คนเสเพล บทที่ 54

sprite

"จะไม่มีใครว่าจริงเหรอ" เธอเห็นแล้วว่าเขาเอาลูกไปที่บริษัทด้วยได้ แต่ถ้าเอาไปบ่อยๆ ก็กลัวคนจะว่าให้ได้ และยิ่งเขาเป็นถึงผู้จัดการแล้วด้วย แต่จะไม่เอาลูกมาด้วยก็ไม่ได้ เพราะพ่อกับแม่ยังไม่กลับกันมาเลย

"ก็บอกแล้วไงไม่มีใครว่าหรอก ใครเขาจะกล้าว่า ไม่ได้เอาลูกออกมาเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย" ทั้งสองคุยกันในขณะที่กำลังขับรถ

พอถึงบริษัททอรุ้งก็ส่งลูกให้กับดิน เพราะเธอคงเอาลูกเข้าไปในแผนกด้วยไม่ได้อยู่แล้ว

"ตอนเที่ยงแม่จะไปหานะคะ หนูอย่างอแงนะ"

ฟ้าใสมองตามหลังแม่ไปเพียงไม่นานเด็กน้อยก็เบะปาก เพราะรู้แล้วว่าแม่จะทิ้งไว้กับพ่อ

"แม่บอกว่ายังไงห้ามงอแงใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มอุ้มลูกพร้อมกับกระเป๋าเครื่องใช้สำคัญสำหรับลูกเดินเข้ามาในออฟฟิศ

"เสียดายจัง ผู้ชายแบบนี้ยังมีอีกไหม" หลายคนต่างก็มองตาม และอิจฉาแม่ของเด็กที่ได้พ่อของลูกแบบนี้ ผู้ชายธรรมดาจะให้อุ้มลูกมาที่ทำงานคงหาได้ยาก ยิ่งหล่อๆ แบบนี้แล้วด้วย

แผนกบี..

"วันนี้ผู้จัดการเอาลูกมาอีกแล้ว"

"อย่าพูดเสียงดังสิ" อีกคนสะกิดเพื่อนไว้ เพราะแม่ของเด็กคนนั้นทำงานในแผนกนี้

"แกว่าเขาเลิกกันทำไมวะ ก็ดูเขารักกันดีอยู่"

"ฉันไม่ได้ไปอยู่ใต้เตียงของเขาจะรู้ได้ไง"

"สงสารก็แต่หัวหน้าเรา ถ้ามองฉันแต่ทีแรก ก็ไม่ปล่อยให้อกหักแบบนี้หรอก" มันคือสิ่งที่ทุกคนนำมาคุยกันในวันนี้ ในแต่ละวันมีเรื่องให้คุยกันไม่ซ้ำอยู่แล้ว

เที่ยงวันเดียวกัน..

"หนูยังไม่นอนกลางวันเลยเหรอลูก กวนพ่อใช่ไหมเนี่ย" พอถึงเที่ยงทอรุ้งก็รีบมาหาลูกที่ห้องผู้จัดการ "ฉันว่าพาลูกกลับไปส่งที่บ้านดีกว่า" เพราะถ้าขับรถเร็วหน่อยก็คงจะกลับมาทำงานทัน

"เอาแกไว้นี่แหละ"

"แล้วนายมีเวลาทำงานเหรอ"

"มีสิ" เขาไม่อยากจะบอกเดี๋ยวเธอโวยวาย เพราะเขาแทบไม่ได้เอาลูกเลยด้วยซ้ำ ทั้งเลขา ทั้งพนักงานออฟฟิศ ต่างก็แย่งกันอุ้ม

พอถึงช่วงบ่ายโมง ทอรุ้งก็ต้องได้กลับมาที่แผนก แต่ก่อนจะกลับเธอกล่อมลูกนอนกลางวันแล้ว

นอกจากเรื่องงาน ภาณุก็ไม่ได้มาชวนเธอคุยอะไรอีกเลย เพราะเขารู้ตัวดีแล้วว่าคงสู้คนของเธอไม่ได้

เย็นวันเดียวกันนั้น..

พอเลิกงาน ทอรุ้งก็รีบมาหาเขาที่ห้องเช่นเคย

"ว่าไงคะหนูกวนพ่อไหม" ในขณะที่คุยกับลูกเธอก็ชื่นใจลูกไปด้วย

"เรื่องลาออกยื่นให้แล้วนะ"

"นายจะบ้าเหรอเรื่องนั้นฉันจัดการเองได้"

"ไม่ต้องจัดการหรอก เพราะผู้จัดการอนุมัติให้แล้ว"

"ผู้จัดการอนุมัติ??"

