ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 132
ทำไม?
หลิวอวิ๋นเซียงคิดว่าทำไมก็หันขวับไปมองเหยียนมู่ “ข้าถูกพิษไป๋มู่ ก็เป็นฝีมือของฮองเฮาเหมือนกันหรือ?”
เหยียนมู่ไอรุนแรงสองครั้ง เลือดสีแดงเปื้อนปกเสื้อแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็กให้เขา และผ้าเช็ดหน้าเปียกชุ่มอย่างรวดเร็ว
“ทำไมนางต้องทำร้ายลูกของพวกเรา? ทำไม?” หลิวอวิ๋นเซียงเช็ดอย่างลนลานไปพลาง ถามซ้ำ ๆ ไปพลาง
เหยียนมู่จับมือของหลิวอวิ๋นเซียงเอาไว้ ถอนหายใจยาวว่า “ออกจากเมืองเซิ่งจิง......ยิ่งไกลยิ่งดี......”
หลิวอวิ๋นเซียงส่ายหน้า “ข้าไม่เชื่อฟังท่าน”
“ไม่ฟังก็ต้องฟัง!”
“……”
ในเวลานี้จิ่นเยียนมองไปข้างนอกอุทานตกใจว่า “นี่ไม่ใช่ทางกลับเมืองหลวง!”
หลิวอวิ๋นเซียงรีบหันไปมอง รถม้าออกจากถนนหลวงแล้ว มุ่งหน้าไปทางแยกเล็ก
โชคดีที่เดินทางไม่ไกล รถม้าจอดอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง ขอทานแบกเหยียนมู่ลงมา วางบนกองหญ้าในบ้าน
“ท่านเฝ้าเขาเอาไว้ ข้าจะไปหายาถอนพิษให้เขา”
พูดประโยคนี้จบ ขอทานคนนั้นก็ออกไปแล้ว
หลิวอวิ๋นเซียงให้จิ่นเยียนไปต้มน้ำมา นางไปหยิบหมอนใบหนึ่งจากบนรถม้า ยกศีรษะของเหยียนมู่ให้เขานอนบนหม่อม
สติเขาเริ่มสับสนแล้ว แต่สายตายังคงมองตามนางอยู่ เหมือนยังมีอะไรไม่วางใจ
หลิวอวิ๋นเซียงโน้มตัวเข้าไป เขายื่นมือจับศีรษะของนาง ให้หน้าผากของนางชนเขา
“ไม่ต้องทำ......ว่าทำไม......”
“ทำไม?”
“เด็กดี อย่าถามเลย”
“อย่างนั้นท่านห้ามตาย”
“เมื่อก่อนข้าไม่อยากอยู่ ไร้ความหมาย แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากตายจริงๆ”
หลิวอวิ๋นเซียงประคองใบหน้าของเขาเหยียนมู่ ใช้จมูกดันเขา จูบที่มุมปากเขา นางไม่ได้ร้องไห้ เพราะนางคิดว่าเขาจะไม่ตาย
ตามวิถีของชาติก่อน เขายังมีเวลาหลายปี แต่นางไม่แน่ใจจะเพราะนางเกิดใหม่ เปลี่ยนเปลี่ยนเส้นทางนี้หรือไม่
“ข้าตายแล้ว......เจ้าต้องออกจากที่นี่.....ทันที.....อย่าให้คนในวังหาตัวเจ้าเจอ......อย่าให้คนของหน่วยสืบตงชางหาเจ้าเจอ......ออกเมืองไปสามสิบลี้ รอมู่จิ่น......ที่โรงเตี๊ยมซิ่งหลิน......”
“เหยียนมู่……” หลิวอวิ๋นเซียงไม่อยากร้องไห้ แต่สุดท้ายนางก็ร้องไห้ ไม่อยากปวดใจแต่สุดท้ายก็ปวดใจมาก
ชาตินี้ เขาไม่ได้ให้ความรักแก่นาง แต่เอาชีวิตให้นางแล้ว
“รับปากข้า......เจ้ากับลูก.......จะไม่กลับเมืองเซิ่งจิงมาอีก”
“ท่านไม่บอกอะไรกับข้าเลย แบบนี้ยุติธรรมกับข้าหรือ?”
“ขอโทษ……”
หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มเศร้า “ช่างเถอะ เหมือนท่านจะลืมไปแล้วว่าข้าก็มีชีวิตได้อีกไม่นานแล้ว”
เหยียนมู่หอมแก้มของหลิวอวิ๋นเซียง “อย่างนั้นข้าก็จะไม่ไปเกิด รอเจ้าอยู่ข้างล่าง”
“อย่าเลย ข้าไม่อยากพบท่านที่ข้างล่าง”
จู่ ๆ ข้างนอกก็เกิดพายุ ไม่นานฝนก็ตกลงมาแล้ว
นางถอยต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนจะซ่อนอยู่กลางสายฝน.....
“เขายังหายใจอยู่!” ซ่างกวานซวีตะโกนเสียงดัง จากนั้นยื่นมือไปที่คนด้านหลัง “รีบเอายาถอนพิษมา!”
หลิวอวิ๋นเซียงตัวอ่อนโชคดีที่จิ่นเยียนพยุงเอาไว้ ถึงไม่ล้มไปที่พื้น นางมองไปรอบ ๆ ดึกมากแล้วมองถนนไม่ชัดไม่มีทางให้หนีแล้ว
ถ้าเหลือแค่นางคนเดียว จะผ่านคืนนี้ไปได้จริงหรือ?
นางสูดลมหายใจลึก ๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปในบ้าน
ซ่างกวานซวีป้อนยาถอนพิษให้เหยียนมู่กินหนึ่งเม็ด ตอนหันมามองหลิวอวิ๋นเซียงก็ขมวดคิ้วแน่นหลายส่วน
“เขาอยากใช้ชีวิตของเขาแลกชีวิตของพวกเจ้าสองคน”
หลิวอวิ๋นเซียงก้มหน้า “ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
“เจ้าต้องรู้”
“รู้อะไร?”
“หากเขาตาย พวกเจ้าสองคนไม่รอดแน่นอน!”
ซ่างกวานซวีพูดตบก็จากไปอย่างรวดเร็ว
หลิวอวิ๋นเซียงรีบเดินไปข้างกายเหยียนมู่ใช้มือจับชีพจรของเขา แม้ว่าจะเบามากแต่ก็มีอยู่
ความกังวลใจของนางในที่สุดก็เบาลงแล้ว
ตอนที่ฟ้าใกล้สว่าง หน่วยสืบตงชางมาพาตัวเหยียนมู่ไปแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงและจิ่นเยียนกลับจวนหลังจากนั้นไม่กี่วัน นางก็ให้จื่อจินไปสืบ แต่ไม่มีข่าวเกี่ยวกับเหยียนมู่เลย
ฮูหยินเฒ่าได้รับคำสั่งของฮองเฮา หลอกให้นางไปวัดฮุ่ยอัน หลิวอวิ๋นเซียงถามนางก็ไม่ปฏิเสธ
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน