เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 662
ตอนที่ 662 ท่านเย่ ?
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเคอ
หลิงอวี่ที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เมื่ออารมณ์ค่อย ๆ สงบลง
จึงได้เงยหน้าขึ้นมองจื่อหลิงผู้มีรูปร่างโดดเด่นกำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่
“พี่จื่อหลิง ตอนนี้ดูเหมือนว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นจะเข้าไปในแดนเซียนจื่อฉงได้แล้ว”
“และเมื่อก้าวเข้าสู่ประตูโลกาแล้ว ก็จะถูกส่งไปยังที่ต่าง ๆ ของแดนเซียนจื่อฉง”
หลิงอวี่ดวงตาแดงก่ำ พลางเอ่ยด้วยใบหน้าสิ้นหวังว่า “แม้ว่าพวกเราจะมีสุดยอดอาวุธเทพที่ท่านเจ้าแดนเป็นผู้หลอมขึ้นมากับมือ การจะต่อการกับมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณคงมิใช่เรื่องยากเท่าไรนัก ยิ่งไปกว่านั้นเขายังถูกผนึกมาเนิ่นนานอีกด้วย”
“แต่แดนเซียนจื่อฉงมิเหมือนกับโลกเล็ก ๆ เหล่านั้น ที่นี่มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล การจะตามหาพวกเขาหาใช่เรื่องง่ายไม่”
“อีกอย่างตามบันทึกในตำนานโบราณ อิทธิฤทธิ์ของเผ่าจิ้งหรีดโบราณคือสามารถกลืนกินต้นกำเนิดของโลกได้ จากนั้นก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ”
“นี่คือสิ่งที่ข้าเป็นกังวล”
เอ่ยถึงตรงนี้ หลิงอวี่ก็เปลี่ยนมาเอ่ยขอร้องจื่อหลิงว่า “จื่อหลิง แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าเป็นคนมีไหวพริบปฏิภาณดีเลิศ”
“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ามีวิธีช่วยข้าตามหามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นหรือไม่ ? ”
ผ่านไปเนิ่นนาน จื่อหลิงก็ถอนสายตากลับมา และหมุนกายมาหาหลิงอวี่
“ข้ามีอยู่วิธีหนึ่งบางทีอาจจะสามารถตามหามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นได้”
จื่อหลิงเอ่ยต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “แต่วิธีนี้ค่อนข้างอันตรายอยู่บ้าง”
“อีกอย่างเจ้าต้องรับปากว่า เมื่อท่านเจ้าแดนทำการไต่สวนขึ้นมา ห้ามบอกเด็ดขาดว่าเป็นความคิดของข้า”
หลิงอวี่ชะงักงัน ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางแน่วแน่ว่า “พี่จื่อหลิง ท่านได้โปรดวางใจ ข้าขอใช้วิถีของตนสาบานกับท่าน มิว่าภายภาคหน้าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ข้าจะมิเอ่ยชื่อท่านออกมาเป็นอันขาด”
‘เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ขอเพียงสามารถตามหาตัวมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณผู้นั้นได้ ข้าก็ยังพอมีความหวัง’
‘เยี่ยงไรซะก่อนที่ท่านเจ้าแดนจะเข้าฌาน ได้เคยบอกเอาไว้ว่าการเข้าฌานครั้งนี้จะกินเวลายาวนาน’
‘อาจจะหลายพันปี หรืออาจจะหลายหมื่นปีก็เป็นได้’
‘ดังนั้นขอเพียงก่อนที่ท่านเจ้าแดนออกจากฌาน ข้าสามารถสะกดมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้ได้อีกครั้ง’
‘เชื่อว่าท่านเจ้าแดนจะต้องเห็นแก่ที่ข้าติดตามนางมานาน คงมิถึงกับสังหารข้าหรอกกระมัง’
‘แต่หากมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นกลืนกินต้นกำเนิดของโลก จากนั้นก็แข็งแกร่งขึ้น’
‘จนถึงขั้นกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่เทียบได้กับเจ้าแดนล่ะก็ ข้าคงกลายเป็นตัวต้นเหตุของหายนะในครั้งนี้เป็นแน่’
‘เยี่ยงไรซะที่นี่ก็คือแดนเซียนจื่อฉง เป็นหนึ่งในสิบสองแดนเซียนโบราณ’
‘หลักการต่าง ๆ นั้นสมบูรณ์แบบ พลังปราณฟ้าดินบริสุทธิ์อย่างยิ่ง’
‘อีกทั้งพลังแห่งต้นกำเนิดของแดนเซียนก็ยังเป็นพลังที่เกินจะจินตาการได้อีกด้วย’
‘ดังนั้นข้ายอมแลกกับทุกสิ่ง มิว่าเยี่ยงไรก็ต้องตามหามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้ให้จงได้’
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็จงฟังเอาไว้ให้ดี”
จื่อหลิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้านิ่งขรึมพลางส่งกระแสจิตออกไปว่า “ข้าว่าหากต้องการหามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นในแดนเซียนจื่อฉงให้เจอ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นคือเชิญผู้อมตะทั้งแปดให้ช่วยออกหน้า”
“ผู้อมตะ ? ”
หลิงอวี่มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เพราะในแดนเซียนจื่อฉงนั้น ท่านเจ้าแดนคือผู้ที่สูงส่งที่สุด รองลงมาก็คือแปดผู้อมตะ
พลังของพวกเขาทั้งแปดแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แทบจะสามารถแบ่งแดนเซียนจื่อฉงออกเป็นแปดเขตแดนใหญ่ได้
ในบรรดาพวกเขามีผู้ที่ก่อตั้งราชวงศ์เซียนสูงสุด คอยปกครองดินแดนบางส่วน
มีผู้ที่ก่อตั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์อมตะ ควบคุมสำนักเซียนต่าง ๆ ทั่วทั้งฟ้าดิน……
การจะร้องขอให้ผู้อมตะทั้งแปดช่วยออกหน้า
นับตั้งแต่อดีตเป็นต้นมามีเพียงท่านเจ้าแดนเท่านั้นที่สามารถทำได้
ส่วนเขาแม้จะเป็นผู้ควบคุมประตูโลกาของโลกหลายใบ แต่เยี่ยงไรซะก็เป็นเพียงบ่าวรับใช้ของท่านเจ้าแดนเท่านั้น
ต่อหน้าผู้อมตะทั้งแปดจะมีความหมายอันใด ?
จื่อหลิงเอ่ยอธิบายอีกว่า “หากมิทำเช่นนี้แล้ว ต่อให้ท่านไปตามหามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นทั่วทั้งแปดเขตแดนด้วยตนเอง เกรงว่ากว่าจะพบร่องรอยของมารตนนี้ก็คงผ่านไปเนิ่นนานแล้ว”
หลิงอวี่พยักหน้าอย่างลังเล ก่อนจะเอ่ยว่า “พี่จื่อหลิง ตอนนี้มิมีเวลาแล้ว ท่านมิต้องกังวลอันใดอีก เพียงบอกข้ามาว่าต่อจากนี้ควรทำสิ่งใดก็พอ ! ”
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน