ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 120

“หา? นางมีเรื่องบาดหมางกับท่านรึ?”

“อืม มีสิ”

“แล้วในชามน้ำนี่จะใส่อะไรลงไปหน่อยหรือไม่?”

“ไม่ต้อง!”

“ตกลงกันแล้วนะเรื่องซาลาเปาเนื้อ”

“กินให้อิ่มไปเลย”

ขอทานเล็งเป้าหมายไปที่หลี่จื่อเหอ ตักน้ำจากบึงข้างทางจนเต็มชาม แล้วรีบสาวเท้าตรงไปหานาง จากนั้นก็แกล้งทำเป็นสะดุดขา ทำน้ำในชามสาดโครมเข้าใส่ใบหน้าของนางจนหมดไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

“อ๊า!” หลี่จื่อเหออุทานออกมา

หลี่จื่อเหอมีสาวใช้เดินเคียงข้าง และบ่าวชายสองคนเดินตามหลัง เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างก็ตั้งตัวไม่ทัน

“โอ้ คุณหนู ขอโทษด้วย ข้าจะเช็ดให้ท่านเอง!” ขอทานล้วงผ้าเช็ดหน้าสีดำมันขลับออกมาจากอก แล้วพุ่งเข้าหาหลี่จื่อเหอ

“อย่าให้เขาแตะต้องตัวข้า!” หลี่จื่อเหอโมโหจนแทบเสียสติ ร้องตะโกนสั่งบ่าวข้างกาย

เด็กรับใช้สองคนรีบพุ่งเข้าไป จับตัวขอทานคนนั้น คนหนึ่งอยู่ซ้าย คนหนึ่งอยู่ขวา แล้วเหวี่ยงลงพื้น

ขอทานร้องโอดโอย กลิ้งไปมาบนพื้นสองสามตลบ แล้วลุกขึ้น พนมมือวิงวอนว่า “ขออภัย ขออภัยจริง ๆ ท่านผู้สูงศักดิ์อย่าถือสาคนอย่างข้าเลย!”

หลี่จื่อเหอเป็นคนใจร้อน โกรธที่ขอทานมาขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของนาง จึงไม่คิดจะปล่อยไปง่าย ๆ นางสั่งบ่าวสองคนข้างกายว่า “ลากตัวเขาไปที่เปลี่ยว แล้วซ้อมให้หนัก!”

พอได้ยินดังนั้น หลิวอวิ๋นเซียงก็ขมวดคิ้ว มองขอทานด้วยความสงสาร นางกำลังจะเข้าไปช่วย ทันใดนั้นลู่ฉางอันก็เดินออกมาจากด้านใน

“คุณหนูหลี่ เขาคงไม่ได้ตั้งใจ ขอท่านอภัยให้เขาเถิด”

สาวใช้ข้างกายหลี่จื่อเหอกระซิบกระซาบนางเบา ๆ หลี่จื่อเหอจึงรีบเปลี่ยนสีหน้า ฝืนยิ้มออกมา “ที่แท้ก็ท่านซื่อจื่อ ข้า... วันนี้ข้าคงไม่สะดวกแล้ว”

“ไม่เป็นไร”

ลู่ฉางอันโบกมือ ปราดเข้าไปประคองขอทานผู้นั้นขึ้น “ท่านลุง ท่านไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”

“มะ ไม่ ข้าเป็นคนผิดเอง”

“ท่านไปก่อนเถิด”

“ได้ ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือขอรับ”

ขอทานรีบวิ่งจากไป ลู่ฉางอันหันกลับมาพยักหน้าให้หลี่จื่อเหอเล็กน้อย “คุณหนูหลี่ อากาศเย็นแล้ว ท่านกลับจวนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

กล่าวจบ เขาก็เดินออกไป

หลี่จื่อเหอใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม อยากจะร้องเรียกหยุดลู่ฉางอันแต่ก็เอ่ยไม่ออก ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความโมโห

เห็นลู่ฉางอันกำลังจะเดินมา หลิวอวิ๋นเซียงรีบดึงจิ่นเยียนไปทางประตูตะวันตก

ด้านนอกประตูตะวันตก ขอทานผู้นั้นกำลังรอคอยนางอยู่

นางพาเขาไปยังร้านซาลาเปาบนถนนสายยาว ซาลาเปายังนึ่งไม่เสร็จ ต้องรอสักหน่อย ทั้งสองจึงนั่งลงด้านนอก

“ท่านก็นั่งลงเถิด” หลิวอวิ๋นเซียงผายมือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้าม

ขอทานเอ่ยอย่างเกรงใจ “ข้าสกปรกนัก เกรงว่าท่านจะรังเกียจ”

หลิวอวิ๋นเซียงตั้งสติได้ ลุกขึ้นย่อกายคำนับลู่ฉางอัน

“ซื่อจื่อ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเจ้าคะ”

ลู่ฉางอันพยักหน้า “เมื่อครู่เห็นแต่ไกล ที่แท้ก็คือฮูหยินสามจริง ๆ ท่านกับท่านลุงท่านนี้...รู้จักกันรึ?”

หลิวอวิ๋นเซียงรีบส่ายหน้า “นั่งร่วมโต๊ะกันเท่านั้น”

“ข้าเห็นท่านทั้งสองดูเหมือนจะสนทนากันถูกคอ”

หลิวอวิ๋นเซียงเชื้อเชิญลู่ฉางอันให้นั่งลง พลางกล่าวว่า “ท่านลุงท่านนี้ผ่านโลกมามาก มีเรื่องราวมากมาย พูดจาขบขัน แม้เราจะไม่สนิทกัน แต่ก็คุยกันได้ง่าย”

เมื่อเห็นลู่ฉางอันนั่งลงแล้ว ขอทานก็ทำท่าจะลุกขึ้น “ข้าอิ่มแล้ว ไม่รบกวนท่านทั้งสองแล้ว”

ลู่ฉางอันรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย “ข้าทำให้ท่านอึดอัดหรือไม่?”

“ไม่เลย ไม่เลย ข้าอิ่มแล้ว ต้องไปหาอาหารมื้อต่อไป ข้ายุ่งอยู่”

หลิวอวิ๋นเซียงรีบกล่าวว่า “ท่านเอาซาลาเปาไปสักซึ้งเถิด”

ขอทานโบกมือ “การเป็นขอทานต้องมีชีวิตที่ไม่แน่นอน มิเช่นนั้นก็ไม่คู่ควร”

นี่มันตรรกะวิบัติอะไรกัน แต่ในเมื่อขอทานไม่ต้องการ หลิวอวิ๋นเซียงก็จะไม่ทำให้เขาลำบากใจ

หลิวอวิ๋นเซียงแอบมองลู่ฉางอัน เห็นสีหน้าเขาดูเป็นปกติ ดูเหมือนจะไม่ได้สงสัยอะไร นางจึงค่อยโล่งใจขึ้น

“ซื่อจื่อ ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับท่านที่สอบได้จอหงวนเลย น่าเสียดายที่ข้าดื่มเหล้าไม่ได้ ไม่เช่นนั้นข้าจะต้องชนแก้วกับท่านสักสองสามจอก”

ลู่ฉางอันยิ้มอย่างเขินอาย “ข้าใช้แท่นฝนหมึกที่ฮูหยินสามให้ข้าในการสอบ”