เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 716

ตอนที่ 716 โลกคือละคร ทุกคนล้วนต้องแสดง

‘มังกรดำที่ต้องการจะกินข้าหลังตื่นจากการหลับใหลตัวนั้นก็คือผู้ติดตามเจ้าแดนที่ช่างตีเหล็กซ่งเอ่ยถึง และถูกกระบี่ของข้าทำร้ายจนตัวสั่นงันงก’

‘หากมิใช่เพราะสตรีลึกลับผู้นั้นปรากฏกายออกมาได้ทันเวลา เกรงว่าต่อให้เป็นผู้ติดตามเจ้าแดนก็คงกลายเป็นอาหารของข้าไปแล้ว’

‘ส่วนสตรีลึกลับแม้มิได้ตอบโต้ใด ๆ และยอมให้ข้าจากมาง่าย ๆ ’

‘แต่เห็นได้ชัดว่าสตรีลึกลับผู้นั้นก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในตัวข้าเช่นกัน’

‘หากสตรีลึกลับผู้นั้นเป็นเจ้าแดนของแดนเซียนโบราณในตำนาน’

‘เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด’

‘เช่นนั้นทั่วทั้งแดนเซียนจื่อฉง หรือสิบสองแดนเซียนโบราณ จะมีผู้ใดสามารถต่อกรกับข้าได้อีก ? ’

‘นี่มิเรียกว่าไร้พ่ายแล้วจะเป็นอันใด ? ’

‘แต่ว่า……เหมือนมีบางอย่างมิถูกต้อง’

‘ในเมื่อเจ้าแดนผู้นั้นยังคิดว่าตนเองมิใช่คู่ต่อสู้ของข้า เหตุใดต้องออกคำสั่งให้ผู้บำเพ็ญเพียรระดับอมตะเหล่านี้ตามล่าข้าด้วย ? ’

‘หรือเจ้าแดนผู้นี้มองว่าผู้แข็งแกร่งระดับอมตะเหล่านี้ขวางหูขวางตา จึงอาศัยอำนาจของตนออกคำสั่ง’

‘และบอกพวกเขาว่าข้าเป็นมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณอันใดนั่น ก็เพื่อต้องการที่จะยืมมือของข้ากำจัดคนเหล่านี้ ? ’

‘เหตุผลนี้ดูไร้สาระเกินไปหน่อยกระมัง ? ’

หลังจากนิ่งเงียบอยู่สักพัก เย่ฉางชิงก็เอ่ยออกมาอย่างสงสัยว่า “ช่างตีเหล็กซ่ง ในเมื่อสตรีลึกลับและมังกรดำตัวนั้นเป็นเจ้าแดนและทูตแดนของแดนเซียนจื่อฉง เช่นนั้นเหตุใดต้องออกคำสั่งบอกพวกเจ้าว่าข้าคือมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณด้วย ? ”

“อีกอย่างก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่แดนอันตรายแห่งนั้น ข้าก็เคยประมือกับพวกนางมาแล้ว หากมิใช่เพราะนางปรากฏกายขึ้นมาขจัดไอกระบี่สายนั้นในช่วงเวลาสำคัญแล้วล่ะก็ เกรงว่ามังกรดำตัวนั้นคงถูกข้าสังหารไปแล้ว”

“เอ่อ……”

สิ้นเสียง สีหน้าของซ่งเซียนเฟิงก็เปลี่ยนไป ท่าทางเต็มไปด้วยความสับสน

‘ผู้แข็งแกร่งเช่นทูตแดนยังมิสามารถต้านทานกระบี่ของท่านเย่ได้’

‘อีกอย่างท่านเย่สามารถยืนอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย นี่ก็แสดงให้เห็นว่าแม้แต่ท่านเจ้าแดนเองก็ยังเกิดความหวาดกลัวในตัวท่านเย่เช่นกัน’

‘หากเป็นเช่นนั้นจริง ต่อให้ท่านเย่จะเป็นมารเผ่าจิ้งหรีดโบราณจริง แล้วเหตุใดท่านเจ้าแดนถึงให้พวกเขารวมพลังกันตามหาท่านเย่ด้วยเล่า ? ’

‘ให้ไปตายงั้นหรือ ? ’

‘ยืมมือท่านเย่ เพื่อล้างโลกวิถีเซียนในแดนเซียนจื่อฉงใหม่เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘แต่ก็มิน่าจะเป็นไปได้ ! ’

เมื่อเห็นช่างตีเหล็กซ่งมีท่าทางอึกอัก

เย่ฉางชิงจึงเอ่ยถามว่า “จริงสิ พวกเจ้าคงมิได้มีความแค้นอันใดกับเจ้าแดนผู้นี้หรอกกระมัง ? ”

ซ่งเซียนเฟิงส่ายหน้า พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อนว่า “ท่านเย่ ท่านมองพวกเราสูงส่งเกินไปแล้วขอรับ”

“ด้วยตบะบารมีของพวกเรา แม้จะเรียกได้ว่าก้าวเข้าสู่ขั้นสูงสุดของวิถีเซียน แต่เมื่อเทียบกันแล้วระดับเช่นท่านเจ้าแดน หาใช่ผู้ที่พวกเราจะสามารถกล้าไปหาเรื่องได้ ดังนั้นเรื่องความแค้นยิ่งเป็นไปมิได้เลยขอรับ”

เย่ฉางชิงชะงักงัน ก่อนจะหัวเราะออกมาราวกับกลั้นเอาไว้มิไหว

‘จริงด้วย ! ’

‘ที่เรียกว่าเจ้าแดนคงเป็นผู้ที่สามารถควบคุมทุกสิ่งของที่นี่ เป็นผู้สูงส่งที่อยู่เหนือกฎทั้งปวง’

‘ตบะบารมีระดับอมตะแม้จะแข็งแกร่ง แต่เยี่ยงไรซะก็เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ภายใต้กฎของแดนเซียน’

‘ทั้งสองย่อมมิอาจที่จะเทียบกันได้จริง ๆ ’

หลังจากลังเลอยู่สักพัก เย่ฉางชิงก็เบนสายตาไปทางผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนนับมิถ้วนที่มีท่าทางถมึงทึงทางด้านหลัง

“ช่างตีเหล็กซ่ง ไอพลังของท่านเหมือนจะมิต่างอันใดกับหลี่ฉางหลิงก่อนหน้านี้มากนัก หากมิมีสิ่งใดผิดพลาดล่ะก็ ท่านคงมีตบะบารมีระดับอมตะ เป็นบรรพบุรุษของแดนเซียนใดแดนเซียนหนึ่งเช่นกันกระมัง ? ”

เย่ฉางชิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและถามซ่งเซียนเฟิงด้วยรอยยิ้ม

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน