เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 697

ตอนที่ 697 หลี่ฉางหลิงหนีหัวซุกหัวซุน

เมื่อสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของเขตแดนวิถีกระบี่ที่เย่ฉางชิงสร้างขึ้น

หลี่ฉางหลิงที่เผยโฉมหน้าที่แท้จริง รอบกายปกคลุมไปด้วยนิมิตมากมายขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเพ่งสมาธินำระฆังสัมฤทธิ์ใบหนึ่งออกมาทันที

ระฆังนิรนาม !

ระฆังใบนี้เป็นของที่หลี่ฉางหลิงบังเอิญได้มาจากแดนอันตรายแห่งหนึ่ง หลังจากที่ก้าวเข้าสู่ระดับอมตะแล้ว

แม้จะเป็นเพียงสมบัติเซียนขั้นสูงชิ้นหนึ่ง แต่หลังจากจับคู่กับสุดยอดเคล็ดวิชาลับแล้ว กลับเทียบได้กับสมบัติวิญญาณในตำนาน

พลานุภาพที่แท้จริงของมันน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก !

และเมื่อเผชิญหน้ากับเย่ฉางชิงที่เวลานี้ยังคงจัดกระบวนท่ากระบี่ แต่กลับแผ่เขตแดนวิถีกระบี่ออกไปอย่างมิหยุดยั้ง

วินาทีที่หลี่ฉางหลิงนำระฆังนิรนามออกมา เขาก็ใช้มือทั้งสองข้างทำท่ามุทรา ปากก็ท่องเคล็ดวิชาไปด้วย……

ผ่านไปชั่วอึดใจ

หลี่ฉางหลิงก็หรี่ตาลง พลังบนกายก็พุ่งขึ้นฟ้า

“ระฆังนิรนาม จงจัดการมันซะ ! ”

หลี่ฉางหลิงคำรามเสียงดังลั่น หลังจากรอยตราโบราณมากมายผสานเข้าไปในระฆังนิรนาม แล้ว ลวดลายอันเก่าแก่มากมายก็เปล่งแสงขึ้น พร้อมแผ่กลิ่นอายโบราณออกมา

จากนั้นระฆังนิรนามที่เชื่อมโยงกับจิตของหลี่ฉางหลิง ก็แปลงเป็นลำแสงอันเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งเข้าหาเย่ฉางชิง ราวกับมีชีวิตก็มิปาน

ทว่าสิ่งที่หลี่ฉางหลิงคาดมิถึงก็คือ ขณะที่ระฆังนิรนามของหลี่ฉางหลิงอยู่ห่างจากเย่ฉางชิงเพียงมิกี่จั้งนั้น

พลังแห่งกฎอันน่ากลัวยิ่งกลุ่มหนึ่งก็ได้สะกดพลังโจมตีของระฆังนิรนามเอาไว้ภายในพริบตา

วิ๊งงงงง……

หัวใจของหลี่ฉางหลิงเต้นกระหน่ำ รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่มิดีบางอย่าง

เขาคิดที่จะเรียกระฆังนิรนามกลับมา แต่ภายใต้การสะกดของพลังแห่งกฎจึงทำให้ระฆังนิรนามมิสามารถขยับเขยื้อนได้ มีเพียงเสียงที่ดังออกมาเป็นระลอกเท่านั้น

‘เป็นไปได้เยี่ยงไร ! ’

หลี่ฉางหลิงมีสีหน้าย่ำแย่จนถึงขีดสุด

สามารถสร้างพลังแห่งกฎที่อยู่นอกเหนือกฎของแดนเซียนจื่อฉงได้

‘นี่มันหมายความว่าเยี่ยงไร ? ’

หลี่ฉางหลิงรู้สึกสับสนเป็นอย่างยิ่ง ความแตกฉานที่สามารถสร้างโลกของตนเองขึ้นมาได้เช่นนี้ เกินกว่าความรู้ของวิถีเซียนที่เขามีไปแล้ว

‘หรือขณะที่เขตแดนวิถีกระบี่ของท่านเย่ขยายออกไป ได้หลอมรวมกฎของแดนเซียนจื่อฉงเข้าไปด้วย’

‘กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เขตแดนวิถีกระบี่ของท่านเย่ก็เหมือนกับการสร้างโลกอีกใบขึ้นมาในแดนเซียนจื่อฉง’

‘โดยมีท่านเย่เป็นผู้ปกครองโลกใบนี้ เพียงแค่คิดก็สามารถเอาชนะ หรือสามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในเขตแดนวิถีกระบี่ของเขาได้’

‘หมายความว่าในเขตแดนวิถีกระบี่ที่เขาสร้างขึ้น ท่านเย่คือผู้ไร้พ่ายที่แท้จริง’

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘บัดซบ ! ’

‘นี่มันเคล็ดวิชาลับอันใดกัน ช่างพิสดารยิ่งนัก ! ’

‘อีกอย่างแค่เขตแดนวิถีกระบี่ยังน่าเหลือเชื่อเพียงนี้ เช่นนั้นกระบี่ทั้งสองกระบวนท่าของเขาเล่า ? ’

คิดถึงตรงนี้ หลี่ฉางหลิงก็รีบตัดขาดการเชื่อมโยงจิตของเขากับระฆังนิรนามทันที มือทั้งสองข้างทำท่ามุทราอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยเคล็ดวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดในเวลานี้ของเขาออกมา

เคล็ดวิชาเด็ดดารา !

ชั่วพริบตา

ตู้ม !

ด้านหลังของเขามีร่างสีทองขนาดใหญ่และน่าเกรงขามร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ร่างนั้นราวกับภูเขาที่สูงร้อยจั้งผุดขึ้นมาจากพื้นดินก็มิปาน ก่อนจะแผ่พลังและพลานุภาพที่น่าสะพรึงกลัวออกมา จากนั้นก็ยื่นมือขนาดใหญ่ข้างหนึ่งไปหาเย่ฉางชิง

แต่ในตอนนั้นเอง เย่ฉางชิงก็ค่อย ๆ ลืมตาเรียวยาวคู่นั้นขึ้น

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ ภายในดวงตาคู่นั้นราวกับมีดวงดาวมากมายพร่างพราวอยู่ พร้อมส่องแสงระยิบระยับไร้ที่เปรียบออกมา

“พี่ชาย ข้าจะออกกระบี่แล้วนะ”

เย่ฉางชิงกวาดตามองมือขนาดใหญ่ที่พุ่งมาหาเขาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับหลี่ฉางหลิงเรียบ ๆ

ทันทีที่สิ้นเสียง เย่ฉางชิงก็ชูนิ้วชี้และนิ้วกลางขึ้นมา ก่อนจะสะบัดไปด้านหน้าเบา ๆ

เพียงชั่วประกายไฟแลบ

ความว่างเปล่าก็พลันแตกออกเกิดเป็นรอยแยกที่มีความยาวนับร้อยจั้งสายหนึ่งขึ้นทันที

เพียงพริบตากระบี่แสงสายหนึ่งก็ตวัดออกไปราวกับทางช้างเผือก

ทว่าในวินาทีที่แสงสีขาวพาดออกไปนั้น

เวลาและห้วงอากาศราวกับถูกผนึกก็มิปาน เวลานี้ภายในโลกที่เขาสร้างขึ้นจึงมีเพียงแสงกระบี่สายหนึ่งเท่านั้น

หลี่ฉางหลิงถึงกับดวงตาเบิกโพลง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน

‘นี่มันกระบี่อันใดกัน ถึงสามารถผนึกทุกสิ่งเอาไว้ได้ ! ’

‘น่าเบื่อ ! ’

‘อีกอย่างข้าและหลี่ฉางหลิงก็มิได้มีความแค้นอันใดต่อกัน’

‘ก่อนหน้านี้หลี่ฉางหลิงยังมีท่าทีเกรงใจเขาถึงเพียงนั้น การจะสังหารเขาที่นี่ถือว่ามิสมควรทำจริง ๆ ’

เย่ฉางชิงมองหลี่ฉางหลิงที่มีสีหน้าซีดขาว เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นจนเต็มขมับด้วยสีหน้าผิดหวัง “พี่ชาย เจ้ามิใช่คู่ต่อสู้ของข้า เชิญกลับไปเสียเถอะ”

ยังมิทันสิ้นเสียง เมื่อผนึกทุกอย่างหายไปแล้ว

หลี่ฉางหลิงก็ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหายตัวไปทันทีราวกับภูตผีก็มิปาน

เห็นดังนั้น เส้นเลือดบนขมับของเย่ฉางชิงก็พลันเต้นตุบ ๆ ขึ้นมา มิรู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดี

‘หลี่ฉางหลิงกลัวตายเพียงนี้เชียวหรือ ? ’

‘แค่สู้มิได้ถึงกับต้องหนีไปอย่างรีบร้อนเช่นนี้ หรือคิดว่าข้าจะสังหารเขาจริง ๆ เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

คิดได้ดังนั้น ระหว่างที่เย่ฉางชิงหมุนกายกลับไป หางตาบังเอิญเหลือบไปเห็นระฆังนิรนามที่อยู่มิไกลนัก

เขาจึงได้เพ่งสมาธิ ระฆังนิรนามจึงสั่นน้อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลอยมาหาเย่ฉางชิง

“ระฆังสัมฤทธิ์ ? ”

เย่ฉางชิงพิจารณาระฆังนิรนามเล็กน้อย พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “เหตุใดถึงมีระฆังสัมฤทธิ์เช่นนี้ตกอยู่ได้ ดูท่าทางเหมือนจะเป็นของวิเศษอีกด้วย”

“หรือหลี่ฉางหลิงจะลืมเอาไว้ ? ”

“คงมิใช่กระมัง หากเป็นของเขาจริง เหตุใดถึงได้หนีไปโดยทิ้งของวิเศษเช่นนี้เอาไว้ได้ ? ”

ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเย่ฉางชิงเคาะไปบนตัวของระฆังนิรนามเบา ๆ ก็เกิดเสียงดังกังวานขึ้น

สวี๋ฝู๋ที่รู้สึกโล่งอกก็โรยตัวลงมาจากกลางอากาศ ด้วยใบหน้าที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มยินดี ก่อนจะปรากฏกายขึ้นตรงหน้าของเย่ฉางชิง

ต้องยอมรับว่านางประเมินความเก่งกาจของอาจารย์ต่ำเกินไปจริง ๆ

ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานระดับอมตะแห่งยุคยังมิสามารถรับกระบี่ของอาจารย์ได้

หากมิใช่เพราะอาจารย์ยั้งมือได้ทันเวลาล่ะก็ เกรงว่านับแต่นี้ไปแดนเซียนจื่อฉงคงเหลือเพียงเจ็ดผู้อมตะเท่านั้น

และการที่หลี่ฉางหลิงหนีไปเช่นนี้ ก็ยืนยันสิ่งที่นางคาดเดาเอาไว้ก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี

เพียงแต่ตอนนี้มีผู้ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นอาจารย์อยู่

อย่าว่าแต่หลี่ฉางหลิงเลย ต่อให้ผู้แข็งแกร่งระดับอมตะทั้งแปดรวมตัวกันแล้วจะทำอันใดได้ ?

“เสี่ยวสวี๋ ระฆังสัมฤทธิ์ใบนี้คงจะเป็นของวิเศษ ข้ามอบให้เจ้าก็แล้วกัน”

เย่ฉางชิงยิ้มออกมา พร้อมส่งระฆังนิรนามให้กับสวี๋ฝู๋