ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 80

หลิวอวิ๋นเซียงได้ยินก็ลืมตาขึ้นในทันที “ท่านแม่มาหรือ?”

“อยู่เรือนตะวันออกเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงรีบล้างหน้าหวีผม มีจิ่นเยียนกางร่มให้ รีบเดินไปทางเรือนตะวันออกแล้ว

“ฮูหยินค่อย ๆ เดินระวังลื่นล้มเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงมองท้องฟ้า “ทำไมฝนตกอีกแล้ว เพิ่งแดดดีสองสามวันเอง”

“ถนนเข้าเมืองยังซ่อมไม่เสร็จเลย”

เดินเข้าระเบียงทางเดิน หลิวอวิ๋นเซียงจัดเสื้อผ้าเดินผ่านห้องโถงไป

“ทำไมจู่ ๆ ท่านแม่ถึงมากัน?”

“บอกว่ามาส่งเสบียงเจ้าค่ะ”

หลิวอวิ๋นเซียงขมวดคิ้ว “จวนรองเสนาบดีเสบียงเยอะหรือ? เวลานี้ยังส่งเสบียงออกมา?”

จิ่นเยียนลังเลครู่หนึ่ง “เกรงว่าฮูหยินเฒ่าจะมีธุระหาท่าน ถึงไม่สะดวกมาหามือเปล่า”

หลิวอวิ๋นเซียงทำหน้าผิดหวัง แต่ไม่นานก็เก็บอารมณ์เปลี่ยนเรื่องว่า “เสบียงนั่นลากไปเรือนตะวันออก ทำให้ครอบครัวหน้าไม่อายนั้นเอาเปรียบแล้ว”

จิ่นเยียนถอนหายใจ “จริงเจ้าค่ะ”

มาถึงเรือนตะวันออกตอนผ่านห้องโถง นางเห็นถุงข้าวหลายถุงกองอยู่ตรงนั้น พ่อบ้านกำลังให้คนยกไปทางห้องครัว เห็นหลิวอวิ๋นเซียงเหมือนกลัวนางจะแย่ง รีบยืนขวางเอาไว้

หลิวอวิ๋นเซียงสูดลมหายใจลึกเดินไปทางบ้านหลัก

เพิ่งเดินถึงนอกประตู ได้ยินฮูหยินเฒ่าว่า “คลังเสบียงจวนโหวถูกเผา ประสบภัยชั่วคราว ไม่อย่างนั้นก็ไม่ถึงกับขอเสบียงของจวนรองเสนาบดีพวกเรา ตอนนั้นพวกเราสองบ้านเชื่อมสัมพันธ์ไมตรี เดิมทีข้าไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ ถึงอย่างไรจวนโหวสูงกว่าพวกเราจวนรองเสนาบดีมาก สามปีมานี้ พวกเราก็ดูแลลูกสาวเจ้าอย่างดี แต่ลูกสาวเจ้ากลับใจดำเถียงข้าที่เป็นผู้ใหญ่อยู่ไม่น้อย”

ฟังถึงตรงนี้ หลิวอวิ๋นเซียงเปิดประตูเดินเข้าไปแล้ว

“ท่านแม่พูดอะไร ข้าเถียงท่านตอนไหนกัน?”

หลิวอวิ๋นเซียงเดินเข้าไปชำเลืองมองฮูหยินเฒ่าคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วหันไปมองทางแม่ของตัวเอง

ชาติก่อนแม่จากไปเร็ว ชาตินี้ตั้งแต่เกิดใหม่นางก็ไม่เคยเจอแม่เลย คำนวณดี ๆ ก็เป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว หลิวอวิ๋นเซียงกลั้นน้ำตาทำความเคารพแม่

แม่สวมชุดยาวสีม่วงเข้ม ไม่ได้สวมเครื่องประดับเรียบง่ายและสุขุม แต่อายุสิบสี่ปีบนศีรษะเริ่มมีผมขาวแล้ว

“ท่านแม่ ควรเป็นข้ากลับไปเยี่ยมท่านที่จวน” นางพูดอย่างรู้สึกผิด

ไม่ใช่นางไม่กลับไป แต่ประตูใหญ่ของจวนรองเสนาบดีไม่เคยเปิดให้นาง

มารดามองนางเรียบ ๆ พูดอย่างเข้มงวดว่า “ข้าฝ่าฝนมาส่งเสบียงให้เจ้าถึงจวน แต่กลับถูกอบรมสั่งสอน เจ้าทำจวนรองเสนาบดีขายหน้าจริงๆ!”

“ฝันไปเถอะ!” ฮูหยินเฒ่าโกรธจนลุกขึ้นมาแล้ว

หลิวอวิ๋นเซียงหัวเราะเยาะ “จวนโหวท่านแต่ละคนสูงศักดิ์ จวนรองเสนาบดีข้าสู้ไม่ได้ เสบียงที่ส่งมาในสายตาพวกท่านเป็นเพียงของไร้ค่า ไม่กล้าขอให้พวกท่านลงตัวรับไว้ ทนหิวต่อไปเถอะ”

“จะ.......เจ้า” ฮูหยินเฒ่าโกรธจนสั่นไปทั้งตัว นางมองทางฮูหยินรองเสนาบดีชี้หน้าหลิวอวิ๋นเซียงแล้วพูดว่า “เจ้าเห็นรึยัง นี่ก็คือลูกสาวคนดีของบ้านเจ้า ข้าคำเดียว นางเถียงข้าแทงใจดำทุกคำ!”

“แม่สามี ข้ากำลังพูดเหตุผลกับท่าน......”

“หุบปาก!” ฮูหยินรองเสนาบดีลุกขึ้นง้างมือตบลงไป

เสียงดังเพียะ

หลิวอวิ๋นเซียงอึ้ง มองแม่อย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านแม่......”

“ตบได้ดี!” ฮูหยินเฒ่ารู้สึกดีขึ้นแล้ว “ผู้หญิงไร้เหตุผลแบบนี้ เจ้าจะเอากลับบ้านก็เอากลับไปเลย พวกเราไม่ต้องการ!”

ฮูหยินรองเสนาบดีหันไปมองฮูหยินเฒ่า “นางไม่รู้ความ ท่านอบรมสั่งสอนก็พอ แต่หากจะหย่าร้าง พวกเราจวนรองเสนาบดีก็ไม่ว่าอะไร ขอแค่คืนสินเดิมมาก็พอ”

ประโยคเดียว ทำให้ฮูหยินเฒ่าอวดดีไม่ขึ้นแล้ว

“จื่ออันกลับมาแล้ว จะหย่าหรือไม่ต้องให้เขาตัดสินใจ”

ฮูหยินรองเสนาบดีสั่นไหว “แม่ยายอย่างข้ามาถึงบ้าน เขาหลบซ่อนแบบนี้หมายความว่าไง?”