เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 704

ตอนที่ 704 ความจริง

“ทำไมกัน ? ”

สวี๋ฉางเหอตะลึงงัน อดมิได้ที่จะถามออกมา

ศิษย์สายตรงผู้เป็นหัวหน้าเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ท่านนี้ ท่านยังมิรู้งั้นหรือ ? ”

“มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณในตำนานตนนั้นปรากฏกายที่เมืองเหอซี เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ ท่านบรรพบุรุษจึงมีคำสั่งให้ผนึกเมืองเหอซีเอาไว้ ดังนั้นตอนนี้มิว่าผู้ใดก็ห้ามไปที่เมืองเหอซีโดยเด็ดขาด เพื่อมิให้กระทบต่อแผนการของท่านบรรพบุรุษ”

สวี๋ฉางเหอขมวดคิ้วแน่น ข่าวเหล่านี้ก่อนหน้านี้เขาเองก็พอได้ยินมาบ้าง

แต่เขาเป็นเจ้าเมืองเหอซี ดังนั้นจึงจำเป็นต้องรีบกลับไปยังเมืองเหอซีโดยเร็วที่สุด

อีกอย่างต่อให้มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณในตำนานจะซ่อนตัวอยู่ที่เมืองเหอซี แต่บัดนี้เมืองเหอซีมีผู้สูงส่งเช่นท่านเย่อยู่

ขอเพียงไปขอร้องให้ท่านเย่ยอมออกหน้าได้ ต่อให้เป็นมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณแล้วจะเยี่ยงไรเล่า ?

แต่ตอนนี้เขาควรจะยกเหตุผลอันใดขึ้นมาดี ถึงจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้เหล่าผู้ดูแลค่ายกลห้วงเวลาเหล่านี้เปิดค่ายกลห้วงเวลาให้เขาได้ ?

นิ่งเงียบอยู่สักพัก สวี๋ฉางเหอก็เอ่ยตามตรงว่า “ข้าเป็นเจ้าเมืองเหอซี บุตรสาวของข้ายังอยู่ที่เมืองเหอซี ดังนั้นข้าจำเป็นจะต้องรีบกลับไป”

เอ่ยจบ สวี๋ฉางเหอก็หยิบป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่ง รวมทั้งหนังสือคำสั่งอายุเก่าแก่ออกจากอกเสื้อ

“เจ้าเมืองเหอซี ? ”

“คือ……”

เหล่าศิษย์สายตรงมีท่าทางลังเลขึ้นมาทันที

แม้เบื้องบนจะสั่งห้ามมิให้ศิษย์สายตรงทุกคนไปยังเมืองเหอซี ทว่าเยี่ยงไรซะอีกฝ่ายก็เป็นถึงเจ้าเมืองเหอซี

“เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน”

ศิษย์สายตรงผู้เป็นผู้นำไตร่ตรองอยู่สักพัก แล้วเอ่ยกับสวี๋ฉางเหอว่า “ท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าขอไปสอบถามความเห็นจากผู้อาวุโสชวีก่อน”

สวี๋ฉางเหอพยักหน้ารับ

“พวกเจ้าเฝ้าที่นี่ต่อ ข้าจะไปพบผู้อาวุโสชวี”

ศิษย์สายตรงที่เป็นผู้นำรับป้ายคำสั่งและหนังสือคำสั่งในมือของสวี๋ฉางเหอมา จากนั้นก็เหาะตรงไปยังตำหนักโบราณด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เวลามิถึงหนึ่งเคอ

ชายชราศีรษะขาวโพลนผู้หนึ่งและศิษย์สายตรงคนนั้นก็เหาะตามกันออกมาจากภายในตำหนักโบราณ และโรยตัวลงตรงหน้าของสวี๋ฉางเหอ

ชายชราใบหน้าซูบผอม ดวงตาลึกโบ๋พิจารณาสวี๋ฉางเหอเล็กน้อย จากนั้นก็ลูบหนวดพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว คล้ายกับตาเฒ่านั่นหลายส่วนทีเดียว คงจะเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตาเฒ่าผู้นั้นกระมัง”

สวี๋ฉางเหอนิ่งงัน ก่อนจะประสานมือคารวะ “ศิษย์สวี๋ฉางเหอคารวะผู้อาวุโสชวี”

ชายชราเม้มริมฝีปากแน่น พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ตอนนี้เมืองเหอซีมีอันตรายที่เจ้ามิสามารถจินตนาการได้ เจ้ามั่นใจหรือว่าต้องการที่จะกลับไปในเวลานี้ ? ”

สวี๋ฉางเหอเอ่ยด้วยท่าทางแน่วแน่ว่า “ผู้อาวุโสชวี ตอนนี้บุตรสาวของข้ายังอยู่ที่เมืองเหอซี นางเป็นความหวังของท่านพ่อและศิษย์ ต่อให้ศิษย์ต้องตายก็ต้องพานางออกมาจากเมืองเหอซีและรอดพ้นจากอันตรายครั้งนี้ให้ได้ขอรับ”

“นิสัยคล้ายกับพ่อของเจ้าจริง ๆ ”

ชายชรานำป้ายคำสั่งและหนังสือคำสั่งคืนให้แก่สวี๋ฉางเหอ จากนั้นก็มอบม้วนหนังสัตว์ม้วนหนึ่งให้

“ตามคำสั่งของสำนักเดิมทีข้ามิควรปล่อยให้เจ้าไปเมืองเหอซี แต่เห็นแก่มิตรภาพของข้าและพ่อเจ้า วันนี้ข้าจะยอมฝ่าฝืนคำสั่งเปิดประตูให้เจ้าสักครั้ง”

“อีกอย่างให้เจ้าพกม้วนหนังสัตว์นี่ติดกายเอาไว้ ด้านบนเป็นภาพแปลงกายของมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้น แม้จะมิสามารถยืนยันได้ว่าตอนนี้มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณจะแปลงกายเป็นรูปลักษณ์อื่นไปหรือยัง แต่พกภาพนี้ติดกายไว้อย่างน้อยก็กันไว้ดีกว่าแก้”

“และข้าขอกำชับเจ้าอีกเรื่อง มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้มีตบะบารมีสูงส่ง แม้แต่ท่านบรรพบุรุษฉางหลิงก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของเขา หากเจ้าบังเอิญพบคนผู้นี้ให้รีบหนีไปทันทีห้ามประมือกับเขาเด็ดขาด”

เอ่ยถึงตรงนี้ ชายชราก็มิเอ่ยสิ่งใดอีก ก่อนหันไปสั่งการทันทีว่า “เปิดค่ายกลห้วงเวลา ส่งคนผู้นี้ไปที่เมืองเหอซี”

“ผู้อาวุโสชวี……”

เหล่าศิษย์สายตรงพลันลังเลขึ้นมาทันที

“ทำไม เดี๋ยวนี้คำกล่าวของข้าพวกเจ้ามิเชื่อฟังแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ผู้อาวุโสแซ่ชวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หากเบื้องบนไต่สวนขึ้นมา ก็ให้บอกไปว่าที่พวกเจ้าต้องเปิดค่ายกลห้วงเวลาเป็นคำสั่งของข้า หากพวกเขาจะลงโทษอันใดก็ให้มาหาข้า”

สิ้นเสียง เหล่าศิษย์สายตรงก็สบตากันเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยังรอบ ๆ ค่ายกลห้วงเวลา

สวี๋ฉางเหอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะโค้งคำนับให้แก่ผู้อาวุโสชวี

“ขอบคุณผู้อาวุโสชวี บุญคุณในครั้งนี้ผู้น้อยจะจำเอาไว้ขอรับ”

เอ่ยจบสวี๋ฉางเหอก็เก็บป้ายคำสั่งและหนังสือคำสั่ง รวมทั้งม้วนหนังสัตว์เข้าไปในแหวนเก็บสมบัติ ก่อนจะเดินตรงไปยังค่ายกลห้วงเวลา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน