ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน นิยาย บท 83
“เยี่ยนอี๋เหนียง!” เซวียซื่อจำได้ก่อนแล้วตัวสั่น “เจ้า......เป็นคนหรือผี?”
ซือไท่กวาดตามองทุกคนสุดท้ายจ้องฮูหยินเฒ่า จากนั้นอ้าปากกระแอมเสียง ทันใดนั้นสุนัขดำตัวหนึ่งเข้ามาเห่าทุกคนในบ้าน
สุนัขตัวนั้นสูงถึงเอวคน แข็งแรงเหมือนหมีตัวหนึ่ง ชนเด็กรับใช้ที่หลบไม่ทันกระเด็นออกไป และมันอ้าปากกว้างกัดคอคนขาดได้
คนในบ้านตกใจเสียงดังโหวกเหวก นายบ่าวไม่มีสูงต่ำรีบวิ่งออกไป เวลาชั่วพริบตากลุ่มคนนั้นก็วิ่งไปไกลแล้ว
เซี่ยจื่ออันยังฝืนตะโกนอย่างแสดงอำนาจข้างนอก “หลิวอวิ๋นเซียง เจ้าเก็บของพรุ่งนี้เจ้า หนังสือหย่าส่งมาถึง เจ้ารีบไสหัวออกจากจวนโหวไป!”
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
เสียงสุนัขเห่า ข้างนอกก็เงียบไปในทันที
สุนัขตัวใหญ่เล่นงานคนเหล่านั้นเสร็จ หมุนตัวเดินไปทางพวกหลิวอวิ๋นเซียง เจ้าหนูห้าตกใจตัวสั่นไม่หยุดเบียดอยู่ในอ้อมกอดหลิวอวิ๋นเซียงตลอด
หลิวอวิ๋นเซียงกอดเจ้าหนูห้าเอาไว้ ถึงในใจจะกลัวเหมือนกัน แต่ว่าสุนัขใหญ่ตัวนี้วนรอบตัวนางก็นั่งอยู่ข้างตัวซือไท่อย่างเชื่อฟัง ยังเอียงหน้ามองนางจามหนึ่งครั้ง ดูลักษณะซื่อ ๆ ไม่ค่อยฉลาดนัก
หลิวอวิ๋นเซียงมองทางซือไท่พูดอย่างดีใจนิดๆ “ตอนที่ภูเขาถล่ม ทำให้อารามจื่ออวิ๋นพังลงมาโชคดีที่ท่านปลอดภัย”
ซือไท่มองนางนิ่งๆ หมุนตัวเดินออกไปแล้ว
สักพักต่อมา จิ่นเยียนวิ่งเข้ามายืนยันว่าหลิวอวิ๋นเซียงไม่เป็นไร ในเวลาที่นางถอนใจโล่งอกก็ร้องไห้อย่างโมโห
“จะรังแกคนแบบนี้ไม่ได้!”
หลิวอวิ๋นเซียงให้จิ่นเยียนประคองนางไปบนเตียง หลังจากนอนลงนางถึงหายใจสะดวก
“เจ้าไปต้มยาบำรุงครรภ์อีกสักถ้วยเถอะ เกิดเรื่องแบบนี้ข้ากลัวจะกระทบกระเทือนถึงทารกในครรภ์”
พูดถึงยาบำรุงครรภ์ จิ่นเยียนนึกออกแล้ว “ข้าอยู่ร้านยาเจอหลิ่วอีสาวใช้ของบ้านสามเรา ตอนนั้นบ่าวประหม่าไปจริงๆ ไม่ได้ระวังนางหยิบยาก็ไปแล้ว”
หลิวอวิ๋นเซียงเบาใจ “ตอนนี้หลิ่วอีรับใช้ใคร?”
“นางยังอยู่บ้านสาม หลายวันก่อนเจอนางบอกว่าทำงานที่เรือนของลี่เหนียง”
หลิวอวิ๋นเซียงหรี่ตาดูท่านางประเมินลี่เหนียงต่ำไปแล้ว หน้าตาใสซื่อ แต่เจ้าแผนการ นางรู้เรื่องนี้แล้วไม่ได้แสดงตัวตน แต่ปล่อยข่าวให้เซวียซื่อที่เกลียดตนเอง
เซวียซื่อโกรธออกหน้าออกตา แต่นางหลบดูความสนุกอยู่ในที่มืด และนั่งตำแหน่งของฮูหยินสามอย่างเสพสุข
“ตอนนั้นบ่าวคิดว่า แม้หลิ่วอีไม่ได้ติดตามพวกเรามาเรือนข้าง แต่ฮูหยินเมตตานางตลอดเลยไม่ได้ระวัง” จิ่นเยียนทั้งโกรธทั้งเสียใจ
เห็นท่าทางหลิวอวิ๋นเซียงเหนื่อยล้า จิ่นเยียนก็เงียบไม่พูดต่อ ให้เจ้าหนูห้าเฝ้าอยู่ที่นี่นางไปต้มยา
เจ้าหนูห้าเกาะขอบเตียง ดวงตากลมโตมองท้องของหลิวอวิ๋นเซียง
หลิวอวิ๋นเซียงยิ้มแล้วลูบศีรษะนาง “ในท้องแม่สามมีน้องแล้ว”
เจ้าหนูห้าเบิกตาโต “จริง ๆ หรือ?”
“อืม”
“แล้วเป็นพี่ชายหรือพี่สาวเจ้าคะ?”
“เจ้าชอบพี่ชายหรือพี่สาว?”
เจ้าหนูห้าคิดแล้ว “พี่สาว ข้าพานางเล่นได้”
หลิวอวิ๋นเซียงสูดลมหายใจลึก ๆ ตามเวลาที่ยาวนานสถานการณ์วิกฤตขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
จื่อจินเหนื่อยมาทั้งวัน หลิวอวิ๋นเซียงให้นางไปพักผ่อน
เพียงแต่จื่อจินเพิ่งออกไป ไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง
“พี่จิ่นไม่อยู่ในห้อง”
“อะไรนะ?”
หลิวอวิ๋นเซียงลุกขึ้นนั่ง “หาที่ลานบ้านหรือยัง?”
จื่อจินพยักหน้า “หาแล้วเจ้าค่ะ”
เรือนข้างนี้ไม่ใหญ่มาก ตะโกนเรียกอยู่มุมไหนก็ได้ยิน
หลิวอวิ๋นเซียงรีบลุกขึ้นให้จื่อจินประคองนางกำลังจะออกจากบ้านหลัก เจอจิ่นเยียนกลับมาจากประตูหลังตะวันตกพอดี
นางก้มตัวหากไม่มีแสงจันทร์ส่อง ยังคิดว่าเป็นขโมยแล้ว
“ไปไหนมา?” หลิวอวิ๋นเซียงถาม
จิ่นเยียนได้ยินเสียงก็ตกใจ รีบหันกลับไปเห็นหลิวอวิ๋นเซียง นิ่งไปก่อนจากนั้นก็รีบซ่อนของบางอย่างไว้ข้างหลัง
“ไม่ต้องซ่อนแล้ว ข้าไม่ได้ตาบอด”
จิ่นเยียนจนปัญญาทำได้แต่ก้มหน้าเดินมา หยิบของที่ห่อด้วยผ้าสีดำออกจากด้านหลัง เปิดออกทีละขั้นข้างในเป็นกล่องผ้ากล่องหนึ่ง
บทใหม่
ตอนฟรี
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้ามมิติรักขุนนางกังฉิน