกาสบางอย่างเข้าแล้ว จึงได้เข้าไปใกล้รอยแยกนั้นขึ้นเรื่อย ๆ

แต่สิ่งที่เขาคาดมิถึงก็คือ วินาทีที่เขาเข้าไปใกล้รอยแยกนั้น ราวกับไปสัมผัสโดนข้อห้ามโบราณบางอย่างเข้า

ทำให้เขาที่ถอดจิตวิญญาณมา ถูกพลังพิสดารกลุ่มหนึ่งดูดเข้าไปในรอยแยกนั้น

จากนั้นเมื่อเขาได้สติอีกครั้ง

ก็พบว่าความทรงจำและพลังวิญญาณของตนได้ถูกสุดยอดบุคคลท่านหนึ่งผนึกเอาไว้

อีกทั้งยังได้ผนึกจิตวิญญาณของเขาเอาไว้ภายในลูกอ๊อดของคนผู้หนึ่ง

หลังจากนั้นเมื่ออยู่ในครรภ์ได้สิบเดือน เขาจึงได้ถือกำเนิดขึ้นที่เมืองเสี่ยวฉือ

บิดามารดาหาเลี้ยงชีพด้วยการตีเหล็ก

หลังจากที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็สืบทอดกิจการตีเหล็กเพื่อเลี้ยงชีพ

บ้านเขาแซ่ซ่ง คนในเมืองต่างเรียกเขาว่าช่างตีเหล็กซ่ง

เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเสี่ยวฉืออย่างสงบมาหลายสิบปี

จนกระทั่งท่านเย่ผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นและอยู่มาหลายปี

ผนึกจิตวิญญาณของเขาก็ค่อย ๆ คลายออก

จนสุดท้ายก็สามารถปลดผนึกออกได้ เขาจึงได้กลับมายังแดนเซียนจื่อฉงและกลับคืนสู่ร่างเดิมอีกครั้ง

แต่เพราะได้เกิดเป็นมนุษย์ธรรมดามาแล้วชาติหนึ่ง

จึงทำให้ระดับจิตใจของเขาเกิดการพัฒนาขึ้น และพันธนาการในวิถีเซียนก็ถูกปลดออกด้วยเช่นกัน

ต้องบอกว่าต่อให้เวลานี้จิตวิญญาณของเขาจะกลับเข้าร่างเดิมแล้ว และความแตกฉานในวิถีเซียนกลับพัฒนาขึ้นอย่างมาก

แต่ยิ่งอยู่ในระดับเช่นเขาก็ยิ่งรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของท่านเย่มากขึ้นเท่านั้น

และหากสิ่งที่เขาคิดเอาไว้มิผิดแล้วล่ะก็ ความทรงจำและตบะบารมีของท่านเย่ในตอนนี้ก็คงถูกผนึกเอาไว้เหมือนกับเขาก่อนหน้านี้

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นทุกการกระทำและคำกล่าวของท่านเย่ กลับแฝงไว้ด้วยสุดยอดหลักการมากมาย

พิณ หมากล้อม อักษรพู่กัน และภาพวาดที่เขาถนัด ก็ถือเป็นการพัฒนาขั้นสูงสุดของวิถีมากมายอีกด้วย

แค่คิดก็รู้แล้วว่าบุคคลเช่นนี้แท้จริงแล้วเป็นผู้ที่สูงส่งเพียงใดกัน ?

ส่วนเขาแม้ว่าจิตวิญญาณจะถูกผนึกเอาไว้ แต่หลังจากที่ท่านเย่มายังเมืองเสี่ยวฉือ

จิตวิญญาณของเขาก็เหมือนได้รับการหล่อเลี้ยงจากวาสนาอันสูงส่งอีกด้วย

คิดถึงตรงนี้ ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานหนึ่งในแปดผู้อมตะของแดนเซียนจื่อฉงท่านนี้

หรือก็คือช่างตีเหล็กซ่งแห่งเมืองเสี่ยวฉือ

ก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจออกมาว่า

“วิถีเซียน วิถีเซียนอันยาวนาน ใครเล่าจะเป็นผู้สูงสุด”

“มาบัดนี้ข้ากลับหลงใหลในวิถีชีวิตที่เรียบง่ายตอนอยู่ที่เมืองเสี่ยวฉือซะมากกว่า”

“น่าขัน น่าเศร้า น่าเหนื่อยหน่ายยิ่งนัก”

หลังจากคร่ำครวญอยู่สักพัก

ช่างตีเหล็กซ่งผู้มีนามจริงว่า ซ่งเซียนเฟิง ก็เหมือนคิดบางอย่างขึ้นมาได้

‘เหตุใดท่านเจ้าแดนถึงมีคำสั่งลงมากะทันหันเช่นนี้กัน ? ’

‘หรือท่านเย่จะมาก่อเรื่องใหญ่อันใดในแดนเซียนจื่อฉงเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘มิใช่สิ ! ’

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน