คนเสเพล บทที่ 55

sprite

"อือ ดิน" ทอรุ้งกำลังจะขยับออกเมื่อเขาคุกเข่าลงตรงหน้า แต่ถูกมือหนาโอบสะโพกล็อคไว้ก่อน

"จะถอยไปไหนขอชื่นใจหน่อยสิ"

"จะชื่นใจอะไรตรงนี้ไฟก็ไม่ปิด"

"ปิดแล้วจะเห็นเหรอ" ว่าแล้วใบหน้าคมก็ซุกลงไปที่น้องสาว ของคนร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า

นิ้วแกร่งคลี่สองกลีบออกจากกัน แล้วส่งเรียวลิ้นเข้าไปเพื่อทักทายความน่ารักที่อยู่ตรงหน้า

"ดิน อื้อออ"

"แยกขาออกหน่อยสิ"

"ไปที่เตียงไม่ดีกว่าเหรอ" ทอรุ้งกลัวว่าถ้าอยู่ในท่านี้เขาจะสังเกตเห็นรอย เพราะไฟห้องเปิดสว่าง

และเหมือนดินจะรู้ว่าเธอกำลังเป็นกังวลเรื่องอะไรอยู่ "ยังเจ็บอยู่ไหม" มือหนาลูบแผลเป็นที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็นอยู่

"ไม่เจ็บแล้ว แต่จะจับทำไม" มันคือแผลเป็นที่เธอผ่าลูกออก คุณหมอบอกว่ามันจะค่อยๆ จางไป ในปีแรกยังคงจะเห็นร่องรอยอยู่

ชายหนุ่มลุกพร้อมกับช้อนร่างของเธอลอยขึ้นจากพื้น

"จะอุ้มทำไม แค่นี้ฉันเดินเองได้" หญิงสาวรีบโอบต้นคอของเขาไว้เพราะกลัวตก

แต่ดินไม่ตอบ พอวางร่างของเธอลงที่เตียง ชายหนุ่มก็เดินไปปิดไฟพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แล้วก็ค่อยๆ คลานเข่าขึ้นเตียง

มือหนาจับขาเรียวแยกออกจากกันพร้อมกับชันเข่าขึ้น ใบหน้าคมโน้มลงไปใต้หว่างขา

"อ๊อย อืออ " สะโพกงามเด้งขึ้นรับลิ้นสากนั้น เธอไม่ปฏิเสธที่เขาจะใช้ลิ้นกับมัน "อ่ะ อ่ะ อื้ออ" เสียงครางเริ่มดังขึ้นพร้อมกับเรียวลิ้นอุ่นที่ตวัดวนรอบปลายยอดเม็ดที่ไวต่อความรู้สึก

"หวานจัง" ที่เขาชมว่าหวานเพราะอยากจะกระตุ้นอารมณ์ของเธอให้มากขึ้น ยิ่งได้ฟังเสียงครางกระเส่าแล้ว มันยิ่งทำให้เลือดในกายชายหนุ่มเพิ่มสูงขึ้น "ขออีกนิดนะ" ว่าแล้วใบหน้าคมก็ซุกลงไปที่เดิม พร้อมกับนิ้วแกร่งที่แทรกเข้าไปในร่อง

"อ๊อย..พะ..พอแล้ว" ถ้าเขายังคงมัววุ่นอยู่กับตรงนั้น มีหวังเธอคงทนไม่ไหวแน่

"กำลังอร่อยเลย จะรีบพอไปไหน" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาพูดในขณะที่นิ้วของเขายังคงขยับไม่ได้หยุดหย่อน เพราะเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของอีกฝ่ายแล้วมันทำให้เขาพึงพอใจ

"ดิน..รุ้ง..อื้อ" ร่องคับแคบของเธอเริ่มบีบรัดตัวหนักหน่วงขึ้น

"อยากได้แล้วเหรอ ขอก่อนสิ" ขณะที่พูดเขาก็ยังคงขยับนิ้ววนอยู่รอบเม็ดเสียว

ถึงแม้อารมณ์ของเธอจะไม่คงที่แล้ว แต่ความอายก็ยังคงมีอยู่จะให้ขอได้ยังไง

"ไม่ขอใช่ไหม ถ้างั้นต่อนะ" เขาหมายถึงว่าเขาจะลงลิ้นต่อ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง

