ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 81
“ดูเจ้าพูด.......”
“ออกมาพบหน้ากันสักครั้งไม่ได้หรือ? ถึงอย่างไรนี้ก็สามปีแล้ว”
เห็นแก่ที่ฮูหยินรองเสนาบดีนำเสบียงมาหนึ่งคันรถ ฮูหยินเฒ่าให้อวี้เหลียนไปเรียกคนมา
เพียงไม่นาน เซี่ยจื่ออันมาแล้วเห็นหลิวอวิ๋นเซียงก็ทำหน้าโมโห แล้วเห็นฮูหยินรองเสนาบดีก็ชักสีหน้าเหมือนกัน
“ท่านแม่มาแล้วหรือขอรับ”
ฮูหยินรองเสนาบดีไม่สนใจเขาทำหน้าแบบไหน รีบถามว่า “เจ้าอยู่ในสนามรบเห็นอวิ๋นเหิงไหม? เขาตามไปส่งเสบียงกับเจ้าไม่ใช่หรือ? เจ้ารอดกลับมาแล้วเขาล่ะ?”
เซี่ยจื่ออันไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องสงคราม หน้าดำพูดทันทีว่า “เรื่องยกทัพขึ้นเหนือราชสำนักตรวจสอบรอบแล้วรอบเล่าไม่ง่ายจะหยุดลง ท่านยังจะถามอีกรอบหรือ?”
“เซี่ยจื่ออัน!” หลิวอวิ๋นเซียงเรียกอย่างโมโห
“หลิวอวิ๋นเซียงเจ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าอีก......”
“ท่านตวาดแม่ข้าอีกครั้ง ข้ารับรองท่านต้องเสียใจ!”
เซี่ยจื่ออันหน้าเขียว หลิวอวิ๋นเซียงเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เขาไม่กลัวอยู่แล้ว เพียงแต่เบื้องหลังนางมีเหยียนมู่คนทรยศที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา
เขากัดฟันพูดว่า “เขาไม่ได้ไปส่งเสบียงกับข้า คงจะตายในหอกศัตรูถูกโยนศพไปกองรวมกันแล้วใช้ไฟเผาแล้ว”
“เจ้าเป็นพี่เขย ทำไมไม่ปกป้องเขาให้ดี?” ฮูหยินรองเสนาบดีถามเสียงดัง
เซี่ยจื่ออันขมวดคิ้ว “ข้ายังเอาตัวไม่รอด จะมีกำลังไปปกป้องเขาได้ที่ไหน!”
ฮูหยินรองเสนาบดีหัวเราะอย่างเกลียดชัง “เป็นความผิดข้า ตอนนั้นไม่ควรให้นางแต่งงานกับเจ้า นางก็จะไม่ส่งเสริมลูกชายข้าเดินทางตามพวกเจ้าไปทางเหนือแล้ว”
ฮูหยินรองเสนาบดีพูดจบก็เดินออกไปอย่างวิญญาณออกจากร่าง
เห็นแม่เป็นแบบนี้ ถึงแม้หลิวอวิ๋นเซียงจะรู้สึกน้อยใจ แต่ยังคงหยิบร่มวิ่งตามไป กางร่มให้แม่ตลอดทาง
“ท่านแม่รักษาตัวด้วย น้อง......”
“หุบปาก เจ้ายังมีหน้าพูดถึงน้องชายเจ้าอีก”
น้ำฝนตกบนใบหน้าหลิวอวิ๋นเซียง แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำตาหรือน้ำฝน นางเช็ดหน้าพยายามข่มเสียงสะอึกสะอื้น
“เสบียงคันนี้ ท่านเอากลับไปเถอะ สภาวะขาดแคลนอาหารนี้ไม่รู้เมื่อไรจะผ่านไป ลูกกลับบ้านไปเยี่ยมพวกท่านบ่อยๆไม่ได้ รู้ว่าพวกท่านมีเสบียง ลูกก็เบาใจลงแล้ว”
ฮูหยินรองเสนาบดีหยุดหันไปมองทางหลิวอวิ๋นเซียง “เสบียงคันนี้เป็นของที่เจ้าส่งมาที่จวนรองเสนาบดี”
หลิวอวิ๋นเซียงนิ่งไป “ข้าเป็นห่วง......”
“พวกเราไม่กินเสบียงของเจ้า!”
“……”
ฮูหยินรองเสนาบดีผลักร่มที่หลิวอวิ๋นเซียงกางให้ “จวนโหวจะหย่ากับเจ้า พวกเราไม่สน แต่เจ้าถูกหย่าแล้วอย่ามาหน้าประตูจวนรองเสนาบดีข้า พวกเราทนขายหน้าไม่ไหว!”
สองคนนายบ่าวคุยกัน ประตูลานบ้านก็ดังขึ้น
จิ่นเยียนขมวดคิ้ว “เพิ่งสงบไปสองวัน พวกเขาคิดจะทำอะไรอีกแล้ว!”
“เจ้าไปเปิดประตูเถอะ” หลิวอวิ๋นเซียงพูดเสียงหนัก
ได้ยินเสียงนี้แล้วนางรู้สึกหงุดหงิด
“ฮูหยินเฒ่า ฮูหยินพวกเรายังป่วยอยู่ท่านคิดจะทำอะไร?”
“จับสาวใช้คนนี้มัดเอาไว้ก่อน!”
หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินเสียงดังก็รีบลุกนั่ง ยังคงเวียนหัวขาเพิ่งแตะพื้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาแล้ว
ผู้นำคือฮูหยินเฒ่า ข้างกายนางยังมีเซวียซื่อและเซี่ยจื่ออัน ด้านหลังเป็นพ่อบ้านกับเด็กรับใช้หลายคน
เซวียซื่อเดินดูในห้องเห็นถ้วยนาทีวางบนโต๊ะ ก็ตาลุกวาวรีบยกขึ้นดมแล้วพูดว่า “นี่จะต้องเป็นยาบำรุงครรภ์แน่นอน!”
หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้วดูท่าจิ่นเยียนเป็นซื้อยาร้านยาข้างนอก ทำให้เรื่องที่นางท้องรั่วไหลออกไปแล้ว
ฮูหยินเฒ่ามองยาถ้วยนั้น ผลักออกหน้าบึ้งตึงเดินเข้าไปถามว่า “หลิวซื่อเจ้าท้องจริงหรือ?”
หลิวอวิ๋นเซียงก้มหน้าเงียบ ปิดไม่อยู่แล้วแต่จื่อจินไม่อยู่ จิ่นเยียนถูกมัด นางก็ป่วยลุกไม่ขึ้น ตอนนี้ยอมรับมีแต่จะเสียเปรียบ นางครุ่นคิดแต่หาวิธีดี ๆ ไม่ออก
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน