เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 667

ตอนที่ 667 เมืองเหอซี

เมื่อถูกคนผู้นี้ถามขึ้นมา

เส้นเลือดที่ขมับของเย่ฉางชิงก็พลันเต้นตุบ ๆ อย่างอดมิได้

‘พี่ชาย ? ’

‘ท่านมาปลดทุกข์ใช่หรือไม่ ? ’

คำถามนี้แฝงความหมายว่า คนผู้นี้ก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนคนหนึ่งเช่นกัน

อีกทั้งยังเห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้อย่างน้อยก็ต้องมีตบะบารมีระดับเทพพิภพขั้นท้ายอย่างแน่นอน

แต่สุดท้ายอีกฝ่ายกลับมาแอบทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ที่นี่ได้

ช่างไร้คุณธรรมจริง ๆ !

อีกอย่างอย่าว่ามีตบะบารมีระดับนี้เลย

แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานปราณที่ธรรมดายังอดอาหารได้เลย

ดังนั้นเมื่อถึงระดับนี้แล้ว กายเนื้อก็แทบจะมิสลาย จิตวิญญาณเข้าใกล้ความเป็นอมตะ

แน่นอนว่าโลกอันกว้างใหญ่ ย่อมต้องมีสิ่งพิสดารมากมาย

ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนเองก็มีมากมายนับมิถ้วน ย่อมเลี่ยงมิได้ที่จะมีคนตะกละตะกลามปะปนอยู่

เย่ฉางชิงก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทว่าแม้เขาจะเป็นคนตะกละ แต่อาหารรสเลิศใด ๆ เมื่อตกถึงท้องของเขาแล้ว มินานก็จะถูกกายเนื้อย่อยไปจนหมด

ดังนั้นคนผู้นี้จะต้องกินอาหารเข้าไปมากมายเพียงใด

ระหว่างที่เย่ฉางชิงอดมิได้ที่จะลอบพร่ำบ่นอยู่ภายในใจนั้น

คนผู้นี้จึงได้โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

และในที่สุดเย่ฉางชิงก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของคนผู้นี้อย่างชัด ๆ

อวบ !

อ้วน !

เป็นลูกชิ้นที่กลิ้งได้ลูกหนึ่งชัด ๆ !

“พี่ชายท่านนี้ ดูท่าท่านคงมิได้มาปลดทุกข์กระมัง ! ”

บุรุษรูปร่างอ้วนท้วนประสานมือคารวะให้แก่เย่ฉางชิง พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มขัดเขินว่า “ท่านอย่าได้หัวเราะเยาะข้าเลยนะ เมื่อวานข้ากินปีศาจระดับเทพพิภพเข้าไปตัวหนึ่ง จึงทำให้มิสามารถย่อยปราณชีวิตอันรุนแรงภายในกายได้ในเวลาสั้น ๆ จึงต้องมาทำธุระส่วนตัวที่นี่”

เย่ฉางชิง “……”

บุรุษรูปร่างอ้วนท้วนเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเปลี่ยนเรื่องและถามขึ้นว่า “จริงสิ พี่ชายท่านนี้มาปรากฏกายอยู่ที่นี่ แสดงว่าก็คงมางานของเมืองเหอซีกระมัง ? ”

งานของเมืองเหอซี ?

ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนมากมายมารวมตัวกันที่นี่เพราะมีสาเหตุจริง ๆ ด้วย

“พี่ชายคิดมากไปแล้ว ข้าเพียงแค่รู้สึกสงสัยก็เท่านั้น”

เย่ฉางชิงเองก็ประสานมือคารวะให้แก่บุรุษรูปร่างอ้วนท้วนเช่นกัน พลางเอ่ยอธิบายว่าเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับไปว่า “พี่ชาย ข้าเพิ่งจะขึ้นมาจากโลกเบื้องล่าง มิทราบว่าช่วงนี้เมืองเหอซีมีงานอันใดหรือขอรับ ? ”

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของบุรุษรูปร่างอ้วนท้วนพลันมีประกายเคลือบแคลงสงสัยฉายออกมา และลอบสัมผัสไอพลังบนกายของเย่ฉางชิงอย่างเงียบ ๆ

‘เพิ่งจะขึ้นมาจากโลกเบื้องล่างงั้นหรือ ! ’

‘ถึงขนาดมิรู้ว่าที่เมืองเหอซีมีงานอันใดกันแน่ ! ’

‘แต่น่าประหลาดนัก เหตุใดถึงมิสามารถสัมผัสไอพลังวิถีเซียนใด ๆ จากกายของคนผู้นี้ได้เลย ? ’

‘หรือเขาจะพกสมบัติวิเศษเอาไว้ จึงสามารถปกปิดไอพลังบนกายได้ ? ’

‘อืม ! ’

‘คงจะเป็นเช่นนั้น ! ’

