เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 703
ตอนที่ 703 ศิษย์ทุกคนห้ามไปเมืองเหอซีโดยพลการ
เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของหลี่ฉางหลิง
ซ่งเซียนเฟิงก็มองดูการแต่งตัวของตน ก่อนจะกวาดตามองลูกศิษย์ที่มีสีหน้าอับอายผู้คนที่อยู่ทางด้านหลัง จากนั้นเขาจึงยิ้มหยันออกมา
“พี่ฉางหลิง เจ้าจำข้ามิได้แล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? หรือว่ามิต้องการให้ข้ามาเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
ซ่งเซียนเฟิงเอ่ยถามหลี่ฉางหลิงด้วยรอยยิ้ม พร้อมท่าทางมิใส่ใจ
หลี่ฉางหลิงได้สติขึ้นมา จึงรีบปัดมือไปมาและอธิบายว่า “พี่ซ่งเข้าใจผิดแล้ว ท่านรีบมาเช่นนี้ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
“เพียงแต่สิ่งที่ข้ามิเข้าใจก็คือ เหตุใดท่านถึงได้แต่งตัวเช่นนี้ ? ”
ซ่งเซียนเฟิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ฉางหลิง ท่านคงมิรู้ว่า”
“ช่วงเริ่มบำเพ็ญเพียรนั้นข้าเป็นเพียงคนตีเหล็กธรรมดาคนหนึ่ง บัดนี้แม้จะมีตบะบารมีระดับอมตะแล้ว แต่เมื่อถึงระดับเช่นพวกเราแล้ว สิ่งที่ไล่ตามก็คือระดับจิตใจ ดังนั้นปกติแล้วหากมิมีสิ่งใด ข้าก็มักจะตีเหล็กเพื่อพิจารณาจิตใจ”
“เมื่อได้ยินว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนั้นปรากฏกายที่แดนฉางหลิง ข้าจึงรีบเรียกรวมศิษย์ที่ฝีมือพอใช้ได้ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือและมาที่นี่ทันที จึงยังมิได้เปลี่ยนชุดแต่อย่างใด”
สิ้นเสียง หลี่ฉางหลิงก็ชะงักงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายแก่ใจทันที
“พี่ซ่ง น้ำใจนี้ของท่าน ข้าซาบซึ้งมากขอรับ”
หลี่ฉางหลิงประสานมือคารวะให้แก่ซ่งเซียนเฟิง จากนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจว่า “เอ่ยแล้วข้าก็ละอายแก่ใจยิ่งนัก ! ”
“คิดถึงตอนนั้นที่พวกเราทั้งสองแย่งชิงยาวิเศษหมื่นปีต้นนั้น จนเกือบเปิดศึกระหว่างสองดินแดนศักดิ์สิทธิ์ขึ้น ทว่าบัดนี้มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณปรากฏกายขึ้นในแดนฉางหลิง คิดมิถึงว่าจะเป็นท่านที่รีบพาผู้แข็งแกร่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนฉือมาถึงที่นี่เป็นคนแรก”
ส่วนลึกในดวงตาของซ่งเซียนเฟิงมีประกายเลศนัยซ่อนอยู่ ก่อนจะปัดมือและเอ่ยว่า “พี่ฉางชิง เรื่องในอดีตปล่อยมันไปเถอะ”
“อีกอย่างพวกเราทั้งแปดดินแดนของแดนเซียนจื่อฉงก็เปรียบเสมือนพี่น้องกัน บัดนี้มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณบุกแดนเซียนจื่อฉง มิว่าเยี่ยงไรพวกเราก็ควรร่วมแรงร่วมใจกันผ่านไปให้ได้”
“พี่ซ่งกล่าวถูกแล้ว ! ”
หลี่ฉางหลิงพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นก็เอ่ยเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น “เอาเช่นนี้ ท่านพี่คนอื่น ๆ มิรู้ว่าจะมาถึงเมื่อใดกัน พวกเราเข้าไปนั่งด้านในตำหนักกันก่อนดีกว่า”
ซ่งเซียนเฟิงกวาดตามองศิษย์ที่อยู่ทางด้านหลังแล้วจึงเอ่ยว่า “ดีเหมือนกัน พวกเราไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ”
……
……
อีกด้านหนึ่ง
ไต้ลี่เวินหลังจากรวบรวมศิษย์ระดับสุขาวดีขึ้นไปครบห้าร้อยคนแล้ว ก็พาพวกเขาไปยังเมืองเหอซีในทันที
ทันใดนั้นเรือเหาะขนาดใหญ่หลายสิบลำที่ปกคลุมไปด้วยแสงระยิบระยับ ก็แทบจะปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า แล่นออกมาจากส่วนลึกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยอย่างเอิกเกริก
อีกทั้งยังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ด้วยความเอิกเกริกเช่นนี้จึงทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยเกิดความโกลาหลขึ้น
“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยของเราเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ถึงได้มีเรือเหาะออกไปด้านนอกมากมายเช่นนี้ หรือว่าจะไปเปิดศึกกับใครเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“ศิษย์น้องเล็ก เรื่องนี้เจ้ายังมิรู้อีกเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“ศิษย์พี่ ท่านอย่ามัวแต่อมพะนําอยู่เลย นี่มันเรื่องอันใดกันหรือขอรับ ? ”
“ตามข่าววงในบอกมาว่า มารเผ่าจิ้งหรีดโบราณที่พวกเราตามหากันก่อนหน้านี้ซ่อนตัวอยู่ที่แดนฉางหลิง และการที่สำนักของเราส่งเรือเหาะมากมายเช่นนี้ออกไป ก็เพราะมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้นั่นเอง”
“ศิษย์พี่ เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ว่ามารเผ่าจิ้งหรีดโบราณตนนี้อยู่ที่ใดกัน ? ”
“เรื่องนี้น่ะหรือ……เหมือนจะอยู่ใกล้กับเมืองเหอซีที่ห่างไกล”
“……”
“……”
ระหว่างที่ศิษย์สายตรงทั้งสองกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น
ผ่านไปหลายวัน สวี๋ฉางเหอที่เอาแต่รื้อตำราหลายหมื่นเล่ม ในที่สุดก็พบข้อมูลเกี่ยวกับเผ่าสวรรค์ ก่อนเดินออกมาจากถ้ำเก็บตำราด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
เมื่อได้ยินศิษย์สายตรงสองคนกำลังสนทนาเกี่ยวกับเมืองเหอซี
VERIFYCAPTCHA_LABELบทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน