เมียเสี่ย ตอนพิเศษ 4

sprite

อยู่ๆบริเวณนั้นก็เงียบสนิท อัครราชไม่คิดว่าจะได้ยินชื่อนี้อีก หิรัญก็ไม่ต่างกัน เด็กน้อยทั้งสองก็เงียบตามผู้ใหญ่ ลรินที่โดนคนทั้งหมดจ้อง จำต้องลุกขึ้นเผชิญหน้าด้วยความกลัว

“คือ รินแค่จะเอาของขวัญแต่งงานมาให้ปราย กำลังจะกลับก็เจอเด็กคนนี้นั่งอยู่คนเดียว แล้วเด็กคนนั้นก็เข้ามา แล้วก็เขา แล้วก็อย่างที่เห็น” ลรินพูดทั้งน้ำตา เธอไม่ได้ตั้งใจมาเพื่อทำลายความสุขของใคร แค่มายินดีเงียบๆ แล้วก็จะไปเท่านั้น

“เอาไปให้เองสิ” อารยาไม่มองหน้าเธอ เพราะสายตาจดจ้องอยู่ที่เพื่อนอีกคน ที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหา โดยมีเจ้าบ่าววิ่งตามออกมา สีหน้าแตกตื่นทั้งคู่

“ไหนๆ ใครขโมยลูกเราไป” ปัญณิสาเข้าใจว่าแบบนั้น มองผู้หญิงที่ก้มหน้าอยู่ อย่างสงสัย ผู้หญิงคนนี้เหรอที่จะมาขโมยลูกของเพื่อนเธอ

“เรื่องเข้าใจผิดอะปราย แล้วนี่พิธีล่ะ” อารยามองเจ้าสาวที่ควรจะอยู่ด้านใน ตอนนี้พิธีฉลองมงคลสมรสกำลังดำเนินอยู่ เธอกับคุณนิษที่เป็นบ่าวสาว ออกมาทำอะไรที่นี่

“ช่างหัวพิธีก่อนไหม ลูกหายตั้งสองคน ใครมันจะไปใจเย็นยืนเฉยอยู่ได้”

ปณิธานเบ้ปากให้กับคำพูดของเจ้าสาวตัวเอง หาเรื่องหนีออกมาเอง ยังจะไปโบ้ยว่าออกมาตามหานคินทร์กับคิรินอีก

“ปราย คนนี้เขาเอาของขวัญมาให้ปราย” อารยาเดินไปคว้าข้อมือเล็กของลูกสาวมาจับไว้ ปล่อยให้คนที่เคยเป็นเพื่อนตัดสินใจเอง ว่าควรจะยืนเฉยอยู่อย่างนั้น หรือควรจะทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

“คือเราเอาของขวัญมาแสดงความยินดี แต่ขอโทษนะ ของข้างในคงพังหมดแล้ว”

ลรินถือกล้องที่สภาพไม่ดีเท่าไหร่ขึ้นมาถือ เดินมายืนตรงหน้าเจ้าสาว สีหน้าดูไม่ได้ เพราะกลั้นน้ำตาไว้อยู่

“แค่มาก็ขอบคุณแล้ว”

ปัญณิสาคว้าของขวัญมาถือไว้ ยื่นกล่องให้สามีที่จดทะเบียนเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อเช้าถือไว้ คว้ามือเพื่อนไปจับ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาลากเข้าไปในงาน

“เดี๋ยว! ปราย เราไม่กล้าเข้าไปหรอก ปล่อยเราเถอะนะ เราจะกลับแล้ว” ลรินร้องเสียงหลง เธอไม่กล้าเสนอหน้าอยู่ที่นี่นานหรอก เดี๋ยวเสี่ยขุนที่ยืนอยู่ตรงนั้น จะดุเอา

“อย่างน้อยก็ถ่ายรูปกันก่อน” ปัญณิสาเดินไปหยุดหน้าซุ้มดอกไม้ที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงาม สำหรับถ่ายรูป มองคนทั้งหมดที่เดินตามมา ก่อนจะพยักหน้าหน้าขึ้นลง

“ไปสิลูก”

คิรินมองเหมือนขออนุญาต อารยาจึงเอ่ยปากให้ลูกสาวไปร่วมถ่ายด้วย ซ้ำยัยหนูของเธอ ยังคว้ามือเธอไปยืนอยู่ข้างๆ โดยมีลรินอยู่ตรงกลาง และคิรินอยู่ด้านหน้าคนทั้งหมด

“จะถ่ายไหมคะ”

อารยาถามลูกชายที่ยืนลังเล นคินทร์เดินเข้ามายืนข้างน้องสาวฝาแฝด จับมือกันไว้ เตรียมตัวยิ้มให้กล่องที่คล้องอยู่ในคอคนเป็นพ่อ

“จะถ่ายไหมคุณ”

ปัญณิสาถามสามีที่เป็นเจ้าบ่าว ปณิธานเดินมายืนข้างๆ ไม่ได้ยิ้ม ยืนทำหน้านิ่งๆ ไม่ต่างกับพี่ชายที่ถือกล้องเตรียมถ่าย

“1 2 3”

แชะ! แชะ! แชะ!

อัครราชกดถ่ายรัวๆ โฟกัสสายตาให้มองเพียงแค่ลูกทั้งสอง เขาไม่รู้ว่าเธอกลับมาเพียงเพื่อแสดงความยินดีอย่างที่พูดหรือเปล่า ถ้าคิดจะทำอะไรอีก คราวนี้เขาไม่ปล่อยไว้แน่

“ขอบคุณนะ เรากลับแล้ว”

ลรินไม่กล้ายิ้ม ขยับตัวถอยห่าง อย่างกลัวทุกคนรังเกียจ หมุนตัวเดินออกไป ก้าวท้าวยาวๆ แต่กลับไปไหนได้ไม่ไกล

“คุณน้า ขอบคุณนะคะสำหรับของขวัญวันเกิด” คิรินชูของขวัญวันเกิดที่เป็นกำไรแขนขึ้นสูง ของขวัญวันเกิดอายุครบห้าขวบ จากคุณน้าที่แม่เอารูปให้ดูทุกครั้งที่ได้ของขวัญ

ลรินทรุดตัวลงบนพื้น ให้ตัวสูงเท่ากันกับหนูน้อย เธอไม่รู้ว่าเพื่อนเล่าเรื่องตัวเองว่ายังไงบ้าง เด็กตรงหน้าถึงได้มีท่าทีแบบนี้ แต่เธอดีใจมาก

“ถ้าไม่มีที่ไป กลับมาอยู่ที่ไทยก็ได้นะ”

อารยาพูดพร้อมกับเดินไปใกล้ ลรินได้รับบทเรียนอย่างหนักหนาสาหัส ใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศด้วยความยากลำบากมาตลอด ที่นั่นลรินไม่มีใคร ถ้าเธอกลับไป อารยาก็รู้สึกเป็นห่วง

แต่ทำเพราะรู้สึกสงสาร ลรินตั้งใจกลับตัวเป็นคนใหม่ ใช้ชีวิตอยู่อย่างลำบาก ทั้งๆที่รู้ว่านั้นคือสิ่งที่เสี่ยกระทำกับเธอ

เสี่ยขุนเขาไปแทรกแซงการใช้ชีวิตของเธอทุกอย่าง พอเธอจะสบายหน่อย เสี่ยก็บีบให้เธอจนหนทาง ทุกอย่างเพื่อดัดนิสัย และเพื่อให้เธอเข้าใจ ว่าไม่มีใครมีความสุขได้ง่ายๆถ้าไม่พยายาม ลรินเองก็คงรู้ แต่ไม่เคยปริปากบ่นอะไร ได้แต่ก้มหน้ารับผลของการกระทำในอดีต ใช้ชีวิตโดยมีเสี่ยให้บททดสอบตลอดหกปีที่ผ่านมา

“เสี่ยกับไอซ์ให้อภัยเราบ้างหรือเปล่า”

ขอโทษนะ ที่ทำให้ลำบากมาตลอดหกปี” อารยาขอโทษเพราะรู้สึกผิดจริงๆ ถ้าสามีไม่ทำแบบนั้น

“เราขอโทษนะ”

เวลาที่โดนไล่ออกจากงาน ทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังไปได้ดี มันเป็นอยู่แบบนั้นจนเธอเริ่มเข้าใจ ว่าเสี่ยคงไม่ปล่อยเธอไปแน่ๆ จึงก้มหน้าก้มตาทำสิ่งที่ตัวเองทำได้มาตลอดหกปี โดยไม่ปริปากบ่นอะไร

“จ๊ะ”

อารยารับคำขอโทษด้วยรอยยิ้ม เดินจับมือเจ้าสาวเข้าไปในงาน โดยมีคนทั้งหมดเดินตามเข้าไป เหลือทิ้งไว้เพียงลริน และหิรัญที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

“จะไปส่ง” หิรัญพูดขึ้น เมื่อถูกทิ้งให้อยู่กับผู้หญิงที่ยืนร้องไห้ สภาพแบบนี้ให้กลับไปเองคงไม่ไหวแน่

“ไม่เป็นไรค่ะ” ลรินพูดจบก็หมุนตัวออกเดิน โชคดีเหลือเกินที่เก็บเงินได้ทัน ถ้าเธอไม่ตัดสินใจมา เธอคงไม่มีโอกาสได้ยิ้มแบบวันนี้

คอยมองหลังตลอด ว่าเธอเดินตามมาด้วยไหม หวังว่าไม่ต้องจับใส่กุญแจมือ แล้วลากขึ้นรถอะนะ เขาถนัดแต่แบบนั้นซะด้วยสิ

ลรินเดินตามไปขึ้นรถเงียบๆ พยายามเงียบที่สุด เพื่อไม่ให้คนตีหน้ายักษ์รำคาญ ไม่กล้าบอกเขาว่าเธอมีที่ๆอยากจะไป

อัปเดต ตอนพิเศษ 4 ของ เมียเสี่ย โดย มังกรเล่นน้ำ

ด้วยนวนิยายชื่อดัง เมียเสี่ย ของ มังกรเล่นน้ำ ที่ทำให้ผู้อ่านหลงรักทุกคำไปที่บท ตอนพิเศษ 4 ผสมกับปีศาจพล็อต บทต่อไปของซีรีส์ เมียเสี่ย จะวางจำหน่ายในวันนี้หรือไม่
คีย์: เมียเสี่ย ตอนพิเศษ 4