"ใช่" เขาพูดหน้าตายมาก เพราะคนที่อนุมัติก็คือเขานั่นแหละ

"คงอยากให้ฉันออกมากสินะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้น อยากให้มีเวลาอยู่กับลูกและพักผ่อนมากๆ"

ทอรุ้งยังคงอุ้มลูกและยืนหน้าบูดบึ้ง ..จริงๆ แล้วเธอก็อยากจะทำงานอยู่ใกล้ๆ เขาแบบนี้

ทั้งสองเดินออกมาที่รถ ซึ่งดินเป็นคนอุ้มลูก ส่วนทอรุ้งถือของใช้ที่เขาเตรียมมาด้วย

คนที่ทยอยออกมาต่างก็มอง เหมือนเช่นทุกครั้ง

"เป็นอะไร" มือหนายื่นไปขยี้ผมเธอเบาๆ เพราะเห็นหน้าบูดแบบนี้ตั้งแต่เดินตามมาแล้ว

"เปล่าสักหน่อย"

"ดูลูกมองหน้าสิอายลูกไหม"

"ก็ที่นี่สาวๆ เยอะ ฉันไม่อยากให้นายมาทำงานคนเดียว"

"อย่าบอกนะที่ไม่อยากลาออกเพราะหึง" ชายหนุ่มที่กำลังจะเลื่อนรถออกถึงกับหยุดไว้ก่อน

"ที่นี่ผู้หญิงเยอะจะตาย"

"ฉันอยากให้เธอไปเห็นผู้หญิงที่กรุงเทพฯจังเลย ที่นี่ไม่ได้เสี้ยวเลย"

"อะไรนะ?!!"

"ฉันหมายความว่า ถึงแม้ผู้หญิงจะมากแค่ไหนฉันก็ไม่มองหรอก" ใช่แล้วขนาดหว่าหวาคนที่เขาเคยรักจนเกือบจะเสียผู้เสียคน เขายังไม่มองเลย เมื่อมีเธอเข้ามาในชีวิต อนาคตรออยู่ข้างหน้าเขาก็ยังทิ้งมันไปได้ เพราะไม่อยากเสียเธอให้กับคนอื่นไป

ทอรุ้งนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนรถมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน

"กลับมากันแล้วเหรอ ฟ้าใสคิดถึงยายไหม" เดือนรีบเดินมารับหลานสาว ส่วนทอรุ้งพอส่งฟ้าใสให้กับแม่แล้วก็รีบเดินเข้าบ้าน

"ว่าไงคะฟ้าใส วันนี้ไปเที่ยวที่ทำงานของพ่อกับแม่สนุกไหม" ธิมาพรก็เดินออกมาเมื่อเห็นรถของลูกชาย

"คงจะกวนแย่เลยน่ะสิไม่ว่า"

"ก็ตามประสาเด็กนั่นแหละ"

"น้าครับ"

"หือ" พอได้ยินเสียงที่ดินเรียก ทั้งย่าและยายต่างก็หันมองมาพร้อมกัน

เพราะต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมปีนเข้าหน้าต่างเพื่อไปหาเมียกับลูกอีกแล้ว และเรื่องนี้เขาต้องเป็นคนพูดเอง "..ผมรักทอรุ้งครับ

เดือนและธิมาพรหันมองหน้ากันแบบไม่ได้นัดหมาย

20 : 10 น. ก๊อก..ก๊อก..

"เดี๋ยวก่อนค่ะแม่" ทอรุ้งเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เธอคว้าได้ผ้าเช็ดตัวมาพันรอบร่างกายไว้ก่อน เพราะคิดว่าแม่คงเอาฟ้าใสมาส่ง

แกร็ก~

"ดิน?"

พอประตูเปิดออกดินก็รีบเข้ามาในห้องของเธอพร้อมกับปิดแล้วล็อกไว้

เกี่ยวกับ คนเสเพล - บทที่ 54

คนเสเพล เป็นซีรี่ส์ปัจจุบันที่ดีที่สุดของผู้แต่ง ชะนีติดมันส์ ด้วยเนื้อหา บทที่ 54 ด้านล่างนี้จะทำให้เราหลงอยู่ในโลกแห่งความรักและความเกลียดชังแบบสลับกันได้แม้จะมีกลเม็ดทั้งหมดเพื่อให้บรรลุเป้าหมายโดยไม่ต้องกังวลอีกครึ่งหนึ่งแล้วก็เสียใจ สาย โปรดอ่านบทที่ บทที่ 54 และอัปเดตบทต่อไปของซีรีส์นี้ที่ novelones.com