"ดิน รุ้งไม่ไหวแล้ว อ๊อยย" เสียงพูดที่กระเส่ามันยั่วยวนชายหนุ่มมาก

"ทนไม่ไหวแล้วโว้ย" คนที่อดทนไม่ไหวกลับเป็นเขาเอง คิดว่าจะแกล้งต่ออีกสักหน่อย ..ร่างหนารีบขยับขึ้นมา "อ้าาา ซี๊ดดด" ดินไม่รอช้าที่จะส่งความเป็นชายของตัวเองเข้าไป

"อื้อ อื้อ" เสียงครางกระเส่าเริ่มดังขึ้น มือเรียวเกาะร่างหนาไว้แน่นในขณะที่เขากำลังโยกสะโพกขึ้นลง

"เสียวจัง อ้าา รุ้งจ๋าา" ชื่อของเธอเล็ดลอดออกมาแทบจะทุกช่วงที่เขาส่งเสียง

"อ๊อย ดินเบาๆ ก่อน"

"เบาไม่ได้แล้วว"

"อื้อออ" ที่เธอบอกเขาเบาๆ เพราะใกล้จะถึง แต่ดินกลับไม่เบา เขาก็ใกล้แล้วเช่นกัน มือเรียวจิกร่างหนาไว้แน่น เพราะตอนนี้ความเสียวของเธอกำลังถึงจุดสุดยอด แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้หยุดที่จะกระแทกเพราะเขาก็.. "อ้าาาซี๊ดดดด"

ตุ๊บ!

"โอ๊ย จะตีทำไม"

"แล้วนายปล่อยเข้ามาข้างในทำไมล่ะ"

"ก็มันเสียวดีนี่"

"เสียวแต่นายน่ะสิ ไปซื้อยาคุมเลยนะ" เพราะวันนั้นไม่ได้ซื้อยามาเผื่อด้วย

"ใครเขาจะให้กินยาคุมอีกล่ะ"

"ไม่คุมก็ท้องป่องน่ะสิ"

"ป่องก็ป่องไปสิ"

"ไม่เอา เดี๋ยวไม่สวย"

"จะสวยไปให้ใครเห็นนักหนา"

"ดิน!" เพิ่งจะได้แต่งตัวสวยแค่ไม่กี่เดือน ถ้าท้องโย้ขึ้นมาอีกล่ะ..ที่เธอสวยไม่คิดจะสวยให้ใครดูหรอก ก็แต่งให้เขานั่นแหละดู

ทันใดนั้นหญิงสาวก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "นายอย่าลืมสิว่าฉันผ่าคลอด ไม่รู้ว่าคุณหมอจะให้ท้องได้อีกตอนไหน" เพราะเธอเพิ่งจะคลอดฟ้าใสได้หนึ่งปีเอง

"เรื่องนั้นเดี๋ยวพาไปปรึกษาคุณหมอดู แต่ตอนนี้ขออีกนะ"

"อ๊อย! อื้อออ ดิน"

"จ๋าา อ๊าาา เสียวจังเลยรุ้ง" สิ่งที่เชื่อมต่อกันยังไม่ถูกถอดออกเลยด้วยซ้ำ ดินก็เริ่มครั้งที่สองต่อ

เช้าวันต่อมา

"รุ้งไม่ไปทำงานเหรอลูก" เดือนเห็นว่ามันสายแล้วแต่ลูกสาวยังไม่ได้ออกจากห้องเลย

"ดินไม่ให้ไปทำงานแล้วค่ะแม่"

ลูกสาวพูดออกมาแค่นี้เดือนก็พอจะเดาทางออกแล้ว ก็เลยไม่ถามอะไรต่อ

ไม่ใช่แค่ทอรุ้งที่หึงดิน เขาก็หึงเธอเช่นกัน ไม่อยากให้ไปทำงานที่แผนกนั้น เพราะหัวหน้าแผนกนั้นก็คือภาณุ

