คนเสเพล บทที่ 60

sprite

คนตัวเล็กค่อยๆ เอนกายลงนอนข้างๆ คืนที่สามแล้วสินะที่นอนใกล้กับเขา พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้เกือบไม่รอด คิดขึ้นมาแล้วเริ่มจั๊กจี้หัวใจ ถ้าไม่เพราะต้องหาเงินเลี้ยงแม่ เพราะเธอไม่มีพ่อ ส่วนพี่ชายก็ไม่เอาไหน ป่านนี้เธอคงจะมีครอบครัวเหมือนเพื่อนไปแล้ว

อึก! อึก!! เสียงสะอึกดังขึ้น หญิงสาวก็เลยค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งใหม่อีกครั้ง

อึก! อึก!! เธอเอามือตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ก็ยังไม่หายสะอึก

ทำไงดี จะออกไปขอน้ำข้างนอกดื่มก็ไม่กล้า ถ้าสะอึกแบบนี้ ทั้งคืนแน่

"นายอึก นายอึก" มือเรียวเขย่าตัวคนร่างหนาที่นอนหลับอยู่เบาๆ

"อะไร!"

"ฉันต้องกินน้ำ อึก!"

"เธอ!!" คืนที่สามแล้วที่เขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะเธอ คืนนี้ว่าจะนอนให้เต็มอิ่มสักหน่อย อุตส่าห์เข้ามาก่อน แต่ก็ถูกกวนอีกจนได้ "ทำไมเธอไม่ออกไปกินเองล่ะ"

"ก็เพื่อนของนายยัง..อึก!" เธอไม่กล้าออกไป เพื่อนของเขาแต่ละคน มองเธอด้วยสายตายังไงไม่รู้

"โอ๊ยย!" ชายหนุ่มขยี้ศีรษะตัวเอง แสดงอาการรำคาญมากออกมาให้เธอเห็น แต่เขาก็ต้องได้ลุกออกมา

"อะไรของมึงวะ" เพื่อนที่นั่งอยู่เห็นเขาโผล่หัวออกมาจากเต็นท์ก็เลยถามดู

"หรือมันจะเสร็จ"

"มึงจะบ้าเหรอ ผู้หญิงเพิ่งเข้าไปเมื่อกี้"

"พวกมึงเลิกเดาเถอะว่ะ เมื่อไรจะหลับจะนอนกันเนี่ย เอาน้ำมาซิ!" พอได้น้ำชนกันต์ก็ถือมันกลับมาในเต็นท์

หญิงสาวรีบเปิดแล้วก็ดื่ม พอดื่มเข้าไปได้แค่ครู่เดียวเสียงสะอึกนั้นก็หายไป

"ขอบใจนายมากนะ"

"เปลี่ยนจากคำขอบใจ เป็นปล่อยให้ฉันได้นอนสักคืนหน่อยได้ไหม"

"ฉันกวนนายมากเลยเหรอ"

"อืม!" ว่าแล้วชนกันต์ก็นอนหันหลังให้

แพรไหมก็เลยต้องทำตัวให้เงียบเข้าไว้ เพื่อปล่อยให้เขาได้นอนพักผ่อน ..ฟังจากเสียงหายใจแล้วเขาคงจะหลับ แต่เธอยังนอนไม่หลับอยู่เลย

จนเวลาผ่านไป..

"???" เธอพยายามข่มตาให้หลับ และใกล้จะหลับแล้ว แต่คนร่างหนาก็ได้พลิกกายหันมาฝั่งที่เธอนอนอยู่

และยิ่งไปกว่านั้น มือของเขาก็ได้เอื้อมมาโอบร่างเธอไว้ ส่วนขายาวๆ ของเขาก็ใช้มันพาดทับท่อนล่างของเธอ

แพรไหมจะปลุกก็ไม่กล้า เดี๋ยวเขาก็มีอาการไม่พอใจเหมือนตอนใช้ไปเอาน้ำ เธอก็เลยยอมเป็นหมอนข้างให้เขา และเพียงไม่นานหญิงสาวก็เผลอหลับไป

เช้าวันต่อมา..

"ทำไมมึงมาเล่นน้ำแต่เช้าจังวะ" มนตรีออกมาก็เห็นชนกันต์อยู่ในลำธารแล้ว

"เรื่องของกู"

"เอ้าไอ้นี่ มึงก็เปิดโอกาสให้กูคุยกับมึงหน่อยสิวะ" เพราะถามที่ไร้คำตอบที่ได้ก็มีแต่..เรื่องของกู

ตื่นมาเขาก็พบว่ามือตัวเองล้วงอยู่ในกางเกงที่เธอสวมใส่ จนต้องได้รีบมาดับอารมณ์ที่มันกำลังพลุ่งพล่านอยู่ เพราะถ้าอารมณ์นี้ไม่ดับลง เธอคงได้เจ็บตัวแน่

"ทำไมมึงอาบน้ำแต่เช้าจังวะ" อีกสองคนที่ตามออกมาก็ถามประโยคเดียวกับมนตรีเป๊ะ

"พวกมึงจะถามทำไม เดี๋ยวมันก็ตอบว่าเรื่องของมันอีก"

"กูว่าเมื่อคืนนี้มันคงหนักแน่เลยว่ะ"

"มึงก็คิดเหมือนกู ถึงขนาดลงเล่นน้ำแต่เช้าแบบนี้" เพื่อนๆ ต่างก็เริ่มนินทาระยะเผาขน

สายๆ ของวันเดียวกัน..

ตรงนี้ไม่ค่อยมีปลาเท่าไร พวกเขาก็เลยได้เข้าไปซื้อของในตลาดมาทำกินกัน และก็เก็บไว้ปิ้งย่างตอนเย็นด้วย

แพรไหมออกมาเดินเล่นตามสายน้ำ แถวนี้เป็นพื้นที่โล่งกว้าง มองวิวข้างๆ สวยงามมาก ถึงว่าพวกเขาชอบออกมาเที่ยวป่ากัน..มันมีเสน่ห์แบบนี้นี่เอง

"อย่าเดินไปไกลนัก เดี๋ยวก็หลงป่า"

พอเสียงนั้นดังขึ้นจากทางด้านหลัง หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง "นาย"

"กลับไปกินข้าว" ว่าแล้วคนที่มาตามก็หันหลังกลับโดยที่ไม่รอ

แพรไหมค่อยๆ เดินตามมาแบบช้าๆ ทำไมเธอจะไม่รู้สึกตัว แต่ก็มารู้สึกตัวตอนที่เขาเอามือออกจากกางเกงของเธอ ไม่รู้ว่าเขาจับตรงนั้นตั้งแต่ตอนไหน

กลับมาถึงที่แคมป์ เพื่อนๆ ต่างก็กำลังเก็บของกันให้วุ่น

"มีอะไรวะ"

"แม่ไอ้มนตรีน่ะสิ เสียแล้ว"

"อะไรนะ" แพรไหมมองไปดูหน้ามนตรี และตอนนี้ใบหน้าของเขาดูเศร้าลงมาก

"รีบไปเก็บของ เราต้องได้กลับกันแล้ว" ชนกันต์พูดกับเธอแล้วก็เดินกลับไปที่เต็นท์ ทุกคนรู้ดีว่าแม่มนตรีกำลังป่วย แต่ไม่คิดว่าจะป่วยหนักถึงขั้นเสียชีวิตในขณะที่พวกเขาออกแคมป์กัน

"เสียใจด้วยนะคะคุณมนตรี"

"ขอบคุณครับ" น้ำตาของลูกผู้ชายถึงกับซึมออกมา ก่อนที่จะออกแคมป์แม่ของเขาก็ยังดีๆ อยู่เลย

แพรไหมเดินกลับไปเก็บข้าวของของเธอ ตอนมาไม่มีอะไร แต่ตอนกลับมีเป็นกระเป๋า

ทุกคนเริ่มเดินทางกลับกัน ถ้าขับรถแบบไม่ได้หยุด ก็จะใช้เวลาประมาณ 3-4 ชั่วโมง

ต่างก็ขับรถเป็นกลุ่ม แพรไหมเริ่มจะชอบชีวิตแบบนี้ มันดูอิสระ แต่เขาคงไม่ชวนเธอมาอีกแล้ว

"จะพักหน่อยไหม" ในขณะที่ขับรถอยู่เขาก็หันมาถาม เพราะเธอเป็นผู้หญิงกลัวไม่ไหวเอา

แพรไหมส่ายหน้าเบาๆ ชนกันต์ก็เลยบิดคันเร่งตามเพื่อนให้ทัน

อัปเดต บทที่ 60 ของ คนเสเพล

ประกาศ คนเสเพล ได้อัปเดต บทที่ 60 พร้อมรายละเอียดที่น่าทึ่งและคาดไม่ถึงมากมาย ในการเขียนที่คล่องแคล่วในข้อความที่เรียบง่าย แต่จริงใจบางครั้งความโรแมนติคที่สงบของผู้แต่ง ชะนีติดมันส์ ใน บทที่ 60 พาเราไปสู่ขอบฟ้าใหม่ ลองอ่านซีรี่ส์ บทที่ 60 คนเสเพล ที่นี่ แป้นค้นหา: คนเสเพล บทที่ 60