‘มิใช่สิ ! ’

‘ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ! ’

‘ถ้าเช่นนั้นก็อย่าโทษข้าว่าข่มน้องใหม่ก็แล้วกัน’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก บุรุษรูปร่างอ้วนท้วนก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยว่า “น้องชาย ในเมื่อเจ้าถามเช่นนี้ เช่นนั้นคนเก่าคนแก่ของแดนเซียนจื่อฉงอย่างข้าก็จะอธิบายให้เจ้าฟังก็แล้วกัน”

“แดนเซียนจื่อฉงของเรานั้น แม้จะมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล แต่กลับถูกแปดผู้อมตะในตำนานแบ่งออกเป็นแปดดินแดน ยกตัวอย่างเช่นสถานที่ที่เราอยู่กันตอนนี้ ถูกเรียกว่าแดนฉางหลิงซึ่งจะปกครองโดยดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย”

“โดยดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยนั้นจะมีผู้อาวุโสฉางหลิง หนึ่งในแปดผู้อมตะเป็นผู้นำ”

เอ่ยถึงตรงนี้ บุรุษรูปร่างอ้วนท้วนก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ต่อไปข้าจะอธิบายเกี่ยวกับงานของเมืองเหอซีให้ฟังก็แล้วกัน”

“ความจริงแล้วงานที่เมืองเหอซีจะมีแค่ศิษย์สายตรงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยมาร่วมงานก็เท่านั้น เพราะพวกเขาจะคัดเลือกผู้ที่คุณสมบัติวิถีเซียนโดดเด่นเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย”

“……”

จากนั้นเย่ฉางชิงและสงเอ้อก็ทะยานขึ้นฟ้า และคุยกันไปพลางขณะมุ่งหน้าไปเมืองเหอซี

จนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

เมืองอันใหญ่โตที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา ก็ปรากฏสู่สายตา

เมืองเหอซี !

ต้องบอกว่าก่อนหน้านี้เมื่อมองจากไกล ๆ เมืองเหอซีเป็นเพียงเมืองบนภูเขาเมืองหนึ่งเท่านั้น

ทว่าเมื่อเข้ามาใกล้จึงพบว่าเมืองเหอซีนั้นมีขนาดเทียบได้กับเมืองของราชวงศ์โบราณที่โลกเบื้องล่างเมืองหนึ่งเลยก็ว่าได้

เพียงแต่เมื่อเทียบกันแล้ว ภายในเมืองเหอซีแห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนที่มีตบะบารมีสูงส่งทั้งสิ้น

จึงดูมิเหมือนกับเมืองของมนุษย์ธรรมดาเท่าไรนัก

และเมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองเหอซี กลับมิเหมือนกับที่เย่ฉางชิงคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้

ที่นี่มิต้องจ่ายค่าเข้าเมืองด้วยหินวิญญาณใด ๆ ก็สามารถผ่านค่ายกลขนาดใหญ่ และลอดซุ้มประตูเมืองที่อึมครึมเข้าไปในเมืองเหอซีได้แล้ว

จากนั้นสงเอ้อก็เดินนำอย่างคุ้นเคย

ทั้งสองจึงเดินทะลุถนนเก่าแก่หลายสาย จนในที่สุดก็มาถึงโรงเตี๊ยมที่ค่อนข้างห่างไกลหลังหนึ่ง

แต่พอมาถึงโรงเตี๊ยมทั้งสองก็ยังต้องจ่ายหลายพันหินวิญญาณ จึงสามารถเช่าเรือนโทรม ๆ ได้หนึ่งหลัง

ส่วนเย่ฉางชิงที่มิมีเงินติดกาย จึงทำได้เพียงให้สงเอ้อจ่ายไปก่อน

แน่นอนว่าระหว่างทางที่มา ตอนที่ผ่านถนนที่มีการขายของต่าง ๆ นั้น

เย่ฉางชิงก็ค้นพบวิธีที่จะทำเงินได้แล้ว

ขายภาพวาด !

เพราะที่หน้าแผงขายภาพวาด

ขนาดภาพวาดที่เขาทนมองมิได้ กลับถูกขายในราคาหลายหมื่นไปจนถึงหลายแสนหินวิญญาณเลยทีเดียว

ดังนั้นด้วยความแตกฉานในการวาดภาพของเขา ภาพที่วาดส่ง ๆ ภาพหนึ่งมิเท่ากับขายได้ในราคาล้านหินวิญญาณเลยหรอกหรือ ?

[*] สงเอ้อ,สงต้า ครอบครัวจีนบางครอบครัวจะตั้งชื่อตามลำดับการเกิด โดยต้าแปลว่าใหญ่จะใช้เป็นชื่อลูกคนโต ส่วนเอ้อแปลว่าสองจึงเป็นชื่อลูกคนที่รอง โดยในที่นี้ สง ก็คือแซ่