สายๆ วันเดียวกัน

"ซื้ออะไรคะ"

ทอรุ้งมาที่ร้านขายยาในตัวตำบล ก็แอบแปลกใจทำไมพนักงานขายถึงไม่ใช่แพรไหม

"แล้วพนักงานขายคนก่อนไปไหนคะ"

"ลาออกแล้วค่ะ"

"ออกแล้วเหรอ" ได้ยินแบบนั้นทอรุ้งลืมเลยว่าจะมาซื้อยา หญิงสาวรีบขับมอเตอร์ไซค์ไปที่บ้านแพรไหม

"อะไรนะ แกจะไปต่างประเทศเหรอ"

"อืม"

"ทำไมถึงไปไกลจัง"

"ทำงานที่นี่ไม่พอใช้หนี้หรอก ใช้ดอกเบี้ยก็ยังจะไม่พอเลย" ที่ต้องได้ลาออกจากร้านขายยา เพราะต้องทำเรื่องไปต่างประเทศ แต่ตอนเย็นเธอก็ยังไปทำงานที่คาราโอเกะเพื่อเป็นเด็กเสิร์ฟอยู่เหมือนเดิม

"ทำไมไม่พูดกับไอ้กันต์มันล่ะ"

"จะพูดกับกันต์ได้ยังไงเราเป็นหนี้พ่อของเขาน่ะ" และอีกอย่างเธอก็ไม่ได้สนิทกับชนกันต์เหมือนทอรุ้ง

"พ่อกับลูกก็เหมือนกันนั่นแหละ ดอกเบี้ยอะไรจะโหดขนาดนั้น"

[บ้านเสี่ยชนะชัย]

"มาหาไอ้กันต์มันเหรอหนู"

"ใช่ค่ะกันต์อยู่ไหมคะ"

"หนูเข้ามารอมันในบ้านก่อนสิ ..ใช่หนูทอรุ้งไหมเนี่ย"

"ใช่ค่ะ"

"สวยขึ้นมากจนลุงจำแทบไม่ได้"

"ขอบคุณค่ะ" ทอรุ้งคิดว่าจะมาคุยกับชนกันต์เรื่องแพรไหม อยากให้หาทางช่วยกัน ไม่อยากให้แพรไหมไปทำงานที่ต่างประเทศเลย

ทอรุ้งนั่งลงอยู่ครู่หนึ่งก็มีผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอยกน้ำมาให้

"น่ารัก" ชนะชัยยื่นมือไปหยิกแก้มเด็กสาวคนนั้น

และทอรุ้งก็รู้ได้ในทันที ว่าคงเป็นเด็กคนใหม่ของเสี่ยชนะชัย "ถ้ากันต์ไม่อยู่รุ้งขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะคะ"

"อยู่ต่อก่อนก็ได้นี่หนู" มือของเสี่ยชนะชัยเริ่มอยู่ไม่นิ่ง เพราะรู้ดีว่าทอรุ้งตอนนี้เป็นแม่ม่ายลูกติด

"รุ้ง"

เสี่ยชนะชัยรีบดึงมือถอยออกมาเมื่อได้ยินเสียงลูกชาย

"กันต์" ทอรุ้งรีบเดินเข้าไปหา "ฉันนึกว่านายไปแคมป์อีก"

"กำลังจะไปแต่ลืมของ" สายตาของเขากรอกมองไปที่พ่อ แบบไม่พอใจ

[ใหม่] อ่านนิยาย คนเสเพล บทที่ 55 ออนไลน์

คุณกำลังอ่าน บทที่ 55 ของนิยาย คนเสเพล เยี่ยมชมเว็บไซต์ novelones.com เพื่ออ่านซีรี่ส์ คนเสเพล ฉบับเต็มโดยผู้แต่ง ชะนีติดมันส์ ทันที คุณสามารถอ่าน บทที่ 55 ออนไลน์ได้ฟรีหรือดาวน์โหลด PDF ฟรีลงในอุปกรณ์ของคุณ

การค้นหาที่เกี่ยวข้อง บทที่ 55:

คนเสเพล บทที่ 55

คนเสเพล บทที่ 55 โดย ชะนีติดมันส์