เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 730

ตอนที่ 730 มิได้

“เขาเป็นใคร ? ”

“หรือว่า……จะเป็นราชันเย่ที่เจ้าเอ่ยถึงเมื่อครู่ ? ”

ลู่ชิงซวงเงยหน้าขึ้นมองนิมิตอันน่าตื่นตระหนกบนฟากฟ้า ก่อนจะถามด้วยความสงสัย

“ถูกต้อง ! ”

เสียงชราดังมาจากส่วนลึกของหุบเหวยังเอ่ยอีกว่า “ข้าเคยเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเขามาก่อน แต่ต้องยอมรับว่าตั้งแต่อดีตมา เขาคือผู้ที่เก่งกาจที่สุดแล้ว”

“แค่ห้าร้อยปีก็สามารถก้าวสู่ระดับราชันได้แล้ว ขณะเดียวกันก็บำเพ็ญเพียรวิถีการเวียนว่ายตายเกิดอันพิสดารที่สุดรวมถึงวิถีกระบี่ ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาแทบจะมิเคยพ่ายแพ้ผู้ใดมาก่อน ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นระดับราชัน เขาก็มิเคยพ่ายแพ้เช่นกัน”

ได้ยินดังนั้น ลู่ชิงซวงก็ใจสั่นขึ้นมาอย่างห้ามมิได้

ห้าร้อยปี !

ใช้เวลาแค่ห้าร้อยปีก็สามารถก้าวเข้าสู่ระดับราชันในตำนานได้แล้ว !

ยิ่งไปกว่านั้นตลอดเส้นทางที่ผ่านมาแทบจะมิเคยพ่ายแพ้ผู้ใดมาก่อน ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นราชัน

บุคคลเช่นนี้ต่อให้อยู่ในยุคที่มีผู้เก่งกาจมากมายอย่างในยุคเซียนโบราณ ก็คงเป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดเป็นแน่

ต้องยอมรับว่าสิ่งที่ได้รู้มาเกี่ยวกับราชันเย่ท่านนี้จากปากของชายชราในหุบเหวนั่น แม้แต่ลู่ชิงซวงที่มีจิตใจสงบเยือกเย็นก็ยังอดมิได้ที่จะสั่นคลอนขึ้นมา

ตอนนั้นเองเสียงชราก็ดังมาจากส่วนลึกของหุบเหวอีกครั้ง

“เด็กน้อย ได้ยินที่ข้าเล่าแล้ว จิตใจของเจ้าคงเริ่มสั่นคลอนแล้วกระมัง ? ”

“ข้า……เปล่า ? ! ”

“เปล่างั้นหรือ คำพูดนี้แม้แต่ตัวเจ้าเองก็คงมิอยากจะเชื่อกระมัง ทว่าการที่จิตใจของเจ้าจะสั่นคลอนก็มิใช่เรื่องแปลก ราชันเย่ผู้นี้มิเพียงแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบ สิ่งที่น่าแค้นใจยิ่งกว่าคือใบหน้าของเจ้าหมอนี่ยังเป็นที่น่าอิจฉา เพราะหล่อเหลาราวกับเทพเซียนอีกด้วย”

“ในยุคนั้นอย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับราชันจำแลงเลย แม้แต่ราชันหญิงสองท่านของ 12 แดนเซียนโบราณก็ชอบพอเขาเช่นกัน”

“ราชันเย่แข็งแกร่งเพียงนั้น ทว่าเหตุใดเขาถึงดับสูญได้เล่า ? ”

“นั่นเพราะเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็วและมิเคยพ่ายแพ้มาก่อน ดังนั้นจึงทำให้เขามีนิสัยหยิ่งผยอง เมื่อศึกโบราณได้เริ่มต้นขึ้น เขาได้ร่วมมือกับราชันอีกผู้หนึ่งต่อกรกับราชันทั้งสี่ของแดนปีศาจ ราชันทั้งสี่สู้มิได้และถูกบีบให้หนีเข้าไปยังส่วนลึกของอาณาจักรทะเลอันพิสดาร”

“กล่าวกันว่าราชันเย่อวดดีอย่างที่สุด เขาจึงใช้พลังของตนเพียงคนเดียวต่อสู้กับผู้สูงสุดที่เหนือกว่าราชันในส่วนลึกของอาณาจักรทะเล จนสุดท้ายก็พ่ายแพ้และดับสูญในการต่อสู้ครั้งนั้น”

“ผู้ที่เหนือกว่าราชัน……มีผู้ที่เหนือกว่าราชัน……จริง ๆ อย่างนั้นหรือ ? ”

“เด็กน้อย หลังจากที่เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับราชันแล้ว เชื่อว่าอีกมินานสนามรบโบราณต้องเปิดขึ้นอีกครั้ง และหากเจ้ามุ่งเข้าไปยังส่วนลึกของสนามรบโบราณ เจ้าก็จะไปถึงอาณาจักรทะเลที่อันตรายยิ่ง และผู้ที่เหนือกว่าราชันก็อาศัยอยู่ที่ส่วนลึกที่สุดของอาณาจักรทะเลแห่งนั้น”

เอ่ยถึงตรงนี้ ลู่ชิงซวงก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะเอ่ยออกมาเรียบ ๆ ว่า “เจ้าบอกเงื่อนไขของเจ้ามา ! ”

มินานเสียงชราในส่วนลึกของหุบเหวก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาเอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “พาชายชุดเขียวที่เจ้าเห็นก่อนหน้านี้มาหาข้าที่นี่ ถึงตอนนั้นข้าจะบอกวิธีให้”

ลู่ชิงซวงขมวดคิ้วน้อย ๆ จากนั้นก็พยักหน้ารับคำ

ก่อนหน้านี้นางได้พบเย่ฉางชิงมาแล้วครั้งหนึ่ง ทว่าตอนนั้นร่างเดิมของนางยังศึกษาสุดยอดวิชาในตำราสัมฤทธิ์โบราณอยู่ มีเพียงร่างแยกเท่านั้นที่ได้พบกับเขา

บัดนี้นางมิเพียงรู้แจ้งสุดยอดวิชาในตำราสัมฤทธิ์โบราณสำเร็จแล้ว อีกทั้งยังก้าวเข้าสู่ระดับราชันจำแลงอีกด้วย

ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่าหากได้พบเย่ฉางชิงอีกครั้ง นางจะสามารถเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน

‘จริงสิ ตาเฒ่าที่เดิมควรจะจมลงไปในสายน้ำแห่งประวัติศาสตร์ เหตุใดจึงยืนกรานที่อยากจะพบคนผู้นั้นกัน ? ’

‘อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เขายังบอกว่าราชันเย่ได้มาเกิดใหม่’

‘หรือว่าชายชุดเขียวผู้นั้นก็คือชาติที่สองของราชันเย่อย่างนั้นหรือ ? ’

คิดได้ดังนั้น ลู่ชิงซวงก็เอ่ยถามตรงๆ ว่า “คนที่เจ้าต้องการพบคือชาติที่สองของผู้ที่เจ้าเรียกว่าราชันเย่งั้นหรือ ? ”

เสียงชราเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยว่า “ถูกต้อง คนผู้นั้นก็คือชาติที่สองของราชันเย่ ข้าต้องการที่จะใช้รอยประทับการเวียนว่ายตายเกิดบนกายของเขา ผสานกับเคล็ดวิชาลับที่ข้ามี ช่วยให้เจ้าก้าวสู่ระดับราชัน”

ลู่ชิงซวงมิเอ่ยสิ่งใดอีก เพียงแค่หายตัวไปในอากาศทันที

บัดนี้นางเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชันจำแลง อีกทั้งยังเป็นเจ้าแห่งแดนเซียนจื่อฉง

ยังมิทันสิ้นเสียง ขณะที่ลำแสงเหล่านั้นอยู่ห่างจากมังกรดำเพียงมิกี่จั้ง ร่างอรชรร่างหนึ่งก็ปรากฎกายขึ้นกลางอากาศ

ทว่าเมื่อนางยืนอยู่ตรงหน้ามังกรดำ ลำแสงที่น่ากลัวเหล่านั้นราวกับชะงักไป มิสามารถพุ่งเข้าไปได้อีกแม้เพียงครึ่งก้าว

ประหลาด !

ภาพเช่นนี้ช่างดูแปลกประหลาดยิ่งนัก !

มิเพียงเท่านั้น เมื่อสตีลึกลับที่สวมชุดขาวค่อย ๆ ก้าวมาด้านหน้า ลำแสงมากมายที่ชะงักอยู่กลางอากาศก็ค่อย ๆ จางหายไป

เพียงพริบตาขณะที่ลำแสงเหล่านั้นมลายหายไป บริเวณนั้นราวกับเงียบสงบลง

ถูกต้อง !

ผู้ที่มาก็คือลู่ชิงซวง !

เจ้าแห่งแดนเซียนจื่อฉง !

ขณะเดียวกันมิเพียงแต่ผู้อาวุโสหมิงเติงจะที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปเท่านั้น ท่าทางของเขาก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดและตื่นตระหนกอย่างมาก แม้แต่วิญญาณอาวุธที่แปลงร่างเป็นชายชราชุดดำก็อดมิได้ที่จะมีสีหน้าเคร่งเครียด

แต่ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับสุดยอดผู้แข็งแกร่งเช่นลู่ชิงซวง ชายชราชุดดำก็ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง หาได้มีท่าทางตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

“มาจากทางไหนจงกลับไปทางนั้น ข้าจะถือว่าเรื่องทั้งหมดมิเคยเกิดขึ้น”

ดวงตาที่เปล่งประกายสีม่วงของลู่ชิงซวงจ้องมองชายชราชุดดำแทบมิกระพริบ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยเจตนารมณ์ที่ทำให้คนมิสามารถปฏิเสธได้

มุมปากของชายชราชุดดำกระตุกเบาๆ ก่อนจะปรายตามองผู้อาวุโสหมิงเติงที่มีสีหน้าซีดเผือด พลางเอ่ยด้วยความแน่วแน่ “ข้าจะยอมจากไปก็ต่อเมื่อได้ตัวคนผู้นั้นไปด้วย”

ลู่ชิงซวงทำราวกับมิได้ยิน นางเพียงแค่จ้องมองชายชราชุดดำด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ

ขณะที่คนที่เหลือกำลังกลั้นใจรอฟังอยู่นั้น

ลู่ชิงซวงก็เอ่ยออกมาว่า “มิได้”