ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 115

“เฝ้าประตูใดกัน?” หลิวอวิ๋นเซียงเอ่ยถามพลางอมยิ้ม

จิ่นเยียนกล่าวอย่างหมดคำพูด “ก็ประตูเมืองหลวงน่ะสิเจ้าค่ะ บ่าวไปแอบดูมา ท่านผู้นั้นนั่งจิบน้ำชาอยู่ในศาลา ดูยังไงก็ไม่เหมือนนายทหารเฝ้าประตู เหมือนคนไปดูงิ้วมากกว่า”

“มีเขาอยู่ ประตูเมืองหลวงก็ปลอดภัยแล้ว”

จิ่นเยียนถอนหายใจ “จากแม่ทัพค่ายใหญ่ชานเมืองขั้นสอง ลดลงมาเป็นทหารเฝ้าประตูไร้บรรดาศักดิ์ ช่างแตกต่างยิ่งนัก”

“เจ้าสงสารเขาหรือ?”

“บ่าวกลัวว่าเรือนตะวันออกกับบ้านสามจะมาหาเรื่องท่านเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มจาง ๆ “จะกลัวอะไร พวกเขายิ่งอยากให้มาหาเรื่องข้ามากเท่าไหร่ยิ่งดี หน้าที่ส่งมาให้เองแบบนี้ ไม่ตบก็เสียเปล่า!”

วันนี้เป็นวันจัดงานเลี้ยงฉลอง ในจวนจึงเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติมากมาย หลิวอวิ๋นเซียงในฐานะฮูหยินบ้านสามจึงต้องปรากฏตัวด้วย

“จิ่นเยียน เอาชุดกระโปรงสีทับทิมตัวนั้นมา”

ชุดที่นางชอบใส่ก่อนออกเรือน แต่งเข้าจวนโหวมาก็ไม่ได้ใส่เลย จนเมื่อไม่กี่วันก่อนจิ่นเยียนเพิ่งรื้อออกมาแก้ไขช่วงเอวให้

จิ่นเยียนกล่าวอย่างดีใจ “วันนี้อากาศดี ชุดนั้นเหมาะที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม “อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นวันมงคล”

จิ่นเยียนเบะปาก “มงคลของจวนโหว มิใช่มงคลของเราเสียหน่อย”

“ของเราก็มีมงคลเหมือนกัน”

“มงคลอะไรหรือเจ้าคะ?”

“รอดูก็แล้วกัน”

เมื่อใกล้ถึงเวลา หลิวอวิ๋นเซียงจึงพยักหน้าให้จิ่นเยียนพยุงตนออกไป

พอมาถึงประตูเรือน ก็เห็นท่านแม่เดินมาแต่ไกล

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย จวนโหวส่งบัตรเชิญไปจวนรองเสนาบดีกรมพิธีการด้วยหรือ เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่อง?

“เป็นฮูหยินเจ้าค่ะ” จิ่นเยียนพูดกระซิบ

เห็นสีหน้าฮูหยินรองเสนาบดีที่แดงก่ำด้วยโทสะ จิ่นเยียนก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้าง

ฮูหยินรองเสนาบดีขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อน โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

เมื่อครั้งคุณชายรองยังมีชีวิตอยู่ เขาก่อเรื่องวุ่นวาย ฮูหยินก็ใช้ไม้ตี ไม่ให้ร้องขอชีวิต หากอ้อนวอนสักคำ ฮูหยินก็จะตีเพิ่มอีกสิบไม้ จนเมื่อใดที่ก้นแตกเนื้อเลือดไหล ฮูหยินจึงจะยอมหยุด

แต่ในยามนั้น ฮูหยินยังรักและเอ็นดูคุณหนูอยู่มาก โทษหนักสุดก็แค่กักบริเวณ แต่พอคุณชายรองสิ้นชีพไป ฮูหยินก็ชิงชังคุณหนูขึ้นมา

หลิวอวิ๋นเซียงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาท่านแม่

“ท่านแม่...”

ฮูหยินรองเสนาบดีที่กำลังคุกรุ่นด้วยโทสะ ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของบุตรสาวโดยพลัน

“เจ้าลูกทรพี! ออกไปให้พ้น!”

หลิวอวิ๋นเซียงโค้งคำนับมารดา “ท่านกับท่านพ่อให้กำเนิดและเลี้ยงดูข้ามา ข้าขออภัยท่านทั้งสอง ถือเสียว่าไม่มีลูกคนนี้เถิด”

กล่าวจบ หลิวอวิ๋นเซียงก็สูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าผ่านฮูหยินหลิวมุ่งหน้าออกไป

จิ่นเยียนเหลียวหลังมองไม่หยุด “คุณหนู ท่านใยไม่บอกกล่าวให้ฮูหยินเข้าใจเจ้าคะ หากนางรู้ต้นสายปลายเหตุ ย่อมต้องเห็นใจท่านแน่”

“เห็นใจหรือไม่ เห็นทีจะไม่สำคัญแล้ว ขอเพียงหลังจากข้าตายไป ท่านทั้งสองอย่าได้โศกเศร้าเสียใจไปกับลูกอกตัญญูเช่นข้าก็พอ”

จิ่นเยียนส่ายหน้า “คุณหนูอย่าได้มองโลกในแง่ร้ายไปเลย ท่านกินยาของหมอชวีแล้ว ตอนนี้ร่างกายก็ดีขึ้นมาก ย่อมต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้แน่เจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม มิได้เอ่ยวาจาใด

แท้จริงแล้วก็แค่ฤทธิ์ยาแรงไปหน่อย ดื่มยาพิษดับกระหาย เพียงแต่ช่วยให้ดีขึ้นชั่วคราวเท่านั้น

ขณะเลี้ยวผ่านเฉลียง นางก็ได้ยินเสียงเหล่าสตรีคุยกันอยู่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้กลางลานบ้าน

“พวกเจ้าได้ยินกันรึยัง ว่าหลิวซื่อแอบคบชู้กับชายอื่นมานานแล้ว เด็กในครรภ์ก็เป็นลูกของชู้”

“เรื่องนี้ใคร ๆ ในเมืองหลวงก็รู้กันทั้งนั้น แต่ข่าวลือก็คือข่าวลือ ไว้ใจได้แค่ไหนกัน”

“เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเห็นหลิวซื่อที่ร้านขายเครื่องหนังที่เพิ่งเปิดใหม่ ท้องของนางใหญ่โตมาก คงจะประมาณห้าหรือหกเดือนแล้ว ในขณะที่เซี่ยสามกลับมาที่นี่ได้แค่สองเดือนกว่าเท่านั้น เรื่องนี้มันชัดเจนอยู่แล้ว”

“ได้ยินมาว่าเซี่ยสามได้รับบาดเจ็บสาหัส และพักรักษาตัวอยู่ที่ชานเมืองตลอด”