ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 131

หลิวอวิ๋นเซียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เงยหน้ามองทางลู่ฮองเฮา นางมองหลิวอวิ๋นเซียงระหว่างคิ้วมีความดูถูกเล็กน้อย ตอนสบตามองไปที่ท้องนูนของนางก็หนักอึ้ง

“เจ้าเหมือนกับนางอยู่บ้างจริง ๆ จะให้ข้าบอกก็เหมือนแค่หนึ่งถึงสองส่วนเท่านั้น เจ้าสวยและยั่วยวนผู้ชายเก่งกว่านาง”

หลิวอวิ๋นเซียงก้มหน้าจะตอบไม่ได้และไม่กล้าตอบ

“ถึงแม้จวนจิ้งอันโหวไม่ได้ใหญ่โตเหมือนอดีต แต่หน้าตายังอยู่ เจ้าเป็นฮูหยินสามในจวน แต่กลับท้องลูกของชายอื่น ข้าจะกำหนดโทษสำส่อนให้เจ้า เจ้ามีอะไรจะพูดไหม?”

หลิวอวิ๋นเซียงกำหมัดแน่น ให้จิ่นเยียนประคองคุกเข่าลง “ฮองเฮาโปรดตรวจสอบ หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ”

“ข้ารู้เรื่องเจ้ากับเจ้าเจ็ดเป็นอย่างดี”

หลิวอวิ๋นเซียงเม้มปาก ฮองเฮาคนหนึ่งทำไมถึงรู้เรื่องแย่ของนางกับเหยียนมู่ได้?

แต่ถึงจะรู้ดี เรื่องแบบนี้ฮองเฮาก็ไม่จำเป็นต้องออกหน้ากระมัง ยังกำหนดโทษสำส่อนอะไร นอกจากฮองเฮาคิดจะเล่นงานนาง แต่นางไม่มีความแค้นอะไรกับฮองเฮา......

“เจ้าไม่ควรเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ แต่เจ้ากลับเก็บไว้แล้ว”

“ฮองเฮา หม่อมฉันไม่เข้าใจความหมายของท่านเพคะ”

ตอนที่หลิวอวิ๋นเซียงกำลังมึนงง เจียงมามาคนนั้นยกน้ำชาถ้วยหนึ่งใส่ถาดเข้ามา

“ของที่ฮองเฮาประทานให้ท่าน ก็รีบดื่มเถอะ”

หลิวอวิ๋นเซียงมองถ้วยชาตรงหน้า จู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง รีบก้มตัวโขกศีรษะ “ฮองเฮาโปรดเมตตา หม่อมฉันแค่อยากคลอดเด็กคนนี้ ไม่ได้มีความคิดอื่น หม่อมฉันไม่รู้ฮองเฮามีประสงค์อะไร แต่หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเป็นปรปักษ์กับฮองเฮา”

ลู่ฮองเฮายิ้มเยาะ “หลิวซื่อ ข้าแค่ให้น้ำชาถ้วยหนึ่งให้เจ้า เจ้ากลัวขนาดนี้ทำไม?”

“ฮองเฮา หม่อมฉันรับที่ท่านประทานไม่ได้เพคะ”

“บังอาจ!”

หลิวอวิ๋นเซียงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา ตัวก็เริ่มเกร็งแล้ว

“ฮองเฮา บ่าวดื่มแทนคุณหนูของบ่าวเองเพคะ!” จิ่นเยียนจะแย่งชาถ้วยนั้น แต่ถูกเจียงมามาตบหน้าล้มไปที่พื้นแล้ว

“เจ้ามันตัวอะไร ก็คู่ควรกับชาที่ฮองเฮาประทาน”

“จิ่นเยียน!” หลิวอวิ๋นเซียงรีบประคองจิ่นเยียนขึ้น แต่เห็นมุมปากนางเลือดออกแล้ว

จิ่นเยียนเช็ดปากลวกๆ อยากจะปกป้องหลิวอวิ๋นเซียงแต่อาศัยตัวนาง มันเป็นไปไม่ได้เลยทำได้แต่เช็ดน้ำตาอย่างร้อนใจ

“คุณหนูจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”

หลิวอวิ๋นเซียงลูบจิ่นเยียน หายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง มองทางถ้วยชาถ้วยนั้น หรือวันนี้จะหนีไม่พ้นแล้วจริงๆ?

ตอนนางไม่รู้ควรทำอย่างไร มีคนหนึ่งมาอย่างรีบร้อน มีองครักษ์ขวางไว้ เขาก็พุ่งชนออกเดินเข้าไปแย่งถ้วยชาใบนั้นไป

“เหยียนมู่เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!”

เหยียนมู่หัวเราะแปลก ๆ เล็กน้อย “ฮองเฮา กระหม่อมเร่งมาคอแห้ง ชาถ้วยนี้ก็ให้กระหม่อมเถอะ”

ระหว่างที่พูด ตอนที่ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน เขาก็ยกดื่มหมดในรวดเดียว

“เหยียนมู่!” หลิวอวิ๋นเซียงตกใจ

“เจ้าเจ็ด!” ฮองเฮาหน้าเขียวไปในทันที

เหยียนมู่ดึงหลิวอวิ๋นเซียงขึ้นกอดเอาไว้ จากนั้นต้องเผชิญหน้ากับฮองเฮา

เหยียนมู่กดเลือดในปาก พยักหน้าให้ขอทาน รถม้าเคลื่อนที่เขาก้มหน้าหัวเราะเบาๆ

“พิษนี้ หมอแก้ไม่ได้แล้ว มีเพียงแค่ได้ยาถอนพิษมาถึงจะได้”

“แล้วทำอย่างไร?”

“รอ……”

“รอตายเรอะ?”

เหยียนมู่ยิ้มออกมาอีกครั้ง เห็นหลิวอวิ๋นเซียงร้อนใจจนตาแดงหมดแล้ว ยื่นมือลูบใบหน้าของนาง “ข้าไม่รอดแล้ว เจ้าอยากร้องก็รีบร้อง ข้ายังได้ยินเสียง”

หลิวอวิ๋นเซียงกัดฟัน “ท่านวางใจ ท่านตายแล้ว ข้าจะไม่ร้องไห้ออกมาแน่นอน”

“ใจดำ”

“ท่านรู้ว่าชาถ้วยนั้นมีพิษ ทำไมยังต้องดื่ม!” หลิวอวิ๋นเซียงโกรธจนอยากหยิกเขาให้ตายไปเลย

“เด็กดี อย่าโกรธเลย”

“เหยียนมู่!”

ในเวลานี้ เขายังทำท่าไม่สนใจอีก

หลิวอวิ๋นเซียงกัดริมฝีปาก นางไม่ใช่ไม่รู้ ฮองเฮาจะให้นางดื่มยาพิษตาย และลงมือเองไม่มีใครกล้าขัดขวาง และขัดขวางไม่ได้ เหยียนมู่ดื่มชาถ้วยนั้นแทนนางก็เท่ากับตายแทนนาง

แต่นางไม่เข้าใจ ทำไมฮองเฮาต้องการฆ่านาง

ไม่ใช่ เหมือนนางจะสนใจเด็กในท้องของตัวเอง